Tissue Tuesday

Wat begon als een leuke uitstap eindigde bij de Huisartsenpost

Joepie, het is zomervakantie! Hier in België zijn de kinderen 8 weken thuis. Ja, je leest het goed, 2 maanden (!) zomervakantie. Het is een hele opdracht om deze dagen te vullen. Op deze zonnige vrijdag had ik besloten om met de 2 kindjes naar mijn moeder te gaan. Helaas woont ze niet om de hoek. Ik moest eerst met de metro en dan de trein nemen. Gelukkig waren ze beiden modelkinderen die ochtend en stapte ik zonder problemen op de trein.

Mijn zoon Izaiah staarde uit het raam terwijl ik snel mijn dochter probeerde aan te leggen. Maar helaas! Bijna 10 maanden borstvoeding maar dat buitenhuis voeden blijft toch wel een dingetje. Ik schaam me niet hoor. Maar Eva is heel sociaal en wilt altijd alles zien. Waardoor stil liggen om te drinken moeilijk is. ‘Wat drinkt ze nog veel’, dat is een opmerking die ik vaak hoor. Ze is bijna 1 jaar maar een echte boobaddict. Maar bij oma ging dat anders. Oma’s hé? Broodje, koekje, knuffelen, spelen, oh wat een mooie grote tuin om in rond te kruipen, 2 schattige hondjes, een leuke parkiet en oh hier nog wat lekkers. De borst was ze vergeten en dat voelde ik. Voordat we naar huis vertrokken legde ik haar nog aan maar al snel viel ze in slaap. Haar middagdutje had ze ocharme ook overgeslagen. Ik had mijn borsten al niet meer zo gezien sinds de kraamweek. 

De kindjes hebben een superdagje gehad en waren bekaf toen we ‘s avonds laat thuis kwamen. Snel nog even drinken en naar bed. Zaterdagochtend werden de kindjes vroeg wakker. Ik dacht, laat papa maar lekker uitslapen en stond op met hun beide. Maar er was iets niet oke. Izaiah zit aan tafel te ontbijten en ik zit met Eva in de zetel. Wat een kutpijn is dit. Ik voelde aan mijn linkerborst en voelde de knobbels. Mijn borst was rood en opgezwollen. Oké Eva, help mama eventjes. Nadat ze gedronken had, heb ik nog proberen na te kolven maar wat een pijn. Laat maar, ik probeer straks weer.

Terwijl de kinderen speelden ging ik eventjes liggen, zo koud hier. Met een deken over me heen, trilde ik nog steeds. Euhm, Naide het is midden juli, wat doe je met een fleece deken? Mijn hoofd bonkte zo hard dat ik er misselijk van werd. Mijn man stond ondertussen in de woonkamer: ‘Gaat het wel?’ Ja hoor, gewoon een beetje hoofdpijn. Ik ga eventjes uitrusten. Een paar minuten nadat ik in bed lag gooide Izaiah de deur open en vroeg: ‘Mama wat is er?’ Ik antwoordde: ‘Mama is een beetje ziek’. ‘NEEEEE’, riep hij, ‘mama is nooit ziek’. Zijn zusje volgde hem al kruipend en trok zich recht aan mijn bed, ‘MAMAMAMA’.

Letterlijk 2.3 seconden kunnen uitrusten. Ik stond op en ging met de kinderen naar de woonkamer. Als ze me kunnen zien, kan ik misschien nog wat rusten. Al snel viel ik in slaap. Ik werd wakker met een baby die mijn topje naar beneden trok zoekend naar een tepel. En dit was mijn zaterdag. Ik sliep de hele dag met pauzes om de baby te voeden, water te drinken en naar de WC te gaan. Eten? Lukte niet. Een droog sneetje brood ging er in maar die kwam er niet veel later weer uit. Door de hoofdpijn kon ik, als ik wakker was, mijn ogen niet eens openhouden.

Mijn man bood me een pijnstiller aan maar zelfs dat kreeg ik niet door mijn keel.  Ook op mijn linkerzijde liggen lukte niet door de pijnlijke knobbels die maar niet leken te verdwijnen. Na een hele dag en nacht geslapen te hebben werd ik zondag wakker in een goede bui, maar nog steeds met hoofdpijn en borstpijn. Na een paar huishoudelijke klusjes, want niet alleen was mijn hoofd bijna ontploft door de pijn, maar ook ons huis was precies WO3, voelde ik me slechter dan de dag ervoor. Ik ging terug naar mijn trouwe vriend, de zetel en probeerde wat te slapen. Mijn man verplichtte me deze keer een pijnstiller te nemen.

Het feestje ging maar door. Slapen – baby voeden – slapen. Ook wanneer ik wakker was, was ik afwezig, mijn ogen altijd dicht. In de avond werd het onhoudbaar, ik huilde van de pijn en besloot mijn eigen temperatuur te meten. Elke mama weet wanneer koorts gevaarlijk is voor een kind, maar wat dan bij jezelf? Ik besloot mijn zus te bellen en al huilend zei ik dat 39.8 graden koorts had. Haar antwoord? ‘Ik ben onderweg!’ Nooit had ik gedacht zo emotioneel te zijn bij het idee van te stoppen met borstvoeding maar hoe ziek ik ook was, alleen daar dacht ik aan. Tranen rolden over mijn wangen terwijl ik tegen mijn man zei: ‘Ik wil niet stoppen, ik wil niet.’ De band die ik met Eva heb is zo mooi, zo puur. Klaar om dat los te laten was ik niet. Ik hoorde mijn zus binnenkomen en ze deed een natte doek om mijn nek. ‘Kom, we moeten gaan.’

Mijn man en mijn zus hielpen me met omkleden en met naar beneden gaan. Mijn ogen open houden deed zoveel pijn. Stappen deed pijn. Alles deed pijn. Mijn zus bracht me naar de huisartsenpost waar ze allerlei informatie vroegen aan de balie waar ik gewoon geen antwoord op kon geven. Ik zweette helemaal en mijn ogen bleven dicht. De dokter voelde aan mijn borst en zei: ‘Dat valt wel mee. Als je moet stoppen dan moet je stoppen he. Niks aan te doen.’ Eenmaal thuis ben ik terug in bed gaan liggen en begon ik aan een antibioticakuur van 5 dagen. De volgende 2 dagen heb ik liggend doorgebracht met spierpijn en hoofdpijn als gevolg. 

We zijn nu bijna een weekje verder en ik ben nog steeds behoorlijk onder de indruk van mijn eigen lichaam. Moeders zijn écht de sterkste wezens op aarde. Ohja, ik en Eva denken zeker nog niet aan stoppen! 

XOXO, Naide 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *