The Truth Thursday

De mama van Armin kreeg een depressie.

Vandaag deelt de mama van Armin haar verhaal.

15-02-2016 werd ik opgenomen in het ziekenhuis na mijn 38 weken controle in het ziekenhuis. Bij de controle kwam naar voren dat ik pre eclampsie (een soort zwangerschapsvergiftiging dat levensgevaarlijk is voor moeder en kind) had en dat de bevalling gestart moest worden.

Het enige wat ik kon doen was huilen, huilen en huilen. Niet vanwege het slechte nieuws. Nee, ik riep de hele tijd dat ik er niet klaar voor was. Niet vanwege de angst voor pijn of dergelijke. Nee, ik was er nog niet klaar voor om een baby in mijn handen te hebben. Ik denk dat die reactie van mij al een signaal was.

17-02-2016 om 12:35 uur is Armin geboren, een natuurlijke bevalling. Zodra Armin eruit kwam werd hij op mijn buik gelegd. Ik was in shock, ik kon alleen maar zeggen: “O my God, O my God”. Verder geen andere emoties. Ik wist dat ik voor hem moest zorgen en beschermen. Automatische piloot ging aan. Na 24 uur in het ziekenhuis te blijven mochten wij naar huis. De kraamzorg kwam, maar ik deed alles zelf met betrekking tot Armin. Overdag lukte het mij ook niet om te slapen. Alsof ik 24/7 alert moest zijn. Ik gaf geen borstvoeding maar elke voeding, alles deed ik zelf, ondanks dat mijn man wilde helpen. Armin had ook t/m 4-5 maanden erge maagkrampjes. Ik kon dat gehuil niet aan. Ik zat elke avond te huilen en te denken; “ik heb spijt. Ik ben toch niet gemaakt om moeder te zijn.” 

Armin sliep overdag nauwelijks! Hij sliep alleen in de kinderwagen als ik hem heen en weer wiegde, max 30 min. Ik kon hem zelf niet in mijn armen wiegen omdat ik nog steeds heel erge bekkenpijn had en dat heb ik nog steeds.

Op een dag gingen wij buiten wandelen en Armin bleef krijsen in de kinderwagen. Ik was op, lichamelijk en geestelijk. De gedachte kwam in mijn hoofd dat ik de kinderwagen wilde weg duwen. Toen ben ik meteen naar huis gegaan en een psycholoog gegoogeld en gemaild. Dit waren geen kraamtranen, het gaat echt niet goed met mij. Ik kon nergens en van niemand genieten. Ik voelde niks positiefs.

Ik was destijds ook erg geïsoleerd. Wij waren net verhuist in onze nieuwbouw woning, nieuwe wijk en ik had geen vervoer. Door de pijn van mijn bekken kon ik ook niet veel lopen. Dus ik zat eigenlijk dag en nacht alleen maar thuis met Armin en de tijd aftellen tot mijn man thuis kwam van zijn werk.

Ik kwam elke ochtend met zoveel moeite uit bed. Enige wat mij weerhield om niet de hele dag in bed te liggen was Armin. Enige wat ik kon en moest doen was om hem te verzorgen. Zorgen dat hij gevoed is, schoon is, zolang met hem maar alles goed ging. Dat is nu 3 jaar geleden en ik vecht nog steeds met depressie. De eerste 2 jaar waren het zwaarst, ook omdat ik maar niet de juiste hulp of medicatie kreeg.

Hoe heeft al dit invloed gehad op mij als moeder? Als een nieuw mama ben je sowieso onzeker over van alles. Met een depressie erbij, besta je alleen uit onzekerheid. Over je kind en je eigen leven. Je twijfelt letterlijk aan alles. Je wereld is zo klein omdat mensen aan de buitenkant niks zien aan je. Ik kon het in ieder geval goed verbergen voor de buiten wereld. En er is zoooveel schuld gevoel,  en nog steeds. Mijn grootste angst is dat mijn gesteldheid Armin zou beschadigen. 

Ik raad iedere ouder aan die ook er aan twijfelt over haar/zijn gesteldheid, zoek hulp. Schaam je niet. Dat is juist heel sterk en dapper van je dat je hulp vraagt. Ik heb zelf 4 maanden ermee gewacht en ik denk echt dat dat een van de redenen is dat het zo lang slecht met mij gaat. Want eerlijk is eerlijk, de GGZ in Nederland heeft enorme wachtlijsten. Je komt echt niet snel aan de beurt. En als je aan de beurt komt, betekent het niet altijd dat je de juiste hulp hebt. 

Ik wens dit geen enkele moeder toe. Het is verschrikkelijk om niets te voelen voor je kind. 

Ik deel mijn verhaal en ervaringen op mijn blog www.mommy-hood.nl en op Instagram @mommyhood__

bron; @google

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *