Tissue Tuesday

En dan moet je je kind achterlaten bij wildvreemden

Wij zijn verwend met veel lieve familie die heel graag op onze schatjes passen. Maar nu mijn zusje niet meer standaard een dag in de week kon oppassen was het dan toch zover: Wij zouden Sophie en Noah naar de opvang gaan brengen. Onze op het gebied van aandacht verwende kinderen zouden we gaan achter laten bij wildvreemde mensen. Ik vond daar wat van. Maar! Goed voor de ontwikkeling van de sociale vaardigheden. En al die leidsters zouden vast heel lief zijn. Dus dit zou helemaal goed komen.

Voor Noah was er wat later plek dan voor Sophie. Maar we waren gelukkig goed op tijd dus beide konden gaan wennen terwijl ik nog met verlof was. Mocht het dan fout gaan dan zou ik ze gelijk op kunnen halen. Sophie vindt andere kindjes altijd reuze interessant en speelde bij de kennismaking al lief met het speelgoed. Ze zou zo’n twee uurtjes gaan wennen en dan mocht ik haar weer ophalen. 

Op het moment dat ik samen met haar broertje vertrok waren er tranen met tuiten. Maar eerlijk gezegd had ik verwacht dat die wel snel zouden verdwijnen. Bij opa en oma waren die tranen er ook wel eens. Dan kreeg ik 1 minuut later alweer een foto van een lachende Sophie, een echte actrice dus. Ik had wel wat moeite met afscheid nemen. Het is toch anders dan bij opa en oma’s thuis. Maar ik kon als goed voorbeeld toch zonder tranen het pand verlaten. Snel naar huis om even het huishouden bij te werken. Want ik zou haar snel weer mogen ophalen.

Drie kwartier later ging de telefoon. Ze kregen Sophie gewoon niet meer stil. Ik hoorde haar op de achtergrond ook heel hard huilen. Dus heb ik snel Noah weer in de kinderwagen gezet en daar ging ik, rennend naar mijn kind. Toen ik door de deur liep kwam Sophie al huilend op me af rennen. Helemaal oververhit, al schokkend en met dikke tranen. Daar ging mijn (moeder)hart. In driehonderd miljoen stukjes, dit was echt het stomste idee ooit. Ik heb haar in mijn armen genomen en een paar keer diep adem gehaald om niet mee te gaan huilen. Fluisterend heb ik haar alle koosnaampjes die ik kon bedenken genoemd. En haar verteld dat het echt wel goed komt. Ik ben nog een ruim half uur met haar op de groep gebleven. Zo kon ze de dag enigszins positief/ rustig afsluiten. 

De volgende keren bleef Sophie knetterhard huilen bij het afzetten. Ik zeg het eerlijk: ik wilde er al helemaal mee stoppen. Ik had mijn moeder al zover dat ze eventueel een extra dagje op Sophie zou willen passen. Ook had ik mijn man al (met veel gevoel voor drama) overtuigd dat hij haar beter kon brengen. Ik wou haar niet meer wegbrengen vond het zo erg om dan weg te moeten lopen. 

Toch ging het elke keer wat beter. Ze gaat maar 1x per week dus wennen duurt sowieso wat langer dan als ze dagelijks zou gaan. Helaas lag ze tussendoor nog twee weken in het ziekenhuis dus moesten we weer een soort van opnieuw beginnen. Maar toen ook haar broertje naar de opvang ging en ze tussendoor even bij hem mocht kijken vond ze het al een stuk minder erg. Eerst brengen we Noah weg en daarna pas Sophie. Bij het ophalen gaat dat juist andersom. Zo ziet ze dat hij er ook altijd is. Toen kwam een periode dat ze alleen even kort huilde bij het wegbrengen en ophalen. Als we dan binnen kwamen wou ze gelijk haar jas aan en naar Noah toe. Maar toen was ein-de-lijk het moment dat ze haar tranen wist tegen te houden. Wel een zielig koppie bij weggaan maar geen tranen meer. 

Stapje voor stapje durft ze het ook aan om te spelen. Eerst zat het arme kind vanaf een hoge stoel of op de schoot bij de leidster naar de spelende kindjes te kijken. Het beeld van een intens verdrietig kind, de hele dag kijkend naar spelende kinderen kreeg ik lange tijd ook niet uit mijn hoofd. Maar de vorige keer kwamen we binnen en zat ze heerlijk te spelen. Ze had meegedaan met het schilderen en had met iedereen in de ballenbak gespeeld. Geen tranen meer maar een lachend gezichtje! En die leidsters zijn ook heel lief en het zijn nu niet echt vreemden meer. Deze moeke kan het ook aan nu! 🙂 

Overigens heeft Noah nergens last van. Die heeft alle leidsters om zijn kleine dikke vingertjes weten te winden. Kusjes, lieve woorden en knuffels in overvloed. Ik denk dat die als hij ouder is nooit meer naar huis wilt. 

-Suzanne (@family_van_amsterdam)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *