Momster Monday

“Waarom zie ik de hemel dan niet?”

Vandaag ben ik voor het eerst met Ivy & Lux naar de begraafplaats geweest waar mijn moeder ligt begraven. Iets wat ik eigenlijk al een ruime tijd van plan was maar iets wat er ook eigenlijk telkens niet van kwam. Vandaag vond ik het een goed moment. Ivy is altijd heel nieuwsgierig en dus leek het me wel interessant en bijzonder om haar mee te nemen. Ik had niks gezegd van tevoren alleen dat ik haar eventjes iets wou vertellen. Eenmaal aangekomen bij de grafstenen vroeg ik haar; “Wat denk je dat dit is?”. Toen ze antwoordde met “De dierentuin?” kon ik mijn lach meteen al niet inhouden. Heerlijk die gedachtegang van kinderen. Ik legde haar uit dat ik 2 mama’s heb. De derde laat ik voor haar voor nu maar even achterwege om het niet nog ingewikkelder te maken dan het weer is. Ik vertel haar dat ik in de buik heb gezeten van mama Edith. Mijn buikmama. En dat ik haar buikmama ben omdat zij in mijn buik heeft gezeten. Ik zie haar kijken en denken. “Ja, dat klopt”. Ook vertel ik haar dat haar oma Willeke mijn échte moeder is. Maar dat ik dus in een andere mama haar buik heb gezeten. Iets waar ze nog dieper over na lijkt te denken. Ze neemt inmiddels een sprintje over de stoep die tussen de graven doorloopt. Dan komt ze terug en zegt; “Mama? Mag ik hier op staan?”. En net zoals ik toen ik een kleine Annie was stond ze voor ik het wist te dansen op mijn buikmama haar grafsteen. De normaalste zaak van de wereld. Ook voor mij. Ze vraagt me waarom mijn buikmama dan nu hier is. En even twijfel ik over wat ik zeg. Maar voor ik er erg in had zeg ik; “Ze ligt hier onder de grond omdat ze dood is”. Ik schrik lichtelijk van mijn eigen hardheid. Maar voor haar ook weer de normaalste zaak van de wereld. Ik zeg nog; “Gek he?”. Waarop Ivy reageert met “Ja, waar is ze nu dan?”. Ik vertel haar dat ze in de hemel is. Heel hoog in de lucht en dat ze daar nu woont. Want iedereen die dood gaat, gaat naar de hemel. Weer zie ik haar denken. Ze kijkt in de lucht en zegt; “Mama ik wil de hemel wel is een keertje zien dan. Is dat heel hoog boven de wolken?”. Ik antwoord op haar dat dat klopt en dat de hemel zo hoog is dat je hem zelfs met het vliegtuig niet kan zien. En dat als wij ooit dood gaan daar ook heen gaan en dat dat hopelijk nog HEEL lang duurt.

Dan merkt ze ineens op dat er tekst staat op de grafsteen en zegt wijzend met haar vingertje naar de tekst: “Dit is de buikmama van mijn mama”. Eventjes moet ik slikken van haar wijsheid. En vertel haar dan dat er staat dat ze Edith heette. Dan zegt ze: “OH, Edith Romeijn?” Waarop ik weer antwoord dat dat niet klopt maar dat Ivy ook haar naam draagt. Ivy-Rose Edith Romeijn. “Ohhhh, leuk” zegt ze waarna ze weer een sprintje trekt. We lopen een rondje over de begraafplaats en op de terug weg rent ze weer naar mijn moeders graf en roept heel enthousiast; “Hier waren wij net he? Bij jouw buikmama?”. Met een knikje laat ik weten dat dat klopt en zeg dat we nu echt moeten gaan omdat anders het hek dicht gaat. Ze rent weg, ze zwaait en roept uitermate vrolijk; “Doei mama’s buikmama”.

Ik vond het heel bizar, bijzonder en mooi om dit met mijn kindjes te doen onder de avondzon. Iets wat voor mij al 25 jaar normaal is moet ook voor hun normaal worden.

Ook al is ze niet hier, heb ik haar nooit gekend en zal ze er ook nooit zijn. Ik maar ook Ivy & Lux dragen haar DNA. En daarom zal ze altijd bij ons zijn en horen.

XO – Anne.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *