Tissue Tuesday

“Zij zou een betere moeder zijn dan ik..”

De schrijfster van deze blog wil ivm privacy anoniem blijven.

Vriendschap over

Ik ben een tijdje geleden op zo’n Hollandse kring verjaardag, waar je om de vijf minuten op je horloge kijkt of het al weer laat genoeg is om naar huis te gaan en je voor de zesde keer uitvoerig je hypotheek rente vergelijkt, een oude vriend tegen gekomen.

Ik heb zo’n zeven jaar geleden met die “beste vriend” gebroken omdat ik niet langer kon doen alsof ik zijn vriendin leuk vond. Sterker nog, ik heb hem eerlijk opgebiecht dat ik haar ver beneden zijn kunnen vond en hij echt beter verdiende (zij is stront jaloers op alles wat vrouw is, houdt er zelf schaduw vriendjes naast en is heel denigrerend over hem). Maar ik vond ook dat hij zijn eigen keuzes moet maken, dat respecteer ik. Kan er alleen niet om liegen. Vriendschap over.

Etentje

Echter op die ene verplichte verjaardag zat hij er ook en we hadden het echt gezellig, ouderwets gezellig. Zo gezellig dat we afspraken dat hij vandaag weer eens bij ons zou komen eten.

Helaas heeft hij nog steeds een relatie met zijn weerstaltige wederhelft. Maar wie ben ik om daar nog over te oordelen, toch? Hij had toch al zo lang een relatie met haar, dan moet ze toch iets hebben, niet waar? Mensen veranderen. Dus hebben we haar ook uitgenodigd.

Ik heb me met mijn ‘zieke’ kop staan uitsloven in de keuken. Zij is vegetarisch dus een lekkere groente roast gemaakt met speciaal gevuld brood. Al het speelgoed wat ondertussen bij ons meubilair hoort onder stoelen en banken gestoken en zelfs de kussentjes opgeklopt. Voor mijn doen is dat dus netjes.

Heb je geen tijd gehad om op te ruimen?

Mijn zoontje heeft ze binnen gelaten en dan kan hij echt zo heerlijk hoffelijk zijn. Jas aannemen, wat te drinken aanbieden. Ik zweer het je, als je hem zo ziet krijg je spontaan een eisprong! (Wat weer voorbij is als je ziet wat hij met het wc papier op het toilet heeft gedaan) En dan zie ik die verrimpelde zuurpruim mond zeggen: “Nou dat moet je zeker van je mama vragen” op “die toon” waarvan ik gelijk al weer weet waarom ik haar zeven jaar geleden uit kotste.

Maar nee! Niet gelijk oordelen, geef het een kans. “Heb je geen tijd gehad om op te ruimen?” Zin twee uit d’r mond…. Ook dat heb ik vakkundig overbluft met gastvrijheid en ik ben de keuken ingedoken. Nadat ze de hele schaal pepernoten heeft leeg gevroten en ik het eten serveer vraagt ze of het brood wel glutenvrij is. En of de wortels wel gewassen waren. En het wel biologische pompoen was.

Mijn man kent mij als geen ander en had ook geen zin in het moeten opdwijlen van een hormonaal bloedbad dus die redde de show door als entertainer op te treden. Ik heb me toen terug getrokken naar mijn “happy place” in mijn hoofd. Je kent het wel, blije gedachten die je er door heen helpen. Zoals haar nek door bijten, och wat was ik kwaad.

Kinderen krijgen

En dan komt het meest gevreesde onderwerp: kinderen krijgen. Zij zijn al bijna 10 jaar bezig zonder resultaat. Ik ben twee keer zwanger van een oepsie (eerste keer beetje slordig, tweede keer dwars door alles heen). Dat geeft wat ongelijke grond om over te praten. Ik ga er niet om liegen dat wij niet gelijk happy waren toen we er achter kwamen zwanger te zijn van een tweeling. Dat was echt een complete shock en wij hebben daar tijd voor nodig gehad. Nu is het echt meer dan welkom en krijgen deze twee boys twee ouders die door het vuur gaan en terug. What ever it takes!

Maar blijkbaar vindt zij dat je het dan niet verdient. Mensen zoals ZIJ willen het wel gelijk en hebben daarom, ik citeer, “er meer recht op”! Zij heeft dus meer recht op kinderen dan ik. Want zij zou het wel gelijk goed doen, zij zou wel gelijk van ze houden, zij zou nooit hebben getwijfeld.

Zij zou een betere moeder zijn dan ik.

Mislukt etentje

Het was mijn man die hun toen op niet zo vriendelijke en onbetwistbare wijze de deur heeft gewezen. Ik was voor het eerst sinds heel lang volledig sprakeloos. En ik moest echt even keihard huilen toen ze weg waren.

Als ze eens wist hoe lang ik onzeker ben geweest of alles wel goed zou gaan omdat ik eerst zo getwijfeld heb. Hoe bang ik was dat ik het niet verdiende. Dat ik mij schuldig voelde omdat ik te laat met foliumzuur was begonnen. Dat ik heb zitten huilen na de 12 weken echo omdat alles gelukkig goed was. Dat ik bereid was alles op te offeren voor deze twee.

Ik ben er trots op dat ik tweeling moeder ben! En ik doe er echt alles aan een goede moeder te zijn voor mijn complete gezin. Ik weet dat zo’n rancuneus figuur mij niet zo moet raken. Maar dat doet het toch. De komende zeven jaar hoef ik ze niet meer te zien.

Nu zit ik op de bank lekker te genieten van de schopjes in mijn buik. 

Mocht je het tot het einde van mijn opstel hebben gehaald, Chapeau! Dan heb je een beetje een idee hoe vreselijk lang dit mislukte etentje voor mij was.

Anoniem –

One Comment

  • Kim

    Ik vind jouw reactie op een tweeling heel terecht. Tis niet zomaar iets. De reden dat zij nog geen kind heeft heet karma. Door haar denk wijze is zij juist degene die het niet verdient. Je wil toch geen kind zo’n moeder aan doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *