Momster Monday

Ivy-Rose Edith Romeijn, de peuterpuber

Peuterpuber Ivy-Rose Edith Romeijn, want ja. Zo noem ik haar de laatste tijd regelmatig. Eigenlijk best stom dat je ineens hun volledige naam gebruikt als je iets gedaan wil hebben. Zoiets waarvan ik als kind zijnde zweerde het nooit te gaan doen als mijn moeder schreeuwde; “A E VAN DE B” uit volle borst. En nu…. Die kleine A E VAN DE B die toen het hardst riep dat NOOIT te gaan doen roept nu dagelijks dochterlief haar volledige naam door de toko hier. Want. Ivy is een échte puber. Ze kan ZO onwijs lief zijn, maar ook ZO onwijs tenenkrommend vervelend.

Laatst was ons huis te klein omdat ik niet danste zoals zij dat wou. Net nog toen ik haar aan zat te staren en ze me terug aankeek en met een geplooid smoelwerkje en met flinke attitude ondertoon zei: “WAAAAT?”. Of dat ze s’ochtends gewoon even snel zelf naar beneden loopt en terug komt met een bakje en een zak chips. Of dat ze uit het kinderdagverblijf thuis komt met het verhaal dat ze heeft gekust én geknuffeld. Met een jongen. Want ja daar gaat ze later mee trouwen. 

En als de leidsters vertellen dat hun diva (zo wordt ze daar genoemd, en terecht) tijdens de lunch stilte even keihard “HUTS a niffauw” heeft geschreeuwd kan je toch wel spreken van een echte peuterpuber.

Ik vind dit aan de ene kant een geweldige leeftijd. Ze is écht mijn vriendinnetje. We tutten samen, lachen samen én gaan lekker op pad. Hele gesprekken voer ik met haar en ik lig regelmatig in een deuk. Gister nog toen ik haar auto stoel voorin had gezet. “Mam, waarom zit ik zo hoog?”, “Nou, daarom”, “Oh, nou dan ga ik wel even lekker chillen hier”. Ze praat dan zo met een stalen smoelwerk dat ik me kapot lach. 

Maar afentoe…… Dan haalt ze het bloed onder mijn nagels vandaan. Niks is dan goed en haar wil is wet. Denkt ze. Hele discussies worden gevoerd en het gaat 99% van de tijd ook écht helemaal nergens over. Bijvoorbeeld wat ze aan moet, of over welke kleur iets is. Al is het blauw en madam vind het rood, dan is het rood. Ohja én madam heeft een heus ochtendhumeur. Elke ochtend opnieuw is het opstaan een probleem. Ze wil niet uit bed, ze wil geen sokken aan, ze wil niet aankleden en meestal ook niks eten. ALLES is een strijd in de ochtend en deze mama heeft s’ochtends ook niet het opperbeste humeur dus dat botst regelmatig. Gelukkig weet ik consequent te zijn en weet Ivy meestal wel wanneer ze mijn grens bereikt heeft. Ze zit de laatste tijd weer steeds minder vaak in de gang want dat was eventjes haar basis plek. Het heeft gewerkt blijkbaar want ze weet nu duidelijk waar onze grenzen liggen. 

Binnenkort gaat onze dame naar school. En ik denk dat ze daar wel aan toe is. Ik daarentegen nog niet. Ik vind het ergens wel fijn, een nieuw hoofdstuk. Maar ergens vind ik het verschrikkelijk dat mijn baby meisje (Neejo, ik wil haar niet klein houden) gaat beginnen aan haar toekomst. Want zo zie ik dat. Gelukkig duurt dat nog een halfjaar en kan ik nu nog optimaal van haar genieten. Als ze haar attitude afentoe een beetje verstoppertje laat spelen dan. 

Al met al, zoals ik al vaker heb gezegd. Momlife is the heaviest rollercoaster. 

En daarmee sluit ik deze blog af! 

“Doei, dikke dikke duim omhoog en tot de maan en weer terug” – Ivy voice. 

xo Anne 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *