Tissue Tuesday

En toen waren het er twee!

Zwanger

Wij hadden net getekend voor ons eerste koophuis en besloten begin december dat ik zou stoppen met de pil, met het idee dat het zeker een half jaar zou kunnen duren voordat ik zwanger zou zijn. Maar na 6 weken hadden we toch echt een positieve test.. 1 a 2 weken zwanger! Een beetje overdonderd maar zeker heel erg blij stond ik huilend van blijdschap onder de douche om vervolgens naar m’n werk te gaan. O gosh, ik zou het van de daken willen schreeuwen maar ik moest echt nog even mn mond houden.

Redelijk gespannen zaten we in de wachtkamer van de verloskundige. En had ik al verteld dat tweelingen voorkomen in mijn familie? Nee hè? Bij deze dus, mijn opa is een twee-eiige tweeling en het schijnt dat dit een generatie overslaat dus ja de kans dat ik of mijn zus een tweeling zou kunnen krijgen is zeker aanwezig. Ook hebben wij hier veel grapjes over gemaakt. “Het zou toch niet zo zijn hè? Zullen wij wel weer hebben, echt iets voor ons” (met een knipoog, natuurlijk)

Het zijn er twee hè?

“mevrouw Patty” klonk het door de wachtkamer.. oké dit zijn wij.. spannend! Het apparaat ging op mijn buik en met het eerste beeld zei de verloskundige “O ja, mooi”. “Het zijn er twee hè meneer” zei m’n partner. Ho, wacht even ik zie helemaal niks hoe kunnen jullie dit zo snel zien?! In afwachting van het antwoord van de verloskundige keek ik hem doordringend aan.. JA het zijn er 2, Gefeliciteerd! Oh my, dus toch.. tranen van vreugde rollen over mn wangen. We kunnen het eigenlijk niet geloven.. helemaal overdonderd!

Ik werd al snel dik maar ach het kon me wat, ik krijg een tweeling! Met 16 weken hebben wij een geslachtsbepalende echo gedaan, en daarna een gender reveal party. Er stonden 2 grote dozen op tafel, Baby A en Baby B, wij opende op het zelfde moment de dozen en uit de een kwam een roze ballon en uit de andere een blauwe ballon, JEEEEEJJ! Zo blij, ik hoopte dit ook echt!! Het blijft toch wel erg bijzonder, 2 baby’s in je buik en ook nog eens een jongen én een meisje, helemaal in de gloria!

M’n zwangerschap verloopt redelijk. Maar jeetje wat hield ik een vocht vast, niet normaal! Mega dikke benen en voeten, ik kon geen normale schoenen aan.. of nouja weinig. En dan die buik tja.. die was aardig aanwezig. Gelukkig mag je als je in verwachting bent van een tweeling eerder met verlof, 10 weken ipv 6 weken van te voren. En geloof mij, dit wil je! 

Foto: VI-Photography

Netflix en ik werden best friends

In mijn verlof werd ik dikker en dikker en ik kon op het laatst met moeite een rondje supermarkt, ik was gewoon bekaf! Nee, lange stukken lopen zat er zeker niet meer in. Dus Netflix en ik werden best friends. Man, wat heb ik veel series gekeken in die tijd. Tja je moet wat hè.. wachten duurt lang! 

Ik ging al om de 2 a 3 weken naar de gynaecoloog maar dit werd in mijn laatste weken elke week of soms 2x per week. Vanaf 35 weken zei ik wel steeds dat ik het erg zwaar had.. en eigenlijk amper de deur uit ging omdat het gewoon niet ging. Elke week stuurde meneer de gynaecoloog mij weer naar huis, tot grote ergernis van mij! (ja ik snap het, je kindjes groeien het beste in je buik en ja als dit het enige was) Ik nam het ook voor lief, dan maar nog een zak popcorn en Netflixen. Met 38 weken was ik echt zo aan het einde van mijn latijn en mocht ik terug komen aan het eind van de week, ze gingen mij inleiden. 

Inleiden

Op vrijdag meldde ik mij netjes bij de afdeling van het ziekenhuis. Na 2 dagen medicatie, de ene verloskundige na de andere die “éven komt kijken” (daar beneden) en niet te vergeten dat stomme ctg apparaat wat continue van mijn buik gleed.. kwam de zuster mij vertellen dat als er vanavond/vannacht geen vordering zou zijn, ik een dagje naar huis zou gaan omdat zij de medicatie niet zoveel dagen achter een mochten toedienen. Pff lekker dan, dacht ik. 

Maar ja wel, de volgende ochtend om half 6 werd ik wakker van iets vreemds, ik draaide mij om en knap.. dat was het, m’n vliezen braken. YESSSS, ik ga bevallen! 

De bevalling ging moeizaam, en wat een helse rug weeën had ik. Moest ik staan, zitten, lopen, hangen, op de yogabal, ik wist mij geen raad meer en daar was eindelijk de anesthesist voor de ruggenprik, wat een opluchting! Om 17:30 uur had ik nog steeds weinig vordering en de hartslagen waren ook moeilijk te meten omdat dat geweldige ctg apparaat voor geen meter bleef zitten. De gynaecoloog kwam melden dat ze het nog een half uur wilde aankijken maar dat ik mij moest voorbereiden op een keizersnede.

Mason Conor & Juna Mae

Dit had ik van te voren heus bedacht want de kans is groter als je een tweeling draagt. Maar nog geen 5 minuten later kwam de gynaecoloog terug, we gaan NU de OK op! Binnen no time werd ik de OK opgereden. “Brrr wat is het hier koud en hoezo zoveel mensen?” Er stonden zeker 10 man binnen.. maar erg veel of lang kon ik er niet aan denken want ze gingen beginnen. Omdat dit een spoedkeizersnede is krijg ik mijn kinderen niet te zien, pas als ik terug kom van de OK. Dit werd mij van te voren nog even verteld. Mn buik lag open en er spatte allemaal water omhoog, dit was m’n 2e vruchtzak die nog dicht zat en nu open spatte. Maar hiermee hoorde ik ook de paniek om mij heen… ojee gaat het wel goed? Het ging allemaal zo snel en ze haalde mijn baby’s uit m’n buik en hielden het 1 seconde omhoog: “Kijk hier is het jongetje” (Mason Conor, 18:19) en, “hier is het meisje” (Juna Mae 18:21). Ze werden beide in een klein couveuse bedje gelegd. De tranen lopen over mijn wangen maar de paniek in de OK was er nog steeds. “Geef mij dit, haal dit, doe dat”  en daar lagen mn lieverds, allebei werden ze gereanimeerd en bij Juna werd er een tube aangebracht.. het was allemaal heel erg naar om te zien.

Ik kon alleen maar huilen. Na een tijdje werden zij naar couveuse gebracht en ik werd nog even dicht gemaakt. Toen ik eenmaal op mijn kamer aan kwam werd mij verteld wat er aan de hand was. Juna had een apgar score van 2, dat is heel erg laag en lag ook nog aan een beademingsapparaat in de couveuse. Mason had ook een lage score maar was snel op een normale score waardoor hij alleen in de couveuse hoefde. Ook hadden ze beide mogelijk een infectie opgelopen door de vruchtzak die brak op de operatietafel waardoor zij 5 dagen antibiotica toegediend kregen. Ik was een wrak, emotioneel maar ook lichamelijk. Ik kon niks, alleen maar huilen. kraamtranen?

Naar huis

Na 5 dagen mochten we gelukkig naar huis waar alles mega wennen was. Het verzorgen van 2 baby’s, de gebroken nachten en het leven wat gewoon verder gaat. En dan niet te spreken over alle visite, wat natuurlijk mega lief is en ik snap dat iedereen langs wil komen maar ik trok het echt niet, elke dag, avond, in het weekend ochtend en middag en dat weken lang. Ik trok dit erg slecht en vond dat op een gegeven moment echt mega vervelend. Dus hebben we het rustiger aan gedaan. Niet 2 keer per dag meer en niet elk weekend. We probeerde een draai te vinden met elkaar, met de twins en met dit nieuwe leven. Elke dag gaat het een stukje beter. De twins groeien met de dag en elke dag geniet je van een nieuw geluidje, een lachje en een traan. Want ja die tranen horen er ook zeker bij. Huiluurtjes die net even iets te lang aanhouden en ook altijd op het moment dat je net wil gaan koken. Ik kom soms handen tekort en zit ook zeker soms met m’n handen in het haar. Net als we echt niet meer kunnen gaan de twins ineens doorslapen, Wauw dit is top! Net na de kerst en net voor dat ik weer moest beginnen met werken.

De start was even moeilijk maar we rollen er beetje bij beetje van zelf in. Die andere ouders doen ook maar wat 😉 Als je je moederhart volgt komt alles goed!

Het is een fase

Nu bijna anderhalf jaar later verlang ik nog wel eens naar het moment dat ze zo lekker klein waren en niet alle kanten op rennen. Wat ik nu heel erg leuk vind is dat ze echt elkaar hebben en ook met elkaar spelen, ruzie maken, knuffelen en zich zelf kunnen vermaken. Ze zitten nu wel heel erg in een fase van drammen.. als ze hun zin niet krijgen, het niet gaat zoals zij willen of gewoon even zin hebben om dwars te doen dan begint het. “Alles is een fase, alles is een fase, alles is een fase”  Enne hoort dit al bij de ik ben 2 en alles is nee fase? 

Het leven met twins gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn maar wij zijn heel erg blij met deze 2 boefjes en genieten dagelijks van hun ondeugende streken.

Liefs, Patty
Instagram.com/mj.twinnies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *