Tissue Tuesday

Het vruchtje was te klein..

Ik was 5 weken toen ik wist dat ik zwanger was van ons tweede wondertje. Toen ik met verlof ging mocht ik die maandag op controle, ik was zo nieuwsgierig naar dat ene kleine gelukje in mijn buik. Ik had er al 3 weken naar verlangd en telde de dagen af. Ik was 8 weken zwanger toen de eerste echo werd genomen maar het vruchtje was te klein en het hartje klopte niet naar behoren dus moest ik de week erop terug komen om te zien hoe de groei was en het hartje beter klopte, daar ging mijn “goed verlof” bij de tweede echo bleek echter dat dit niet het geval was dus kreeg ik 3 mogelijkheden:

1: vanzelf laten komen maar die kans was heel klein
2: 3 pilletjes inbrengen
3: curretage 

Ik kreeg de pilletjes mee naar huis en zou ze de volgende ochtend moeten inbrengen maar voor het geval de pilletjes niet zouden werken plande de gynaecoloog al een curretage in op 11/06/2019. Eenmaal thuis na een hels bezoek aan de gynaecoloog ben ik in tranen uitgebarsten.

De volgende ochtend zat ik met de pilletjes op de wc en dacht “ik durf dit niet, ik wil dit zelf niet!” Ik begon weer te huilen en heb de pilletjes weer opgeborgen in de kast bij al de andere papieren voor de curettage opname.

Ik belde de gynaecoloog op en zei haar dat ik mij niet goed bij voel bij de pilletjes maar het kon geen kwaad en ze zei dat ik dan gewoon rustig thuis kon blijven tot de geplande curettage. Maar plots op 10/06/2019 (ik was toen 10w4d) toen ik uit een winkel kwam had ik een gevoel dat ik aan het plassen was maar het was bloed en het bleef maar doorgaan. Ik moest nog naar huis op dat moment en het eerste wat in me opkwam was mijn jas onder m’n kont leggen zodat het niet op onze autostoel kwam. Eenmaal thuisgekomen ben ik naar de wc gegaan en ja, daar lag een propje. Ik dacht bij mezelf: “Dit was het dan, het is voorbij” en begon te huilen. Maandverband gepakt en al huilend ben ik met m’n huishouden verder gegaan. Tot ik weer datzelfde gevoel kreeg, opnieuw naar de wc en daar lag nog een grotere prop in maar ik bleef bloeden, het stopte niet. Mijn vriend heeft toen naar zijn ouders gebeld of we onze zoon daar konden laten om naar de spoedeisende hulp te rijden.

Toen ik een moment gevonden had dat ik niet of bijna niet bloedde trok ik alles aan en ging ik zitten op een paar handdoeken in de auto en zo vertrokken we richting de spoedeisende hulp. Na een kleine 10 minuten rijden zat ik redelijk onder het bloed, het was net of ik de hele rit zat te plassen. Toen we daar aankwamen ging het allemaal heel snel. Bloed afnemen en een paar basis onderzoeken. Ik was van top tot teen aan het beven, zowel van de angst als van de kou. Ik voelde me ook steeds zwakker worden en was ondertussen al bijna 2 uur aan het bloeden.

Toen de gynaecoloog kwam mocht ik bij haar nog een echo doen om zeker te zijn dat alles weg was. Het moment dat mijn broek werd uitgedaan vielen er nog verschillende grote proppen uit samen met een stroom van bloed. De geplande zwangerschap was verdwenen maar er zat nog teveel overtollig bloed in mijn baarmoeder dus werd er beslist een spoed curettage te doen.

Op de O.K. werd alles klaar gezet voor de curettage. Mijn vriend gaf me nog een dikke zoen en wenste me nog vlug succes. Ik begon steeds meer te beven, ze waren met 2 vrouwen bezig om me van het bed op de O.K. tafel te dragen want zelf lukte dit niet. Daar lag ik dan, op de tafel met 2 grote lampen boven mij, armen gespreid en vastgebonden. Ik voelde me zo machteloos op dat moment. Ik keek nog even rond en zag een klok hangen, het was 21:44 uur toen ik in slaap werd gebracht met een masker, ik mocht tellen tot 10. 1..2..3..4.. en ik was weg. Van die 4 wist ik zelf niet meer af.

Toen ik m’n ogen open deed zat mijn vriend naast me en iemand van de O.K. Ze zei: “Alles is goed verlopen”. Ik kon amper praten en mijn ogen werkten niet mee, ik wou slapen maar toen brak ik, ik heb Luka niet eens kunnen zien! Ik vind dit zo een verschikkelijke afscheid van mijn sterretje, het is zo oneerlijk! Dit doet eigenlijk het meeste pijn van alles, het afscheid van Luka was net een horror film waar ik doorheen moest. Mijn afscheid naar Luka toe was niet hoe ik het verwacht had of hoe ik het had gewild! 

Ze raadde me aan om een nacht blijven omdat ik veel bloed was verloren. Op die kamer heb ik nog veel gehuild. 

Eenmaal thuis bleef ik nog 2 weken thuis tot dat ik terug aan het werk ging, maar de kracht was nog niet 100% terug en tot op de dag van vandaag heb ik nog veel verdriet om ons kleine sterretje genaamd LUKA.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *