Tissue Tuesday

Baby Sion had kinkhoest

In het kader ‘dingen die je niet verwacht als je net moeder bent geworden’, dat je baby van 12 weken in het ziekenhuis komt te liggen. Het begon eigenlijk vrij onschuldig met een verkoudheidje en Sion klonk een beetje hees. Toen hij na een paar dagen na zijn voeding begon te hoesten en daarna alles weer uitspuugde, werd het toch een ander verhaal.

Nadat ik een afspraak bij de huisarts had gemaakt zijn we doorgestuurd naar het ziekenhuis. Na wat kleine onderzoeken werden we weer naar huis gestuurd met een zoutoplossing voor zijn neusje en zetpillen. De hoestbuien werden helaas niet minder, maar juist steeds erger en hij bleef zijn voedingen uitspugen. Hoewel ze in het ziekenhuis zeiden dat er niets ernstigs aan de hand was, vertrouwde ik het toch niet en heb ik weer een afspraak gemaakt bij de huisarts. (Iets met moedergevoel; best feeling ever!)

De huisarts nam een kweekje af en gaf wat meer informatie over het uitspugen van zijn voedingen. Ik moest het in de gaten houden en zolang Sion genoeg natte luiers had, was er niet zoveel aan de hand. Met een gemengd gevoel reed ik richting huis en besloot ik even langs mijn moeder te gaan. Achteraf ben ik zo blij dat ik daar naartoe ben gegaan, ik weet namelijk niet hoe ik gereageerd zou hebben als ik alleen was geweest. Maar daar denken we gewoon niet meer over na! Bij mijn moeder aangekomen legde ik Sion in de box waarna we samen in de keuken gingen lunchen. Per toeval liep mijn moeder weer even terug naar de box en hoorde ik een harde schreeuw dat ik NU moest komen. Wat ik toen zag, zal ik denk ik nooit meer vergeten..

Sion lag paars aangelopen en helemaal slap in mijn moeders armen. Hij had zo’n vreselijke hoestbui gekregen dat het hem niet lukte om er zelf uit te komen. Ik had geleerd dat je een kindje dan in zijn gezichtje moet blazen of onder zijn voetjes moet kietelen, maar omdat hij gelijk daarna nog zo’n hoestbui kreeg, hielp dat bijna niet. We belden gelijk 112 en na een kwartier (wat letterlijk een een eeuwigheid leek te duren) was de ambulance er. In de tussentijd ben ik tegen hem blijven praten en heb ik hem heel stevig tegen me aangehouden, wat gelukkig hielp. Na wat onderzoeken thuis werd hij met maxi-cosi op de brancard gezet en reden we richting het ziekenhuis. Hij werd opgenomen en na een paar dagen werd pas duidelijk wat hij had: kinkhoest. Sion zijn zuurstofgehalte was wat aan de lage kant, dus kreeg hij een neusbrilletje ter ondersteuning. Hoewel we hoopten dat het vanaf nu weer beter zou gaan, ging het alleen maar slechter. De hoestbuien werden steeds erger, het lukte hem niet goed om te drinken en hij kreeg tijdens zijn hoestbuien bradycardieën. (dips in zijn hartslag) 

Naast zuurstof kreeg hij nu ook sondevoeding zodat hij alle energie kon geven in het beter worden. Ook werd besloten dat hij beter overgeplaatst kon worden naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis omdat ze daar een kinder-IC hebben, mocht dat nodig zijn. Achteraf is dit gelukkig niet nodig geweest! Er werd gestart met antibiotica, maar het vervelende met kinkhoest is dat zijn lijfje het meeste zelf moest oplossen. Na 6 dagen in het WKZ te hebben gelegen had hij minder dips in zijn hartslag en mochten we weer terug naar het ziekenhuis in Gouda. Daar ging het toch een paar dagen weer wat minder goed maar daarna zagen we gelukkig dat het met kleine stapjes vooruit ging. Na 2,5 week kon Sion weer zonder extra zuurstof en ging hij weer beter zijn voedingen drinken, zodat zijn sonde er ook uit mocht. Na 3 weken in het ziekenhuis mocht Sion weer naar huis. Het hoesten is nog niet over, maar het gaat gelukkig al veel en veel beter!

Omdat Sion nog maar één keer was ingeënt en dus nog niet volledig beschermd was, heeft hij dit gekregen. Tegenwoordig kan je tijdens je zwangerschap al ingeënt worden tegen kinkhoest. Vanaf eind 2019 krijgen alle zwangere vrouwen deze vaccinatie aangeboden. Je kan er al naar vragen bij je verloskundige, het wordt nu alleen nog niet vergoed. Als ik het had geweten dat ik deze prik kon krijgen tijdens mijn zwangerschap, had ik het zeker gedaan! Want als je iets niet wil is je kindje horen huilen bij het inbrengen van een sonde, het prikken van een infuus en het bijna zien stikken door een hoestbui. Natuurlijk is er nooit 100% garantie dat je kindje het niet krijgt, maar de kans is zeker minder! 

Liefs, Anne Christine
@annevoorend 

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *