Momster Monday

#3. ZWANGER 3+ weken. Oh my holy moly fucky kucky mucky. – Anne

Ik had mijn stopweek en zoals altijd een bloeding. Maar, wel een stuk minder heftig dan normaal. Ik twijfelde na een week wat ik moest doen. Toch weer de pil gaan slikken offff wachten… Wachten tot mijn menstruatie wél écht zou doorzetten. Het was die periode erg druk in mijn leventje en ik besloot even te wachten op de échte menstruatie. Overigens bedacht ik me pas anderhalve week later dat die échte menstruatie uitbleef.

Ik vroeg aan mijn moeder wanneer je eigenlijk een zwangerschapstest moet doen als je vermoedt dat je zwanger bent want tja ‘een vriendin denkt dat ze zwanger is’. Toen ze doodleuk zei: ‘ohhhh dat kan al vanaf een paar dagen nadat je menstruatie eigenlijk zou moeten starten’ kreeg ik toch wel lichtelijke zweetklauwtjes en zenuwen. Ik ben gelijk na mijn bezoek aan haar naar de jumbo gerent om een zwangerschapstest te halen. Gewoon eigen merk, via de zelfscan kassa natuuuuurlijk. Ik ben namelijk zo’n held op sokken die dat niet bij een normale kassa durft af te rekenen.

Nu zat de test gewoon veilig en wel in mijn tas en kon ik gaan afrekenen. Toen ik thuis kwam ben ik gelijk de bijsluiter gaan lezen en heb ik tot de volgende ochtend gewacht om de test uit te voeren. Want dat raden ze aan.. ochtend urine. Dus dat deed ik. Helemaal zenuwachtig ben ik uit bed gestapt om de test te doen. Uitgevoerd en wel zit ik te kijken naar dat kleine apparaat-staaf-ding. En natuuuuurlijk koopt Annie weer een test die het niet doet want er verscheen helemaal niks. Niet eens een test streep…

Oh fuck, nu weet ik dus nog niks én moet ik weer naar de winkel om die test te halen. Ik kies ervoor om nu naar de Kruidvat te gaan en maar gelijk de duurste clear blue te kopen die aangeeft of je nou wel of niet zwanger bent en zo ja hoelang. Overal staat dat het het beste is om te testen met ochtend urine en dus wacht ik nog een avond en nacht voor ik de test weer ga doen.

Ik word op die zaterdagochtend om 7.00 al wakker. Vol zenuwen, pijnlijke tieten en een hartslag die je in België had kunnen horen liep ik met me ‘magic stikkies’ naar de wc. Ik doe me ding en leg de test dicht en wel in de keuken. Er gaat een zandlopertje bewegen en dat lijkt echt jaren te duren. Ondertussen loop ik rondjes, ik loop écht alleen maar rondjes en ineens zie ik uit mijn ooghoek een tekst staan in het schermpje… ZWANGER 3+ weken. Oh my holy moly fucky kucky mucky. Nu ging mijn hart ZO hard tekeer dat ze hem in China konden horen. Ik wist totaal niet wat ik moest doen en besloot een foto te maken van de test met een papier ernaast waar mijn naam op stond. Want dacht ik, hij is digitaal en misschien is de batterij wel leeg als Roy wakker wordt en dan gelooft hij me niet HAHA wat een gedachte gang he?!

Ik had toen nog het idee om hem te laten slapen. Eenmaal in bed aangekomen en compleet in de war twijfel ik ongeveer een halfuur of ik hem wel of niet wakker zou maken. De dag ervoor had ik wel met een gekke bek geroepen dat ik maar eens ging testen. Uiteindelijk besloot ik hem fluisterend wakker te maken. Door de adrenaline die door mijn lichaam gierde lukte dit niet en riep ik nog net niet: ‘Roy, Roy, ik heb die test gedaan en hij is positief’. Roy zegt: ‘wat?’. Dus ik herhaal mezelf waarop hij reageert met: ‘oh mooi, ga slapen nu jo’. Hij dacht ohhhh positief dat is positief.. Totdat ik zei dat dat betekende dat ik zwanger was. Hij heeft de hele ochtend alleen nog maar shit gezegd. En ik? Ik kon alleen maar lachen. Van de zenuwen, weliswaar.

We wisten oprecht niet wat we hiermee moesten. Hij studeerde naast zijn fulltime baan, ik had net mijn zaak, geen kamer over in ons huis, we waren nog geen jaar samen en nog best wel heel erg jong (20 &22) Vele gesprekken met elkaar en onze familie volgde. Dezelfde week op woensdag konden we al in het ziekenhuis terecht voor een echo. We hadden namelijk écht geen idee hoe lang dat kleine mini mensje al in mijn buik groeide omdat ik gewoon netjes de pil slikte. Een mooi kloppend hartje en al 8.6 dagen in verwachting. Voor mij was dat een bevestiging van wat ik eigenlijk al wist. Dit kindje gaat geboren worden, ik ga dit kindje liefhebben, liefde geven, dit kindje, mijn kindje, mijn kindje komt in mijn leven.

Bij Roy was dit nog even niet zo. Zijn gevoelens gingen alle kanten op. Hij wist zichzelf totaal geen houding te geven naar mij, naar de situatie en naar de toekomst. Hij had een toekomst beeld, een perfect beeld, en daar paste nu op dit moment nog geen kindje bij. Nog meer gesprekken volgde en ik vertelde hem dat ik voor dit kindje ging vechten. Met of zonder hem. Hij zou vader worden, maar of hij een papa voor dit kindje zou willen worden was aan hem. Diezelfde week op vrijdag kwam hij thuis met een pak newborn luiers met de mededeling dat hij het ontiegelijk spannend vond maar dat ook hij ging vechten voor dit kindje, óns kindje.

En dan ben je ineens écht zwanger, er komt een kindje in ons leven! HOE ga je dat aanpakken? Elke maand kochten we wat spullen, we werden onwijs gesteund en geholpen door onze lieve vrienden en familie. Hoe ik mijn zwangerschap van nummer 1 ervaarde vertel ik jullie de volgende keer.

Heb je vragen? Stuur een DM of mail naar perfnotsoperf@gmail.com

Much love, Anne

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *