Tissue Tuesday

Marlize blijkt een dubbele baarmoeder te hebben.

Vandaag vertel Marlize haar verhaal.

Toen ik negen jaar was werd ik al ongesteld. Ik was super jong maar heel erg schrok ik er niet van want mijn tweelingzus was een maand eerder al ongesteld geworden, het was dus in feite wachten op D-day. In tegenstelling tot mijn tweelingzus was de ongesteldheid bij mij heel hevig, meer dan een week intens vloeien, zeker vier dagen overgeven en niets meer kunnen dan liggen en verlangen naar een kruik. Een korte omschrijving: Het dagelijks leven werd er door geblokkeerd. Ik kon bijvoorbeeld niet mee kon doen met schoolzwemmen. Het vloeien was zo hevig en tampons waren niet mijn beste vrienden om het zo maar te zeggen. (Denk nu niet wat een trutje want hallo ik was toen tien hè.) Kinderen zijn eerlijk en recht door zee en soms ook gemeen, anyway, dan krijg je dus de hele tijd vragen van “Waarom doe je niet mee?”, “Lekker lui”. Pas op kamp in groep 8 vertelde alle meiden of ze al ongesteld waren ja of te nee, ik dus ook vertellen: “Ik was negen.” “Oooooh, dat verklaard een hoop” was de reactie van mijn klasgenootjes.

Toen ik vijftien was en al wat jaren op de middelbare school zat heb ik samen met mijn moeder menig keer bij de dokter gezeten “Dit gaat toch zo niet”, “Nee dan moet ze aan de anticonceptiepil mevrouw, dat kan de klachten verminderen”. Dat was precies iets wat van me moeder nog niet perse hoefde maar ja, toen ik 16 werd mocht ik toch eindelijk aan de pil. Dan denk je dus de klachten worden minder, want dat is wat de dokter ons vertelde maar niets was minder waar. Van de ene pil werd ik nog misselijker, van de andere kreeg ik vreselijke migrane en zo kan ik nog even door gaan. Uiteindelijk vier pillen verder vond ik dé pil, ik gaf niet meer over, wat een feest! De buikpijn duurde nog maar twee dagen en al met al leek dit toch wel goed te helpen. Eerst stop je braaf iedere maand maar later ging ik twee strips door slikken zodat ik nog minder ongesteld werd, nog meer feest dus! Ondanks dat dat een feestje leek kwamen er steeds vaker doorbraakbloedingen, waar je natuurlijk niet op zit te wachten. Begin 2017 (ik was 23) dacht ik, ‘Ik ga weer naar de huisarts’.

Ik was wel klaar om iets nieuws te proberen. Het werd een spiraal. Dan lig je dus daar (vreselijk ongemakkelijk zo’n eerste keer met je benen wijd).. Maar het lukte mevrouw de huisarts niet… “Mevrouw van Duijn u moet toch naar het ziekenhuis”…… “You say what!!!!” Broek omhoog en gaan maar weer. Ik koos ervoor om naar de beste vriendin van mijn oudste zus te gaan in het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam, zij is gynaecoloog en zei “Ahjoh is zo gepiept, dat doe ik wel even”. Ja hoor daar gingen we weer. Na het euvel van de vorige keer ging mijn vriend, Steven toch maar mee, onder het mom van een gezellig uitje (haha). Broek uit en liggen weer.

“Ontspannen sis” zei gynaecoloog, aldus de vriendin van mijn zus. “Ja ja”.

Gyn; “Ik ga toch even een echo maken om beter te zien waar het zit.”
Ik; “Oke…”
Gyn; “Ik ga er even iemand bij halen sis”
Ik; “Jeetje, wat is dit nou weer dan Steef?”
Steef; “Straks ben je zwanger ofzo”
Ik; “Rot op hoor. Dat kan nu echt niet!”

Er kwam een andere gynecoloog binnen. “Ik kom ook even kijken”. “Tuurlijk, gezellig.” dacht ik.
2de gyn; “Mmm… Ik snap het niet hoor, Ik ga nog even een arts halen”.

Ondertussen dus drie gynaecologen in de kamer en de zoveelste echo. “Kijken jullie hier is goed naar” zei de laatste gynaecoloog tegen de twee andere. In artsen taal werd er wat gesmoest en uiteindelijk vertelde ze mij; “Uw spiraal kan niet geplaatst worden en mevrouw (wijzend naar de vriendin van mijn zus) gaat u straks vertellen waarom”.  Hup, broek weer aan en naar de spreekkamer. Ik hoef je niet te vertellen dat er ondertussen een rollercoaster van dingen door je hoofd heen schieten en je geen idee hebt waar dit heen gaat.

“Je hebt een Uterus Bicornis. Dit is eigenlijk een dubbele baarmoeder.” vertelde de gynaecoloog.  Zo dat verklaarde een hoop zeg. ‘Zie je nou, ik stelde me niet aan, ik was gewoon dubbel ongesteld!!!’
De ernstige  klachten, de pijn, alles viel op z’n plek. Het was een soort van opluchting maar tegelijkertijd kwam de volgende vraag al in mijn hoofd. “Wat als we kindjes willen?”. Door gesprekken en veel vragen werd duidelijk dat deze aandoening vaak geen invloed heeft op de vruchtbaarheid en het zwanger worden zelf maar wel invloed op het zwanger blijven. Vrouwen met deze aandoening hebben grotere kans op vroeg geboortes en miskramen door bijvoorbeeld te weinig ruimte in de baarmoeder. Aankomende zomer gaan Steven en ik trouwen. Onze wens is om in de loop der jaren een gezin te mogen stichten. Het zal, tegen die tijd, vast een hele spannende tijd worden, met hoogstwaarschijnlijk iets meer ziekenhuis bezoekjes dan bij een gemiddelde zwangerschap maar we hebben er vertrouwen in. 

Ik ben overigens gewoon weer aan de pil gegaan hoor want er worden nooit twee spiraaltjes geplaatst. Gek hè? 

Ohja en als laatste, vroeg jij je natuurlijk af: en die tweelingzus dan? Die heeft geen dubbele baarmoeder maar wel een spiraal. Good for you sis.

— MARLIZE.

Bedankt Marlize, voor het delen van jouw verhaal. Wij van Perf not so Perf wensen jou en je partner natuurlijk al het geluk van de wereld.

XO – A&A


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *