Tissue Tuesday

Een brief van een mama aan haar dochter..

To the moon and back…

‘Ik hou van jou’ zeggen we best snel. Soms zijn het gewoon maar woorden die je mond uitvliegen zonder dat je gedachten hierbij aanwezig was. Waarom zeg je het? Voel je wat je zegt? Of denk je: ik zeg het en dat maakt alles goed om de lucht te klaren ….Een knuffel, een kus en mooie woorden het zijn allemaal liefdevolle manieren om te zeggen wat je kwijt wilt.

In ons kleine privé wereldje liggen de emoties soms dicht bij elkaar, van het ene moment waarin we lachen en dansen samen tot dat moment dat overprikkeling door vele gebeurtenissen de overhand neemt en de niet gemeende woorden door het huis vliegen. Verdriet gepaard met onmacht is dan de combinatie waar we samen van moeten herstellen. In gedachten draai ik altijd de film terug.. “Waar ging het mis en op welk moment heb ik de verkeerde keuze gemaakt waardoor deze kortsluiting ontstond.” Vaak kan ik uiteindelijk altijd terugspoelen naar het begin van de film en het einde ervan herschrijven. Ik probeer alles wat gezegd is een plekje te geven, zij bedoelt het niet zo, maar ook ik bedoelde niet alles wat ik zei.
Zelfreflectie is vereist want ook al denken we dat onze kinderen altijd brutaal zijn en een grote mond hebben als ouder hebben we het ook niet altijd bij het juiste eind. Vaak bedenk ik me voordat ik dit ga oplossen wat mijn aandeel is in dit geheel, waar schoot ik verkeerd of zou ik een bepaalde emotie versterkt hebben. Je hebt in een gesprekje na deze uitbarsting altijd maar geringe tijd om het goed uit te praten want de focus is gering, daarom is vooruitdenken en een gesprek voorbereiden een absolute must! De storm die woedt door jou hoofdje is niet niks en daar moet ik als moeder hoe dan ook altijd rekening mee houden.


Ik begin met te bedenken dat we soms situaties lekker de vrije loop laten, tuurlijk lekker spelen en uiteraard dat is ook met logeren. De volgende dag gelijk weer een drukke dag? Ja, is wel heel gezellig he? Doen we dat ook nog even erachter aan! Even lekker geen structuur. Maar dan aan het eind is het daar de vulkaan die langzaam op ontploffen staat en dit ook doet op de plek waar het voor jou het fijnste is, thuis. Dat moment dat je realiseert dat voor het moment alles misschien allemaal te gek was maar uiteindelijk altijd weer dat besef komt dat je toch niet alle touwtjes kan laten vieren. Ik leg je in bed, je kijkt me slaperig aan en zegt: ‘Mama, het was allemaal wat veel en ik was al om 5.00 wakker vanmorgen’.. ’Ik snap je lieverd, mama snapt het heel goed. Vanaf morgen gaat mama weer goed opletten.” Dat vind je fijn en vermoeid maar kalm val je in slaap.
Wanneer de storm is gaan liggen en ik met een kop thee op de bank plof ontvouw ik al je briefjes. Teksten als ‘Ik hou van jou, mama’ en ‘Spijt me’ lees ik met tranen in mijn ogen, vol met emotie.. Dan komt er altijd dat stukje dat ik denk “Het was toch best heftig. Alles wat je gezegd hebt kwam hard aan maar je meende het niet dat weet ik.” Uiteindelijk vergeten we waar het begon en waar het eigenlijk over ging, het was iets kleins, het werd gevoed en geleid door iets wat we soms niet onder controle hebben. Ik wil daarom dat je weet lieve schat dat ik meen als ik zeg: “Ik hou van jou tot de maan en terug…. “

En ik weet dat jij dat ook zo voelt…. Slaap lekker……

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *