The Truth Thursday

Scheiden in de eerste 4 jaar na de geboorte van je kind.

Iets wat ik vaak hoor en wat mijn interesse al meerdere keren heeft gewekt. Want WAAROM zijn er heel veel nieuwbakken papa’s en mama’s die in de eerste vier levensjaren van hun kind besluiten dat het beter is als de wegen gaan scheiden. Ik vroeg het jullie op Instagram. Er kwamen antwoorden die ik eigenlijk al wel lichtelijk had verwacht.

Zelf merk ik ook dat mijn relatie is veranderd. De kinderen komen op de eerste plaats en de tijd die we voor de komst van de koters samen hadden besteden we nu aan de kids, schoonmaken, opruimen, en andere verplichte dingen. We leven vaak langs elkaar heen ivm onze werktijden. Echt veel tijd hebben we dus niet voor elkaar en het is eigenlijk makkelijker om elkaar te verliezen dan te strijden voor onze relatie. Ook dat is echt gigantisch hard werken en gaat de ene keer beter dan de andere keer. Dat is blijkbaar dus bij vele van jullie zo. De meestvoorkomende redenen van scheiding deel ik met jullie hier onder.

  • Verwaarlozing van de relatie
  • Geen tijd meer voor elkaar
  • Beide partijen groeien en ontwikkelen maar dan los van elkaar
  • Heftig het ‘nieuwe’ leven
  • Het missen van spanning
  • Het dus ook opzoeken van die spanning, maar dan bij een ander (dus, vreemdgaan)
  • ‘Familie vrees’, het ineens terug komen van de beslissing om ouder te worden

Ik zal een paar van de reacties die ik ontving proberen te verwoorden hieronder. Het waren er gigantisch veel dus ik heb er een paar uitgepikt.

Yara is net 3. Ze was net 1 toen wij uit elkaar gingen. De reden? Het werkte gewoon niet goed. We leefde langs elkaar heen en hadden meer een broer/zus relatie. Omdat ik vooral liefde toonde voor mijn dochtertje vond ik het heel moeilijk om dit ook nog eens aan haar moeder te tonen/geven. Eigenlijk best raar. We hebben nu een CO-ouderschap constructie. Ik heb Yara altijd van donderdag t/m zondag. We waren daar best snel samen overeengekomen. Af en toe zorgt het nog wel is voor een discussie omdat ik Yara meer in mijn vrije tijd heb. Mijn ex werkt bijvoorbeeld maandag en donderdag en ziet Yara daarom dus praktisch minder. We zijn beide redelijk tevreden met de situatie zoals die nu is. Ik heb Yara namelijk altijd om me heen in mijn vrije dagen, soms is dat wel pittig maar tegelijkertijd wil ik niks van haar missen. Hierdoor vergeet ik heel soms wel dat ik ook nog een individu ben en niet alleen maar papa. Mijn ex zou daarentegen juist het liefst wat meer tijd met haar willen doorbrengen in haar vrije tijd. Begrijpelijk natuurlijk! Gelukkig zijn we op goede voet met elkaar en doen we ook wel is leuke activiteiten met zijn drieën. Wel botsen we qua opvoeding. Mijn ex houd heel erg van structuur terwijl ik wat flexibeler daarin ben. Zo zijn er nog wel meer dingen en is onze communicatie onderling niet onze sterkste kant. Maar buiten dat allemaal vind ik dat we in het belang van Yara denken en het samen best goed doen allemaal.

@raymondraatgever

Onze dochter is nog niet geboren. Ik was zo ongeveer 18 weken zwanger toen we uit elkaar gingen. Mijn ex-partner heeft er uiteindelijk voor gekozen bij me weg te gaan. De zwangerschap was bewust, maar onze relatie liep uiteindelijk niet meer lekker. Hij had erg veel moeite met mijn hormonen (ik zat niet lekker in mijn vel en heb een verleden met anorexia en voor hem voelde deze situatie als een ‘daar gaan we weer’). Ik heb er alles aan proberen te doen om het te redden en was er van overtuigd dat het door de hormonen kwam en dat dit na 9 maanden wel weer over zou gaan. En dat alles weer anders zou zijn als ons kindje (onze grootste wens) er zou zijn. Maar helaas dacht hij daar anders over. Niet heel veel later bleek hij al een nieuwe vriendin te hebben, die die al wat langer kende. Wellicht heeft dit ook meegespeeld maar dit zal voor mij altijd een raadsel blijven. We hadden afgesproken om alles samen te gaan doen. Hij zou bij de bevalling en kraamweek sowieso aanwezig zijn. Maar ook dit sloeg ineens om. In mijn beleving gebeurde dit tegelijkertijd met zijn nieuwe relatie. Nu wil hij onze dochter vanaf dat ze drie maanden is om het weekend bij hem, hij woont nog thuis en zijn thuissituatie is alles behalve ideaal. Dus ik zie dit niet zitten. Ik wil wel dat hij een band krijgt met zijn dochter. Ik heb een plan opgesteld samen met de pop-poli. Maar hij was het er niet mee eens en dreigde zelfs met een rechtszaak omdat hij ons kindje al erkent had. Toen hij er achter kwam dat hij hier waarschijnlijk niet beter uit zou komen was het voor hem in mijn ogen een ‘alles of niets’ situatie. En hij besloot om afstand te nemen. Wel zou hij langskomen na de geboorte en mij altijd mogen berichten om langs te komen. Hier had ik vrede mee. Totdat hij kort geleden onverwachts mede deelde dat hij niet langs wilde komen. Geen contact meet haar zou opnemen en geen vader genoemd wilde worden omdat hij ‘er niks mee had’. Ook alimentatie is niet aan orde want ‘hij krijgt er niks voor terug’. Ik zou nog naar de rechter kunnen stappen hiervoor maar ik ben de discussies zat. En ik laat het voor nu even wat het is. Ik ben dan ook totaal niet tevreden met deze situatie. Ik wil dat mijn dochter een vader heeft. Een band met hem kon opbouwen. Maar voor nu laat ik het. En ga ik genieten van het mini meisje in mijn buik.

@charlotte.willemijn

Jazzmae is nu 2,5 jaar. Ze was 6 maanden toen we uit elkaar gingen. We hadden beide andere verwachtingen. Hij besloot toen ineens op vakantie te gaan, uit het niks, met collega’s. Liet ons thuis achter. Toen hij terug kwam was het klaar. Hij ziet haar ieder weekend en wil meer rechten. Zegt hij. Want zijn daden zeggen andere dingen. Hij zegt namelijk regelmatig af, betaald niks en zijn verantwoordelijkheidsgevoel is ook ver te zoeken. Dus of ik nu tevreden ben met de situatie? Nee, niet echt.

Anoniem

Mijn dochter is nu 10 maanden en we zijn uit elkaar gegaan toen ik nog zwanger was. Ik kwam er namelijk pas met 26 weken zwangerschap achter dat ik zwanger was. We hebben geen vastgestelde regeling. Hij mag komen wanneer hij zelf wil. Wel hebben we nog steeds discussies daarover. Dus tevreden met de situatie ben ik niet.

Anoniem

Mijn zoon is nu 8,5 en mijn dochter 7 jaar. Mijn zoon was 3 en mijn dochter 1,5 toen wij uit elkaar gingen. We leefden als broer en zus. En ik kwam er achter dat hij via Skype contacten had met andere dames. Dat was voor mij de druppel. De kids gaan om het weekend naar hun vader. Van vrijdag 17u tot zondag 19u. Omtrent de kids zijn we het gelukkig over het algemeen over alles eens. Ook zijn we beide nu gelukkig in een nieuwe relatie.

@melissa_dorssers

Mijn kind is nu 2, maar was 1,5 toen we uit elkaar gingen. De reden? Ex-partner is meerdere keren vreemdgegaan en daarin blijven hangen. Oftewel hij had een affaire. Om het weekend en 1 doordeweekse avond/nacht bij papa, de rest bij mama. Beide partijen zijn redelijk tevreden zo. Al zou ik ons kindje wel vaker bij papa willen zien. Zodat ook hun een goede band op kunnen bouwen samen.

Anoniem

Dus lieve mensen, vecht voor elkaar, voor je relatie, voor je gezin. Communicatie, vertrouwen, openheid, loyaliteit en liefde is de key. Maak het bespreekbaar en maak tijd voor elkaar.

xo Perf not so Perf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *