Tissue Tuesday

Too good to be true

Vanaf het eerste woord wat werd gewisseld was het contact bijna non-stop. Het was veel en leuk, uitdagend en flirty. Inpakken-die-handel-methode-latenwemaarzeggen. De aandacht was zo wennen maar ook zo fijn, precies wat ik nodig had op dat moment. Ik werd echt meegezogen door hem en hij presteerde het om precies de juiste snaar te raken. Ik leefde de afgelopen jaren onder een steen en werd er nu langzaamaan onder vandaan getrokken. Ik dacht altijd een open boek te zijn maar kwam er bij hem achter dat ik het best lastig vind om over sommige dingen te praten. We appten en belden tot diep in de nacht, zelfs totdat we in slaap vielen. We wilden alles van elkaar weten. Hij wilde al snel afspreken wat ik doodseng vond maar op een gegeven moment kickte de f*ckit mentaliteit in, gaan met die banaan! En eerlijk? Ik voelde me dat moment weer écht leven. 

De eerste date, het was zo spannend en een beetje vreemd maar zo perfect. Kaarslicht, mooi appartement, de perfecte chille muziek, lekkere wijn, heerlijke hapjes en fijn gezelschap. Iets was zo interessant aan hem, zelfverzekerd, ambitieus, slim en geïnteresseerd. Hij pakte me helemaal in. Netjes kwam mijn vriendin me eind van de avond ophalen en ik was echt een beetje overrompeld. Van beide kanten voelde dit zo goed. Het appen en bellen bleef aanhouden, stiekem werden we al best een beetje gek op elkaar. Al snel spraken we weer af, die keer bleef ik ook slapen. Ook die date was zo leuk en de vlinders maakten overuren in mijn buik. Ik vond het eng om die gevoelens toe te laten en heb dit in het begin ook écht geprobeerd te onderdrukken. Ook hij had daar last van, het ging tenslotte best snel allemaal. De tijd erna zagen we elkaar wekelijks en hadden een super leuke tijd. Ik heb een paar keer letterlijk gezegd: dit lijkt te mooi om waar te zijn. Ik ben bang omdat we zo hard voor elkaar vallen en straks misschien ook zo snel weer klaar kan zijn. You never know. Het kwam zelfs zo ver dat hij me na veel dubben toch vertelde dat hij eigenlijk al wel een beetje van mij hield. Daar schrok ik wel van maar ik werd er stiekem toch ook wel blij van. Ik was tot over mijn oren verliefd en was zo gelukkig bij hem. 

Toen kwam er een moment dat het contact minder werd, niet meer de hele dag door. Dit is opzich wel normaal want het leven is natuurlijk druk zat en er moet ook gewoon gewerkt worden. Toch merkte ik een verschil, de interesse werd minder, ik merkte dat hij toch moeite had om te binden. Misschien dat dit hem ook af schrok? Toen ik hem vroeg of er iets was kreeg ik niet de reactie die ik had verwacht.. er was niks aan de hand en hij vond dat ik zijn gedrag bekritiseerde, alsof hij van alles verkeerd zou doen. Dit was niet helemaal wat ik bedoelde, ik voelde dat er iets anders was en wilde graag mijn gevoel uitspreken. Communicatie is zo belangrijk, vonden we ook allebei maar we zaten toch niet helemaal op dezelfde frequentie leek het.

Ik wilde graag bij hem zijn en miste hem als een gek als ik hem dagen niet kon zien. Ik wilde elk moment dat kon bij hem zijn waarop hij op zijn beurt een aantal keer cancelde en soms zelfs in slaap viel op de bank en mij vanaf 19:00 tot 11:00 niks meer liet horen waardoor ik ‘s-ochtends niet wist of ik na mijn werk naar huis of naar hem zou gaan. Dit leek voor mij geen echte liefde, keer op keer werd ik teleurgesteld en de behoefte om samen te zijn leek bij hem steeds minder te worden. Beetje bij beetje brokkelde alles weer af en op dat moment kreeg ik er al verdriet van. Dat was niet de bedoeling, dat het nu al lastig zou zijn. Hoe vurig, intens en leuk de start was, hoe moeilijk het nu werd. Op het moment dat het hele gebeuren echt de serieuze kant op ging kreeg hij het benauwd. Hij had last van bindingsangst en had zo zoveel plannen en doelen in zijn leven die niet samen gingen met een gezin. 

I let my guard down, and then you pulled the rug – Lewis Capaldi

Dus ja, uiteindelijk was het too good to be true. Wellicht toch een mismatch want voor mij zou ik weer terug gaan bij een zelfde soort persoon als waar ik vandaan kwam, ik zou weer ondergesneeuwd worden waarschijnlijk omdat ik voor hem te lief was. Maar los van dat heb ik wel écht een hele leuke tijd gehad met hem en was dit wat ik nodig had op dat moment. 

Hij was bang een rebound te zijn, dat was hij niet. Ik heb echt nog veel aan hem gedacht. Omdat de breuk er al aan zat te komen was ik er ook al een beetje klaar mee maar toch deed het pijn.

-Anoniem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *