Tissue Tuesday

Moana werd geboren met maar 3 vingertjes

ONE OF A KIND 

Vandaag laten we Ilse van Vugt aan het woord, zij heeft toch wel een bijzonder verhaal. Ilse is 25 jaar en woont in het mooie Dordrecht.

“Waarom deze blog zullen de meeste zich afvragen? Heel simpel! Sinds de geboorte van mijn dochter krijg ik nog elke dag de vragen, hoe kan het? wisten jullie het van te voren? jullie zijn vast geschrokken? Hebben ze niks gezien op de echo? Sommige zullen mij snappen, en sommige zullen zich afvragen waar in godsvredes naam ik het over heb.

Gebroken vliezen

Laten we beginnen bij het begin… Het was 14 augustus 2017 een warme, plakkerige, zwoele zomer dag. Ik besefte maar al te goed dat ik de volgende dag ingeleid zou worden i.v.m. langdurig gebroken vliezen. Mijn moeder en schoonzus hadden me de gehele dag gezelschap gehouden, maar rond 17:00 uur zijn ze toch naar huis gegaan. Ik wilde mezelf mooi maken & vooral voorbereiden voor de dag van mijn leven.

“Zo gezegd zo gedaan” zullen we maar zeggen, nageltjes gelakt, ik wilde net een waggeltje zetten naar de douche toen ik een onbekende klap in mijn buik voelde… Het was 18:45 uur en wat ik toen niet besefte was dat deze dag van mijn leven ietsjes sneller zou komen dan verwacht. De eerst volgende minuten raasde voorbij en kon ik meteen weeën om de 3 minuten weg puffen.

Hulptroepen (schoonouders) werden ingeschakeld! Toen ze ons appartement binnen kwamen, was het ze meteen duidelijk: die moet zo snel mogelijk in het ziekenhuis komen. De rit naar het ziekenhuis is me tijdens de zwangerschap aardig bekend geworden, zo een rit van 10 minuten, maar deze keer leek het uren te duren! Aangekomen werd ik in een rolstoel geparkeerd en naar de verloskamer gereden. Vanaf dit moment kwam ik in een golf van weeën terecht en mocht ik meteen beginnen met mijn bevalling..

Moana Ngatmina Sohilait

Ik had geen besef meer van tijd, geen besef meer van de mensen om me heen en totaal geen besef meer van pijn. Voor mij was het belangrijkste om haar zo snel mogelijk in mijn armen te sluiten. En dit gebeurde in een snel tempo. Om 20:30 uur stond heel mijn wereld op z’n kop.. daar was ze dan.. onze prachtige kleine meid; Moana Ngatmina Sohilait.

Ik kan je vertellen mensen, alle clichés zijn waar: de tranen en de pure liefde op het eerste gezicht, iets mooiers dan dit bestaat er niet. Ik kon niets meer dan genieten van de kleine meid die op mijn borst was gelegd. Haar gezichtje was zo onbeschrijfelijk mooi, dat ik voor de rest geen oog meer had. Terwijl ik aan het genieten was en in mijn geheel eigen roze bubbel zat, hoorde ik mijn vriend iets zeggen dat mij even voor twee minuten uit mijn roze bubbel trok.. 

“ kan het kloppen dat ze maar drie vingers heeft? “

Voor heel even dacht ik dat hij een grapje maakte. En mensen geloof mij, ik wilde hem al bijna een draai aan z’n oren geven, want zo iets is toch totaal niet grappig om te zeggen op zo’n moment! Maar toen ik haar handje eenmaal goed bekeek, besefte ik dat dit toch echt het geval was. Anthlay en ik keken elkaar even vragend aan…Binnen enkele seconden kwamen we tot de conclusie dat het ons helemaal niet interesseerde, ze was prachtig, uniek en helemaal van ons!

Ik mag niet liegen, toen mijn moeder de kamer binnen kwam lopen, gooide ik uit pure hormonenstoot er een huil uit en kon ik niks meer zeggen dan “ze is geboren met drie vingers.. “. Natuurlijk doet het je wel iets, daar kan ik niet omheen draaien. Hoe trots ik ook was, en hoe prachtig ik haar handjes ook vond, het was iets wat onverwachts kwam, iets waar ik geen rekening mee had gehouden. Maar het was ook iets wat zo puur en prachtig was, dit is Moana, dit is onze dochter.

Toch waren er natuurlijk wel zorgen vanuit de kinderartsen. Na onze eerste nacht als gezin in het ziekenhuis, mocht ze ‘s ochtends voor het eerst alleen met papa mee. Moana werd als baby van 1 dag oud meteen onder een echo gelegd. Waar iedereen zich zorgen maakte, waren Anthlay en ik alleen maar aan het lachen. Onze kleine meid was gezond.. dat kon iedereen toch wel zien zeker?

Positief

En onze lach werd niet onopgemerkt, we kregen zoveel respect van artsen, zusters, familieleden, vrienden omdat wij er zo positief in stonden. Maar Anthlay en ik besefte ons dat zolang wij er positief in bleven staan, dat onze kleine meid dat straks ook zal doen.  Kinderen met geboren hand afwijkingen hebben vaak ook een afwijking aan het hart of de longen. Maar uit de echo bleek dat dit beide niet het geval was. Opgelucht dat we waren konden we eindelijk afscheid nemen van het ziekenhuis en gaan genieten van onze meid.

De weken erna gingen snel voorbij. Jezus wat een drukte! Wat heerlijk om als gezin te leven, wat een liefde, wat een gezelligheid en wat een slapeloze nachten! Na een aantal weken werden we opgeroepen door het Sofia kinderziekenhuis in Rotterdam, hier zouden de echo’s nogmaals worden herhaald om er zeker van te zijn dat er niks met haar hartje of longen aan de hand was. Maar ook deze uitslag was natuurlijk positief, ons meisje is helemaal gezond verklaard!

Ziekenhuis abonnement

Maar hier was het natuurlijk niet klaar mee, want wat we niet besefte was dat er hiermee een abonnement op het ziekenhuis werd ontketend. Ze werd letterlijk door alle molens heen gehaald, van chromosomen check tot plastische chirurgie. En ik kan je vertellen, dit is een stressfactor geweest, ongekend.. Daar lag ze, als baby van 10 weken oud, in haar luier op een ziekenhuisbedje. Omringt daar 5 zusters, en 1 naald…

De onbegrip en pijn was te horen door haar gekrijs en gehuil. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld als op dit moment.. Haar pijn is echt mijn pijn geworden, haar huil ging door merg en been. Het ergstste was, dat ik besefte dat dit een week later weer voor haar op de planning stond. Ik heb in mijn leven nog nooit zulk verdriet en angsten gekend. Wat kan zo’n klein wondertje toch je gehele wereld en kijk op het leven veranderen.

Extra X chromosoom

Uit genetisch onderzoek bleek dat Moana een stuk extra x chromosoom heeft, maar ze konden ons niet vertellen of dit de reden was van haar handjes. En uit de röntgenfoto bleek dat haar buitenste ellepijp korter is gebleven waardoor waarschijnlijk haar laatste twee vingertjes tijdens het ontwikkelen niet aan hebben kunnen leggen. Zo komen we met elk onderzoek stapje voor stapje verder.

Ons laatste onderzoek loopt al enkele maanden, in dit onderzoek worden de chromosomen van Anthlay en mij uitgepluist. Helaas zijn we vanaf november 2017 al aan het wachten op de verlossende woorden.. Maar het belangrijkste is, onze kleine meid is te prachtig voor woorden, ze is lief, en ze is zo vreselijk vrolijk de hele dag door. Ze heeft ons leventje helemaal compleet gemaakt en we genieten elke dag van haar.

Ze is speciaal, uniek, en vooral prachtig.”

No one is you little girl, that is your power!

INSTAGRAM : @moana_ngatmina
BLOG WEBSITE : http://ilsevanvugt.simplesite.com/

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *