Momster Monday

Niemand zei dat het makkelijk was. Niemand zei ooit dat het zo moeilijk zou zijn

Ik wil vooruit kijken, ik wil positief in het leven staan. Voor mijn dochter, voor mezelf en voor de mensen om me heen. Ook ik probeer de balans te vinden waar Anne het al eerder over had alleen rij ik nog steeds in de tunnel en klapt een soort van tornado mij soms ineens van die evenwichtsbak af. Er is licht aan het einde van de tunnel, dat weet ik en dat hou ik mezelf voor. Het komt echt wel goed. Maar soms, heel soms heb ik het echt nog wel even moeilijk. 

Moeilijk met de beren op de weg, want ja men zegt dat je die beren niet moet zien maar die beren zijn er dus écht wel. Niet denken in problemen maar in uitdagingen, zo sta ik er vaak wel in maar soms werkt het eventjes in mijn hoofd niet meer zo. 

En juist dit vind ik belangrijk om ook eens gezegd te hebben want ik ben geen ijzeren robot die alles zonder moeite fixt en waarbij het altijd voor de wind gaat. Soms krijg je tegenslag na tegenslag en dan is het af en toe gewoon niet zo leuk meer. 

Maar dan kijk ik weer naar mijn allerliefste, mooiste, schattigste, slimste poppedeintje en daar haal ik m’n krachten weer uit. Moeder-oer-instinct ofzo? Ik wil voor haar het beste, meest zorgeloze leventje. Ik wil niet dat zij de stress mee krijgt die ik soms heb van alle rompslomp. Dat verdient zij al helemaal niet. 

En om dan nog even terug te komen op die balans, ook ik wil die balans. Ik wil de beste moeder zijn, de beste vriendin voor mijn vriend maar ook voor mijn vriendinnen, ik wil het onderste uit de kan halen op mijn werk en dan mag ik gelukkig ook nog een dochter zijn en zusje en ook die rol wil ik goed vervullen. En ook Perf wil ik zo goed mogelijk doen, want ook al is het “not so perf”, ik ben dus in veel dingen wel perfectionistisch. Misschien iets té voor m’n eigen gemoedsrust. Echt, iedereen om me heen.. vergeef mij alsjeblieft als ik vergeet te vragen naar een belangrijke afspraak of een leuke activiteit in het weekend. Mijn hoofd heeft soms niet genoeg opslag om het allemaal te onthouden. 

Op dit moment rij ik dus nog steeds in die tunnel, de tunnel die scheiden heet, haha! Het is nog steeds stap voor stap. Niet alles kan tegelijk en gelijk. Er moeten nog dingen geregeld worden maar de instanties die je daarvoor nodig hebt nemen vaak ook de tijd voor alles. Geduld is al niet mijn sterkste eigenschap en dit is de afgelopen maanden al erg op de proef gesteld. Nu is het een beetje op. Dus laten we hopen dat die laatste loodjes snel voorbij zijn! Tot die tijd kijk ik uit naar het einde van die stomme tunnel! 

XOXO Astrid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *