Tissue Tuesday

Als zwanger raken niet vanzelf gaat

Omdat we merken dat er nog steeds een taboe rust op verminderde- of onvruchtbaarheid, wil Valerie graag haar verhaal delen. Niet omdat zij zielig zouden zijn, niet omdat ze medelijden zouden willen maar juist omdat er nog steeds zo’n taboe rust op minder/niet vruchtbaar zijn. Valerie neemt jullie mee in haar reis naar het mogen krijgen van haar eerste kindje.

Al vanaf dat ik een jaar of 21/22 ben, kreeg ik regelmatig de vraag wanneer wij nu eens aan kinderen zouden beginnen. We waren tenslotte al jaren samen en mijn zussen waren allebei ook al moeder. Blijkbaar was dit voor veel mensen genoeg reden om regelmatig de vraag ook aan mij te stellen.

“Wanneer nemen jullie kinderen? Je zussen hebben tenslotte ook al kinderen.”

Het was zeker onze droom om ooit een kindje te mogen krijgen samen, maar ik kapte deze gesprekken al vrij snel af. Ik zat nog op school, we woonden samen in een klein appartementje en waren er nog niet zo mee bezig. Wel ben ik altijd bang geweest dat ik niet of moeilijk zwanger zou raken. En nee, ik kon niet in de toekomst kijken, maar als je iets heel graag wilt, komt er soms ineens de angst dat het misschien nooit zou lukken. Maar, zoals wij altijd zeggen, geen zorgen voor de dag van morgen en wie dan leeft die dan zorgt.

In juni 2015 kregen wij het nieuws dat mijn moeder ziek was en we wisten toen nog niet hoe de toekomst eruit zou zien. Een van mijn grootste angsten op dat moment was dat ik mijn moeder zou verliezen en dat zij nooit mijn kinderen zou zien.

Op dat moment ging bij ons beide de knop om en besloten we te stoppen met de pil. Iedereen die zwanger wenst te raken, hoopt dat het zo snel mogelijk raak is. Ook wij. Maar, we hielden er wel rekening mee dat het misschien niet direct zou zijn. Vooral om jezelf tegen de teleurstelling te beschermen.

Maanden gingen voorbij en na een jaar was het nog steeds niet gelukt. Een jaar was toch wel iets langer dan we gehoopt hadden en na wat research besloten we naar de huisarts te gaan. Deze heeft ons direct doorgestuurd en geadviseerd mijn temperatuur bij te houden op de dagen voor, tijdens en na mijn ovulatie. We maakten een afspraak bij het ziekenhuis en konden vrij snel terecht.

Met vertrouwen, maar ook een beetje angst gingen we naar het ziekenhuis. Daar kregen we gesprekken met de verpleegkundige, vulden we een uitgebreide lijst in, werd ik door middel van een inwendige echo onderzocht en werd bij mij bloed afgenomen. Er werd afgesproken dat ze het bloed verder zouden onderzoeken en dat ook mijn man verder onderzocht zou worden (lees: binnen een uur je “spulletje” op kamertemperatuur in een doorzichtig potje inleveren bij het lab van het ziekenhuis).

Bij het ziekenhuis aangekomen met een doorzichtig vol potje dat op temperatuur moest blijven door hem onder je oksel te houden, kregen we de mededeling dat we er op de verkeerde dag waren.

Zie je het voor je? Zo genant als het allemaal al is, vertellen ze je dood leuk dat je de volgende dag terug mag komen en je dus het hele gebeuren opnieuw moet doen… Achteraf bleek dat we er wel op de juiste dag waren, maar dat zij de afspraak verkeerd in hun systeem hadden gezet.

Ach ja, gelukkig konden we er na een dag wel weer om lachen.

Na een aantal dagen mochten we terug komen in het ziekenhuis. De boodschap was vrij kort: er is niets afwijkends gevonden en we moesten het nog maar een jaar proberen…. Wat voelt dat raar…

Aan de ene kant heel fijn dat er niets geks gevonden werd, maar aan de andere kant voel je je heel machteloos omdat je weer een jaar moet proberen. We hadden niet veel keuze en besloten het dan nog maar weer een jaar te proberen.

Zo moedeloos als we waren, zo blij waren we toen de volgende maand bleek dat ik toch op natuurlijke wijze zwanger was geraakt! Onze blijdschap was helaas van korte duur, want na 5 weken en 6 dagen kreeg ik een miskraam.

We probeerden zo snel mogelijk weer door te gaan met ons leven en het opnieuw zwanger raken. Het was nu in ieder geval op natuurlijke wijze gelukt, dus we wisten nu in ieder geval dat het kon.

Helaas duurde dit weer een half jaar en was ons geduld nu wel op. We besloten terug te gaan naar de huisarts. We zijn wederom doorgestuurd naar het ziekenhuis en besloten dit keer (na een niet al te beste ervaring met het vorige ziekenhuis) naar een ander ziekenhuis te gaan. Binnen een aantal weken konden we daar terecht.

Ook daar werden we onderzocht en ook daar bleek dat er niets afwijkends te zien was. Toch vreemd dat het dan niet vanzelf lukte… In overleg met de gynaecologen besloten we na onze reis naar New York te starten met IUI. We kregen zes pogingen IUI en als dat niet zou werken zouden ze over gaan op IVF. Ik kon in de apotheek van het ziekenhuis vast de medicijnen ophalen die ik moest gaan slikken en spuiten.

Na een geweldige reis naar New York was het nog steeds niet “raak” en zijn we begonnen aan de eerste poging IUI. Deze mislukte en dat was al vrij snel duidelijk. Op naar poging twee.

Op 9 juni startte ik met het slikken van de volgende dosis Chlomid, die ervoor zou zorgen dat mijn eitjes zouden gaan groeien. Op vrijdag 16 juni hadden we in het ziekenhuis een inwendige echo om te zien of er eitjes de minimale grootte hadden. Goed nieuws! Er was een eitje groot vrij groot die de komende dagen zou gaan springen! Diezelfde avond heb ik de Pregny spuit gezet zodat op zondag 18 juni rond 12.00 uur (ongeveer 40 uur na het zetten van de spuit) het eitje zou springen en het deel van mijn man ingebracht kan worden.

Op zondag 18 juni om 12.00 uur hadden we de afspraak en is het deel van mijn man, wat ‘s ochtends in het lab “gefilterd” was ingebracht. Dan breekt de periode van wachten, terechte en onterecht signalen en geduld aan.

Op vrijdag 7 juli zouden we mogen testen, maar ik had een vreemd voorgevoel en testte in mijn eentje op woensdag 5 juli al. Het moment waar we beide zo lang naar toegeleefd hadden, wat we samen zouden doen, deed ik nu helemaal alleen. Mijn eigen keuze en misschien wilde ik het verdriet van een eventuele negatieve test verzachten door de test alleen te doen. Zo hoefde hij de negatieve test niet weer te zien en kon ik het rustig vertellen.

Maar nee.. ik had een test in mijn handen met twee streepjes!! Eindelijk was het zover! Zelf nog van slag en dezelfde dag nog vier testen gedaan, kon ik ‘s avonds eindelijk het goede nieuws aan mijn man vertellen; als alles goed zou gaan, zouden wij eindelijk PAPA EN MAMA worden!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *