The Truth Thursday

“Veilig thuis”

De schrijfster van deze blog wil om privacy redenen graag anoniem blijven.

Wat mij betreft helemaal niet zo veilig want ik wil graag even mijn ervaring met jullie delen. En ik hoop oprecht dat jullie hier een betere ervaring mee hebben als ik.

Achter ons woont een gezin, een andere cultuur en andere afkomst. Niet dat dit verschil hoeft te maken maar ik denk dat dat in dit geval wel zo is. Ze hebben 4 kindjes. Het huis lijkt vanaf ons gezien een rommelig, rumeurig en lichtelijk smoezelig huis.

Regelmatig worden wij midden in de nacht rond een uur of 3 wakker gehuild door een kindje. Dat lijkt overigens te komen uit hun huis. Wat best vreemd is aangezien de deuren en ramen bij ons beide dicht zitten en er nog 2 ruime tuinen en een poort tussen zitten. Het onderbuik gevoel wat betreft deze achterburen zit dus dan ook al een tijdje niet helemaal lekker.

Afgelopen dinsdag was ik een paar uurtjes vrij en ik besloot even in mijn bed te gaan bivakkeren. Ik lag nét te slapen toen ik een kindje hoorde huilen en schreeuwen in de poort. Hij riep: “mama, mama laat me naar binnen, ik heb het koud”. Wat ik kan begrijpen aangezien het 2 graden was én het regende. Ik zat natuurlijk meteen rechtop in mijn bed en hield het in de gaten. Toen dit een kwartier aan bleef houden besloot ik op mijn balkon te vragen aan het kindje of hij wel zeker wist of zijn mama thuis was. Ik kreeg geen reactie. Na 3 minuten begon het huilen weer en ben ik naar de poort gelopen. Toen ik de poort open deed zag ik het kindje net de poort uit fietsen en zijn moeder kwam aanfietsen met een kleiner kindje achterop. Zij begon letterlijk uit haar slof te schieten en begon met haar fiets tegen hem aan te duwen/ beuken en tegen hem te schreeuwen. Ik schrok hier zo van dat ik bevroor en niet wist wat te doen.

Ik besloot hun directe buren een bericht te sturen over hun ervaringen met hun buren. Ik kreeg al snel een reactie terug over dat ook hun regelmatig geschreeuw, gebonk en getier horen en dat ook hun er regelmatig buikpijn van kregen.

Ik overleg met deze buren hebben we besloten om veilig thuis in te lichten. Heel erg moeilijk vond ik dat maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen er niks mee te doen en dan ooit naar nieuws te horen. En aangezien deze stichting nogal vaak reclame maakt met sla alarm, stop geweld en misbruik etc. Besloot ik om toch maar is te bellen.

Met lood in mijn schoenen hing ik aan de lijn. Het eerst gesprek was nogal warrig en ik werd doorverbonden naar de medewerkster die over mijn regio zou gaan. Deze was overigens erg druk volgens de eerste mevrouw en dus werd mijn nummer en naam gevraagd terwijl ik in eerste instantie aangegeven had dit anoniem te willen doen. Je weet overigens maar nooit. Maar goed, toch mijn gegevens achter gelaten en pas twee dagen later werd ik terug gebeld. Deze mevrouw klonk onwijs ongeïnteresseerd en het voelde echt alsof ze mij niet serieus nam. Toen ze mij vertelde dat ik de volgende keer in zo’n situatie maar naar de desbetreffende buren moest gaan om te vragen of het allemaal wel goed gaat daar en of ze hulp kunnen gebruiken zat ik met mijn mond vol tanden. Ik gaf dan ook aan dat ik mij daar niet toe geroepen voelde en dat zelfs een beetje eng vind. Omdat je nooit weet wie je voor je heb. Daarop zei ze dat ik dan maar naar het lokale consultatie bureau moet gaan om melding te maken of advies te vragen.

Ik heb dus om precies te zijn niks aan deze hele veilig thuis instantie gehad. En heb nu dan ook letterlijk geen idee waarom hun er eigenlijk zijn?

Ik zal in ieder geval niet snel meer de beslissing maken om een melding te doen. Jammer, want als er meerdere mensen zo over denken wordt misbruik en huiselijk geweld misschien alleen maar meer.

Ik blijf mijn achterburen altijd nog wel in de gaten houden en er gebeuren volgens mij echt wel dingen die ik in mijn eigen gezin nooit zou goedkeuren…

Wat zouden jullie doen in mijn situatie?

2 Comments

  • Kelly

    Veilig thuis, is de kinderbescherming.

    Ik heb gelukkig wel een goede ervaring gehad met veilig thuis! Het is denk ik maar net welk persoon je aan de telefoon krijgt. Wel zijn 9 van de 10 verhalen met zulke instanties slecht!

    Wat ik zou doen en wat mij des tijds is geadviseerd: alles op schrijven. Wat, wanneer, en hoe! Een logboek bijhouden. Bewijs verzamelen. Des noods het geluid filmen. En dan iedere ding, een melding bij de politie maken. En het klinkt hard, dan maar hopen dat je de juiste persoon voor je heb. En hopen op het beste!

    En als zo kindje buiten staat, een deken geven. Of paraplu. Het lijkt simpel, maar Het Kan een verschil tussen leven en dood zijn.

    Sterkte en liefde toe gestuurd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *