Tissue Tuesday

PCOS en een kinderwens

Goedemorgen y’all! Op deze tissue-tuesday hebben we weer een persoonlijk verhaal voor jullie en dit keer plaatsen we hem anoniem! Deze sterke chick deelt haar verhaal over haar PCOS en de toch wel blijvende kinderwens.

Ik heb PCOS en een kinderwens

Ik heb PCOS èn wij hebben een kinderwens. PCOS is een syndroom. Dit heb je voor je hele leven blijkt. Helaas. Bij PCOS heb je bijna nooit tot nooit een eisprong. Dit komt omdat je een kralenkrans hebt op je eierstokken. Klinkt heel mooi en leuk maar dat is het niet. Doordat er te veel ei blaasjes tegelijkertijd groeien kan er geen een eitje “springen”. Dus die kinderwens en PCOS gaan dus niet helemaal lekker samen.

Volgens de arts ben ik ook insuline resistent, dit hoort bij PCOS. Dit betekent dat mijn lichaam heel zuinig is en alle koolhydraten/suikers die ik binnen krijg op neemt. Dit betekent dus ook dat ik nu koolhydraatarm eet onder begeleiding van een diëtiste die gespecialiseerd is in PCOS. Een nieuw eet patroon maar ook een verandering van mijn hele lifestyle zo genoemd. 

Ik moest namelijk ook meer gaan bewegen, iets waar ik eigenlijk niet zo naar uit keek maar wat ik wel ben gaan doen. Ik kreeg namelijk erg op mijn kop van de dokter.. Ik wandel, fiets en één keer per week ga ik sporten, sinds kort. Dit was niet eens een “eis” maar dit kwam op mijn pad en ik vind het super leuk! Wie had dat ooit gedacht haha. 

Strijd tegen de kilo’s

MAAR na alle “strijd” lukt het me nu een keertje wel, die eeuwige strijd tegen de kilo’s. (Natuurlijk lukt het nu wel omdat ik hoop dat ik er, voor mijn gevoel, het allermooiste ooit voor terug ga krijgen) Al vanaf groep 3  heb ik bij verschillende diëtistes gelopen en heb ik heel veel diëten op eigen houtje en onder begeleiding uitgeprobeerd. Dit werkte allemaal nooit of hield geen stand. 

Ondertussen ben ik 15 kilo afgevallen door mijn nieuwe lifestyle. Ik ben onder het gewicht wat er afgesproken is. Donderdag moet ik terug naar de gynaecoloog en beslist hij of we groen licht krijgen voor behandeling. Hij beslist of ik een kindje mag gaan dragen, of wij een kindje mogen gaan krijgen, als het al zou lukken natuurlijk.. Wat die behandeling inhoudt weet ik nu nog niet. Maar man, wat zal ik blij zijn als we mogen starten en verdrietig als hij zegt dat we toch nog even moeten wachten. Hoe hard ik nu ook werk hiervoor en hoe zeer ik ook mijn best doe. Ik heb niet het idee dat we vooruit gaan. Ik heb het idee dat we stil blijven staan. We zijn al bijna een jaar bezig met onze kinderwens en ik heb nog precies 0 kans gehad om zwanger te worden. Ik ben me bewust dat het lang kan duren. Ik hoor verhalen dat het 1 maand duurt tot verhalen van 1 jaar of zelfs 10 jaar. Bij sommige stellen lukt het nooit… ook daar ben ik me bewust van.  

Ik probeer er maar het beste van te maken. Het positieve van heel het PCOS gebeuren is dat ik aan mij zelf ben gaan werken. Ik loop zoals eerder genoemd bij de gynaecoloog en diëtiste maar ook bij de verpleegkundige die mij nog extra in de gaten houd en een psycholoog. Dit alles doet mij erg goed en ze helpen me allemaal stuk voor stuk. 

PCOS voelt voor mij alsof er iemand anders dan jij zelf beslist of je wel of niet kinderen mag krijgen. Word je gestraft omdat je te zwaar bent terwijl je daar niet altijd iets aan kan doen. Zeker niet bij PCOS. (Al weet ik natuurlijk ook heel goed, ieder pondje gaat door het mondje haha) Had ik dit alles eerder mogen weten dan had ik al eerder in kunnen grijpen op de goede manier en had het nu misschien allemaal niet zo lang hoeven duren.  

Moodswings

Er zijn momenten dat ik super verdrietig ben en me onwijs kut voel, er zijn ook momenten dat ik me eigen echt super, super goed voel. (Die mood swings horen er ook bij zeggen ze, al denk ik dat dat bij elke vrouw wel eens voorkomt haha) Wanneer iemand in mijn omgeving vertelt dat ze zwanger is dan kan ik heel hard gaan huilen (in een hoekje) of raakt het me alleen op een positieve manier. Begrijp me niet verkeerd, ik ben altijd heel blij voor de ander maar ook verdrietig voor mij zelf. Dat zijn twee dingen die naast elkaar staan en je echt tegelijkertijd kunt voelen. 

Ik mag van geluk spreken dat ik een hele lieve man heb en hij al een dochtertje heeft. Misschien heeft het wel zo moeten zijn denk ik soms… Misschien zijn hun op mijn pad gekomen omdat ik geen kindjes kan krijgen. Als dat dan zo zijn, dan is dat zo. Dan heb ik een heel mooi gezinnetje thuis waar in onwijs van houd en waar ik al mijn liefde aan zal en kan geven. Al gaat nu natuurlijk al mijn hoop en al mijn verwachtingen uit naar een kindje van ons twee dat ons mooie gezinnetje compleet maakt. 

Wat voor mij een grote les is geweest tot nu toe in mij PCOS verhaal: “Accepteer wat je niet kan veranderen en verander wat je niet kan accepteren.” En ben ik heeel hard mee bezig. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *