Tissue Tuesday

Fenna ❤

Hoi allemaal! Vandaag is het dinsdag, dat wil zeggen: tissue-tuesday! Vandaag hebben we een pittig verhaal over de bevalling en de tijd daarna. Wat een kanjer is Fenna én haar mama natuurlijk!

Voorweeën

In de nacht van dinsdag 2 mei op woensdag 3 mei krijg ik rond 3.00 uur last van pijn en harde buiken. Deze houden de gehele woensdag aan en worden ook steeds pijnlijker en frequenter. Rond 17.30 uur zijn we gaan bijhouden hoe vaak de weeën kwamen, dit gebeurde toen al rond de 10 minuten. Om 22.00 uur komen ze al rond de 8 minuten. De bevalling gaat starten dacht ik.

’s-Nachts rond 2.00 uur word ik constant wakker van de pijn, ik moet de weeën weg puffen en het lukt me niet meer om te slapen. Ik maak Mike om 3.00 uur wakker en we waren ervan overtuigd dat het nu toch écht ging gebeuren. De weeën komen steeds vaker, om de 4 a 5 minuten. Rond 5.30 uur bellen we de verloskundige. Zij geeft aan dat ik totaal geen ontsluiting heb en dat mijn baarmoedermond nog te ver naar achter is. De weeën die ik voel zijn voorweeën en die kunnen nog wel een hele tijd aanhouden. Als dit pas voorweeën zijn wat staat me dan nog te wachten?

Ontlasting in het vruchtwater

Om 12.30 uur komt de verloskundige terug; nog steeds geen ontsluiting maar mijn baarmoedermond komt al iets naar voren. Ik krijg een slaappil zodat ik wat slaap in kan halen. Ondertussen is de pijn al bijna niet meer te houden en komen de weeën weer steeds vaker. Mijn moeder komt langs en helpt me met de ademhalingen, dit werkt gelukkig goed al zijn ze nog steeds erg pijnlijk. Het slapen lukt me niet en rond 17.30 uur geef ik aan dat ik het niet meer houd; ik wil naar het ziekenhuis. De verloskundige komt en toucheert me opnieuw; weer geen ontsluiting. Ze probeert mijn vliezen te breken maar die braken toen opeens spontaan! Er zit ontlasting in het vruchtwater dus ik moet meteen naar het ziekenhuis. 

Eenmaal in het ziekenhuis word ik meteen op een bed gelegd en aan een hartfilmpje. De verpleegkundigen geven aan dat ik helemaal geen weeën heb, tot ze de weeën op mijn rug controleerden. De weeën worden nog heftiger en pijnlijker en ik trek het echt niet meer. Alles doet zo ontzettend veel pijn. Ik begin te trillen en het lijkt uren te duren voordat ik eindelijk aan de beurt ben voor mijn ruggenprik. Daarbij krijg ik een weeën storm die niet te houden is.. Ik dacht op dat moment echt dat als iemand een pistool tegen mijn hoofd had gezet dat ze de trekker mochten overhalen. Ik wilde niet meer, ik kon niet meer. 

Ruggenprik

Eindelijk mocht ik komen voor een ruggenprik; de weg daarheen en het hele gedoe in de operatiekamer kan ik me nauwelijks meer herinneren. Toen de ruggenprik ging werken voelde ik me opgelucht en heel erg moe. Ik kreeg de tijd om weer op te laden, dat was heerlijk! Van de tijd daarna weet ik weinig meer, ik voelde me versuft en vond het allemaal prima.

Rond 23.30 uur kwam de verloskundige me vertellen dat we gaan proberen te persen. Omdat ik totaal geen persdrang had en het mijn eerste kindje was, deed ik maar wat. De eerste zes keren persen gingen heel gemakkelijk, ik dacht nog dit gaat me wel lukken. Totdat ik snel op mijn zij moest gaan liggen en grote ademhalingen moest nemen; de hartslag van Fenna daalde van 160 naar 48. Zo moest ik een hele tijd blijven liggen en gelukkig steeg haar hartslag weer. Ondertussen werden de weeën weer heftiger en moest ik ze weer wegpuffen, de weeën opwekkers werden sterker en mijn ruggenprik begon uit te werken. De persdrang kwam en dat was heel moeilijk om tegen te houden. Maar ik mocht op dat moment absoluut niet persen.

Persen

De verloskundige kwam terug en vertelde me dat we weer gingen persen. Wat was dat zwaar en pijnlijk; ik was totaal uitgeput en had het idee dat er geen kracht meer in me zat om hard te persen. Ondertussen staan er 4 mensen om je heen die zeggen dat je harder door moet persen, maar het lukte me nauwelijks. De verloskundige vertelde me dat ze me ging inknippen; ik vond alles best. Ik voelde Fenna’s hoofdhalverwege toen er een wee stopte; dat brandde verschrikkelijk. Na nog wat persen werd er een baby op mijn borst gelegd. Ik was totaal versuft en had geen besef wat er gebeurde. Ik was alleen maar zo ontzettend blij dat alles achter de rug was. 

Fenna

Fenna werd gecontroleerd; alles was goed. Dat was natuurlijk een hele opluchting. Ik was ingeknipt en gescheurd dus de gynaecoloog werd gebeld om me te hechten omdat het gecompliceerd was.  Na het hechten heb ik mijn ouders gebeld, die zijn meteen gekomen. Ik wilde alleen maar douchen; voelde me vies en ik was ontzettend moe. Omdat de verpleegsters het heel druk hadden duurde dit vrij lang. Maar het was heerlijk toen ik kon douchen. Fenna en ik werden naar de kraamafdeling gebracht en iedereen ging naar huis. Ook Michael moest naar huis. Het was ondertussen 5.30 uur dus ik viel vrij snel in slaap.

Alleen

Ik werd constant wakker en voelde me heel erg alleen op de kamer. Fenna stond naast me, maar ik zelf kon niet omhoog komen en wist niet wat ik moest doen. Fenna was nog steeds niet aan de borst gelegd en dat vond ik wel heel vervelend. Omdat niemand bij me kwam kijken heb ik Michael om 8.15 uur gebeld of hij alsjeblieft wilde komen. Rond half 9 kreeg ik mijn ontbijt en werd mij verteld dat ik nadat ik geplast had naar huis mocht. 

Eerst moest ik nog douchen van de verpleegster; ik kon nauwelijks uit bed komen maar werd niet geholpen. Ook onder de douche was ik alleen en het lukte me niet om te plassen. Gelukkig was Michael er toen ik terug kwam op de kamer. De gehele ochtend geprobeerd te plassen maar het lukte me niet. Er werd een buik echo gemaakt die aangaf dat ik heel veel urine in mijn blaas had zitten. Er werd geprobeerd een katheter in te brengen maar de verpleegster kon mijn plasbuis niet vinden. Er werd een andere verpleegster bij gehaald die pijnlijk op mijn wonden drukte. De katheter werd geplaatst en er kwam 1300cc uit mijn blaas. Daarna zijn Mike en ik in slaap gevallen op bed.

Na de lunch heb ik een aantal keer gevraagd of iemand me kon helpen met de borstvoeding. Er werd verteld dat Fenna misselijk was dus dat het geen nut had. Daarna werd ik even geholpen; nou ja mijn tepel werd in Fenna’s mond gepropt en de verpleegster gaf het na een aantal minuten op.

Naar huis

Rond 16.00 uur kon ik eindelijk plassen en mocht ik gelukkig naar huis. 

Eenmaal thuis ging het de eerste paar dagen heel goed. Fenna wilde helaas niet goed aan de borst drinken, dus ik kolfde alles af en daarna kreeg ze borstvoeding met de fles. Na ongeveer een week kregen we een heel ander kind; een kind dat maar bleef huilen. Niet wilde drinken, niet wilde slapen en vol zat met kleine pukkeltjes. De huisarts wuifde het steeds weg als ‘overbezorgde moeder, het is je eerste kind’. Mijn gevoel zei iets heel anders. 

Na ongeveer 5 weken werden de pukkeltjes grote rode vlekken en spuugde Fenna veel, dus we zijn naar de dokter gegaan. Hij heeft haar weer helemaal nagekeken, maar vond de eczeem nog niet erg genoeg en het spugen moesten we in de gaten houden. In die nacht begon ze opeens keihard te huilen! We schrokken ons rot, maar na de fles viel ze weer tot half 6 in slaap. Toen begon ze weer heel hard en ontroostbaar te huilen. De hele dag huilde ze of sliep ze. Ik heb huilend de doktersassistent gebeld. Zij dacht dat het wel mee viel en gaf aan dat we na een uur wel terecht konden. Fenna huilde zo hard in de wachtkamer dat de dokter er zelfs van schrok. Hij dacht aan uitdroging en stuurde ons naar het ziekenhuis.

Ziekenhuisopname

Daar werd er bloed afgenomen en kreeg ze een echo van haar buik, er werd niets op gevonden. Ook zij vonden het gehuil niet normaal en daarom werd Fenna opgenomen. Het was inmiddels al avond dus ze is in een bedje gelegd en ik ben bij haar gebleven. ’s-Nachts huilde ze ontzettend veel, zo zielig.

Op donderdag kwam de kinderarts. Het was misschien een virus of een koemelkallergie. Ook had ze eczeem op haar hoofdje waar ze zalf voor kreeg. Allerlei dokters kwamen langs op deze dag, maar niemand wist precies het antwoord. Na veel denken en overleg besloten we dat ik ging stoppen met de borstvoeding en dat we over zouden gaan op speciale voeding voor de koemelkallergie. Deze dag hebben we ook met een pedagoog gesproken om te kijken hoe we meer structuur en regelmaat voor Fenna kunnen maken. We gaan op vaste tijden eten en gaan alles volgens een vaste structuur doen zodat Fenna weet waar ze aan toe is. Ze ligt ingebakerd in een bedje en we mogen haar even niet teveel oppakken en knuffelen. Alles deed haar namelijk pijn. Wat was dat ontzettend moeilijk, want nu ze zo zielig is wil ik het liefst de hele dag met haar knuffelen.

Op vrijdagochtend schrokken we erg van Fenna’s gezichtje; het was helemaal geel van de wondvocht en ze zat vol met korsten en huidschilfers. Ook is het in haar nek, oor, liezen, schaamlippen en tussen haar billen gekomen. Het is hartverscheurend! 

Eerste echte lachjes

Zaterdag heeft Fenna eindelijk een goede nacht gehad. Alle zalfjes, antibiotica en de speciale voeding lijken effect te hebben. Haar gezichtje is nog steeds heel erg, maar het wordt gelukkig niet erger. Ze vindt het alleen heel vervelend als we eraan zitten, helaas moet dit wel voor de zalf. Na het voeden mag ik eindelijk even met haar knuffelen, wat was dat fijn. De dagen erna gaat het steeds beter. We kunnen haar weer in bad doen en haar huid begint al op te knappen. Fenna geeft haar eerste echte lachjes en ook de voedingen gaan weer goed. Ze mag na 7 dagen ziekenhuis eindelijk naar huis!

7 jaar later

Nu na 7 jaar hebben we heel wat meegemaakt met Fenna. Ze is snel overprikkeld, erg gevoelig en ze kan zich moeilijk uiten. Daarnaast heeft ze huidproblemen, stoelgangproblemen en is ze na een hoop trainingen, doktersbezoeken en medicatie pas sinds 2 maanden écht zindelijk. De eerste 6 jaar heeft ze niet in haar eigen bed geslapen en wilde ze nauwelijks eten. We hebben met Fenna inmiddels een heleboel therapeuten gezien; fysiotherapie, SI therapie, diëtiste, logopediste, orthopedagoog, psycholoog. Alles om haar verder te helpen in deze, voor haar, hele zware wereld. 

Maar wat is het een lieve, bijzondere, slimme en creatieve meid. Onze wereld draait om haar heen, maar wordt steeds een beetje makkelijker. Haar liefde, enthousiasme en eigenheid maakt alles goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *