Tissue Tuesday

Marit: “Ik had maar 1 angst, en die werd werkelijkheid”.

Tissue Tuesday- @maar.rrr

Vandaag het verhaal van Marit. Marit haar dochtertje had maar liefst 3 keer haar navelstreng om haar nek. Hoe dat allemaal precies ging verteld Marit jullie hier onder.

Marit:

Ik had maar één angst. En die werd werkelijkheid.

Ik was echt totaal niet bang voor de bevalling. Ik dacht dat doe ik gewoon, thuis in mijn eigen bed. Tijdens een informatieavond vroeg de verloskundige of ik ergens angst voor had. En dat had ik wel. Het idee dat de navelstreng om haar nekje zou kunnen draaien vond ik een doodeng idee.

20170701_Cato Korf-3371
Fotocredits – @noellefotografie

Maar de verloskundige kon me vertellen dat dat wel vaker gebeurt maar echt niet gevaarlijk is.

De bevalling ging echt super goed! Rond 04.00 begonnen mijn weeën en om 12:45 mocht ik al persen.

Al die tijd voelde ik me goed, het ging ook goed zei de verloskundige. Maar waarom kwam ze dan niet? Ik had al op de baarkruk gezeten, op de wc want misschien zat mijn blaas vol, een katheter.. alles geprobeerd en ik perste me een rotje. Maar na bijna 2 uur nog geen baby. De verloskundige kreeg een slecht gevoel en besloot de ambulance te bellen.

Tijdens de rit naar het ziekenhuis zakte de hartslag van de baby weg. Ik moest stoppen met persen maar mijn hemel dat kán gewoon niet! Mijn lichaam deed het vanzelf.

In het ziekenhuis stonden binnen no time iets van 11 verloskundigen, gynaecologen en kinderartsen om ons heen. Het enige wat ik hoorde was: “De hartslag zakt nog meer, geen tijd voor een keizersnede, de baby moet er NU uit”

Na heel veel leed dat ik jullie wil besparen kwam daar eindelijk haar hoofdje!

Maar de woorden van de gynaecoloog verspelde niet veel goeds. “Jezus Christus wat een knoop…”

Ons meisje had de navelstreng niet één keer, maar drie keer om haar nekje zitten.

Daardoor kwam ze dus niet goed door het geboortekanaal.

De gynaecoloog wipte zo snel mogelijk de navelstreng van haar nekje en ik moest nog één keer persen. Daar was onze kleine Cato!

Daarna ging alles zo snel.

Ik kreeg voor een kleine 5 seconden een mini meisje op mijn borst en zag meteen dat het niet goed was. Ze was slap, grijs en zag grauw.

20170701_Cato Korf-3374
Fotocredits – @noellefotografie

Nog voor ik haar kon vastpakken werd ze van me weggerukt. De eerste angstige 13 minuten van haar leventje moest ze beademd worden. Pas daarna kreeg ze haar eigen ademhaling onder controle.

Ondertussen lag ik daar maar, ik zag niets en ik wist niets. Tot ik eindelijk een knikje kreeg van de kinderarts.. “Het komt goed, geloof me”.

Na een tijdje werd mijn bed naast haar gezet en kon ik haar handje vasthouden. Helaas kon ik haar mooie koppie nog niet zien.

Cato werd meegenomen naar de afdeling neonatologie en ik kreeg een hechtsessie van ruim 1,5 uur. Wat was ik blij dat mijn vriendin en geboortefotografe er was. Zij heeft mij echt door deze meest verschrikkelijke uren van mijn leven heen geholpen.

Bram (papa) kwam terug om te vertellen dat alles goed ging met haar en ik zag voor het eerst haar mooie gezichtje op een foto.

Ik moest nog even douchen en daarna kon ik EIN-DE-LIJK mijn baby zien…

De liefste en meest tevreden baby van allemaal.

20170701_Cato Korf-3409
Fotocredits – @noellefotografie

Cato heeft nog 3 dagen op de NEO gelegen en daarna mochten we naar huis. Wat was dat fijn!

Gelukkig is met Cato alles goed gekomen en merken we er niets van dat ze zuurstof te kort heeft gehad. We werden goed voorbereid op de gevolgen die deze slechte start met zich mee kon brengen. Met name in haar ontwikkeling.

Maar nu, bijna 1,5 jaar later hebben we een ontzettend wijs en vlot meisje en zijn wij niet bang meer voor haar toekomst!

LRM_EXPORT_2577045154293_20181001_205324044

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *