Momster Monday

#7 – Mijn eerste uurtjes als mama -Anne

Mijn eerste uurtjes als mama.

12094855_1223762450970958_2781173312307479169_o

En dan na 9 maanden zwangerschap en een bevalling van 8 uur is ze er dan eindelijk. Onze prachtige dochter onder de poep en plas met een navelstrengetje om haar nek. Ze begint te huilen en wordt daarna gelijk weer stil. Alles werkt en ze is helemaal compleet.. Ze ligt op mijn buik en kijkt richting haar papa en opa. Ik zie eigenlijk alleen een paar hele donkere haren en een paar voetjes. Na ongeveer 15 minuten vraag ik manlief of hij even een foto wil maken zodat ik haar ook kan zien HAHA. Wat onwennig eigenlijk.. Zon klein, teer, glibberig popje zo hoppa op je buik.. Zo anders als ik me had voorgesteld! Rond de 28 weken hebben wij een 3D echo laten maken en daardoor heb ik altijd gedacht dat ik een super bolle kale baby in mijn armen zou krijgen.. Nu ligt er een heel klein teer poppetje met een bos met donker haar op mijn buik.. Ik kan alleen maar zeggen: ‘wauw, wat is ze mooi he’ en ‘wat bizar he, dat zij in mijn buik zat’ en ‘is dit van ons?’. Het voelde vrij onwennig allemaal.

11017679_1209665785713958_2691060341824669166_n

Na een uurtje knuffelen komt de verpleegkundige (eindelijk) om haar een volledige check-up te geven. Alles zit erop en eraan. Ik hoor haar tegen een andere verpleegkundige iets mompelen over een wijnvlek. Terwijl ik daar beneden gehecht wordt staan mijn oren ineens op scherp. ‘Wijnvlek? Waar wijnvlek’ roep ik. Ze tilt de uk op en laat haar voetje zien met een wijnvlek aan de buitenkant. Ik begin gelijk te huilen en steek mijn eigen voet buitenboord. ‘Precies op die plek heb ik een tattoo, gezet voor mij en mijn moeder’. Super bizar dus aangezien wij ook onze uk de naam van mijn moeder gegeven hebben als tweede naam (just like mommy). De kamer vol met mensen werd ineens heel stil en emotioneel. Noem het toeval of niet.. Bijzonder is het wel. Zelfde grootte, zelfde voet en zelfde plek.

12540668_1278663485480854_9197254015038694037_n

11137202_1209665815713955_4613721472622817585_n

Terwijl Ivy in haar weloverwogen outfitje gehesen werd lag ik nog wijdbeens gehecht te worden. Aan het cliché ‘als ze op je buik ligt ben je meteen alle pijn vergeten’ doe ik echt niet mee. Ik had ZO veel pijn.

Ondertussen was de boel daar beneden weer redelijk gefatsoeneerd en mocht ik gaan douchen. OH wat snakte ik daarnaar.. Ik voelde me zoooooo vies. Onder de poep en plas van dochterlief, bloed, vruchtwater en zweet, heel veel zweet. Wat een sport zo’n bevalling. Strompelend de douche in met support en hulp van mijn moeder (‘hele echte stiefmoeder die totaal niet voelt als stief’). Hopend op een heerlijke verlichtende douche maar auw, auw en nog is auw. Werkelijk alles deed me pijn. Huilend stond ik daar. Ik wou ook ZO graag plassen maar dat lukte maar niet.. Voelde me op dat moment echt een hoopje ellende. Hoe graag ik 10 minuten daarvoor nog wou douchen hoe graag ik nu lekker m’n bed in wou. Eenmaal weer schoon in mijn bedje kwam de schoonfamilie naar de uk koekeloeren. Allemaal ZO trots en ZO emotioneel. Na alle familie bezoek kwamen er nog wat vriendinnen van mij langs en toen lekker ‘slapen’. Door alle adrenaline in mijn lichaam en vreemde baby geluidjes kwam er maar weinig van slapen. Elke keer als ik bijna sliep hoorde ik iets waardoor ik wakker schrok. Toen Ivy heel gek begon te gorgelen sprong ik op om haar te pakken en ondersteboven op mijn arm te laten bijkomen. Zo gek, mijn lichaam vol met pijn deed automatisch wat het moest doen. Dat zullen ze dan wel moederinstinct noemen. Na een paar uurtjes slaap schrok ik weer wakker. Ik moest zo nodig plassen en strompelde zo ver als dat dat lukt naar de wc. Daar kreeg ik het ineens zo ontiegelijk koud. Ik keek mezelf aan in de spiegel en schrok me rot. Lijkbleek met blauw lippen riep ik Roy dat hij NU hulp moest halen. Ik schrok echt zo onwijs, mede door mijn verleden omtrent mijn moeder dacht ik ‘ja hoor.. Nu gaat het onwijs mis’. Uiteindelijk kwam de arts en het bleek dat ik koorts had. Wellicht door alle spanning en adrenaline.

Ik pakte Ivy uit haar bedje en begon naar haar te kijken. Te kijken, en te kijken.

Bizar, dat blijf ik het vinden. Of ik meteen van haar hield? Dat weet ik niet. Ik was de eerste uurtjes vooral veel met mezelf en mijn pijn bezig. Wel had ik meteen het gevoel dat haar niks mocht gebeuren. Dit kindje was van mij, van ons.

De volgende ochtend kregen we nog wat checks, papa mocht Ivy voor het eerst in bad doen en toen mochten we lekker naar huis waar de kraamverzorgster ons op zou wachten.

Hoe mijn kraamweek verliep horen jullie de volgende keer op mijn momstermomday blog!

Grappige (nu dan) weetjes over mijn eerste uurtjes:
– Ik had zo veel haast en wou gelijk iedereen bellen dat onze dochter geboren was.
– De gyn heeft na mijn bevalling even verklaard dat hij: ‘toch nog nooit zulke dikke schaamlippen heeft gezien’. (ontploft was het daar, gelukkig is alles weer zoals vanouds, daar beneden dan).
– Ik had s’ nachts echt een verschrikkelijk dom wijf als verpleegkundige die liever lui als moe was. Irritatie ten top.
– Tijdens en na mijn bevalling had ik niet normaal veel honger. Thank to the grandmommies voor het meenemen van snoep, roze koeken en beschuit met heel veel muisjes. In warm eten had ik dan weer net geen trek.

Ok doei.

Much Love, XO Anne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *