The Truth Thursday,  Vraag het Daniëlle

Vraag het Danielle

Mijn kinderen maken onderling zo vreselijk veel ruzie, hoe stop ik dit

Dankjewel, ik begrijp uit je vraag dat je de tergende strijdbijl tussen je kinderen graag zou willen begraven. Ik snap dat wel, gezellig is het niet om als politieagent te fungeren. De foto’s die je langs ziet komen van broertjes en zusjes die liefkozend met elkaar spelen op Instagram helpen dan ook niet mee. Troost je; met jou écht nog heel erg veel anderen. In elk huishouden met kinderen wordt er wel eens gekibbeld, speelgoed afgepakt, gegild en gehuild. En jawel, ook ruzie maken heeft weer een functie in de ontwikkeling van het kind. 

Je zult je wellicht afvragen wat het voor zin heeft? Nou, je kind leert zijn hart te luchten, voor zichzelf op te komen, grenzen te stellen, zich in te leven in de ander en een ruzie weer bij te leggen. Dit klinkt natuurlijk fantastisch, maar in de werkelijkheid zien we dat jonge kinderen nog vaak uit ‘de bocht vliegen’. Ze hebben immers nog niet zoveel grip op de gevoelens, zij worden vaak nog overspoeld. De gestelde grenzen wordenhierdoor soms net even wat te extreem ingezet (lees geschreeuwd) en ‘sorry’ zeggen is voor sommige kinderen nog erg lastig. Tóch blijven dit leermomenten, waarin het de kunst is om een balans te vinden tussen de ruzies zelf op te laten lossen en in te grijpen waar nodig. 

Tussen drie en vijfjarige leeftijd zien we van nature meer agressie, dat past bij de leeftijd en heeft te maken met het voor zichzelf leren opkomen. Je ziet dat een ruzie op deze leeftijd een tikkeltje heftiger kan verlopen dan opbijvoorbeeld achtjarige leeftijd. De hele jonge kinderenhebben ons hierbij soms gewoonweg nodig, afspraken maken of ingrijpen rondom fysiek contact kan dan nodig zijn. Zolang kinderen elkaar geen pijn doen en de situatie evenwichtig verloopt kun je het op zijn beloop laten. Kinderen hebben deze oefenmomenten ook nodig, grijp niet te snel in. 

Tot ongeveer vijfjarige leeftijd zie je dat kinderen nog sterk op zichzelf gericht zijn, ze kunnen zich moeilijk verplaatsen in een ander. Heel logisch, want ze ontwikkelen zo hard dat ze wel op zichzelf moeten focussen. Uitgebreid analyseren en uitpraten is dan niet heel erg zinvol, bekijk wat er nodig is om het op te lossen. Als ik mijn wederhelft een goed bedoeld betoog zie houden naar onze tornado’s beginnen ze na – pak en beet – de derde zin glazig te kijken. Ondertussen ligt hun focus beduidend ergens anders en zijn ze eigenlijk alweer vergeten wat het punt was. Alvast sorry schat voor dit voorbeeld maar ook bedankt dat ik je hier even voor kan (mis)gebruiken.  

Wat kun je wel doen? Ondertitel de situatie kort door te benoemen wat je ziet: ‘ik zie dat Floor verdrietig is, ze had graag op de fiets gewild, zullen we haar de step geven’? Het ondertitelen geeft heus geen garantie tot succes maar het helpt beetje bij beetje bewustzijn te creëren bij je kind. Emoties te begrijpen en uiteindelijk hier naar te handelen. Dit is een proces en gaat niet over één dag ijs. Vanaf een jaar of acht kun je wat meer de diepte in en bespreken waarom een ruzie is ontstaan, ook kunnen ze dan soms voorzichtig hun eigen gedrag bekijken en vanuit de ander beredeneren. 

Laten we nu bekijken hoe je ruzies in enige mate in toom kan houden. Bekijk allereerst wat de achterliggende oorzaak is van de ruzies. Zijn er zogenaamde triggers? Probeer dit dan voor te zijn. Als je weet dat je kind een korte lont heeft aan het einde van de dag kun je zorgen voor wat ‘letterlijke’ fysieke ruimte. Zorg ervoor dat je kind zijn eigen ruimte behoudt door ze niet naast elkaar te laten zitten tijdens het eten. Wordt er geruzied over wie ‘als eerste’ mag? Maak van te voren afspraken over de volgorde. Zorg daarbij voor genoeg quality time met ieder kind, om jaloezie te beperken. Als laatste tip: bekrachtig vooral positief gedrag naar elkaar toe. Wat aandacht krijgt groeit, dat geldt ook voor het aandacht schenken aan alle ruzies. Terwijl aandacht voor lief spelen vaak als vanzelfsprekend wordt gezien. Probeer positief te blijven, en geloof mij; als moeder van drie tornado’s moet ik het ook wel eens uit mijn tenen halen 😊 Sterkte in de strijd én bedenk maar zo: ook dit is een fase. 

Hoe zorg ik ervoor dat mijn puber luistert?

Dank voor deze (veel gestelde) vraag. Ik heb op dit moment geen puber in huis, maar mijn puberteit kan ik mij nog goed herinneren. Mijn ouders helaas ook nog iets te goed, het heeft indruk op hun gemaakt 😉Gelukkig ben ik ook uiteindelijk opgegroeid tot een volwassen vrouw. Ik zie regelmatig ouders met pubers, zelf heb ik ook langere tijd in de jeugdzorg gewerkt met – je raadt het al – pubers. Dus van deze vraag maakt mijn hart toch wel een sprongetje, here we go!   

Allereerst een interessant achtergrond weetje: het puberbrein en het peuterbrein heeft verrassend veel overeenkomsten. Een hersenonderzoek liet zien dat veel dezelfde gebieden actief zijn. Beeld jij je maar eens een peuter in; nee zeggen, op zichzelf gericht zijn, risico’s niet overzien, afzetten tegen de ouder(s). Lijkt toch ontzettend veel op een puber? Yes! En dat klopt ook in grote mate. Een puber is zich voorzichtig aan het voorbereiden op zelfstandigheid. En dat betekent voor jou als ouder afscheid nemen van je kind en het verwelkomen van een soms rebelse puber. En dat kan best even schrikken zijn. Regels kunnen aan de laars gelapt worden, risico’s worden opgezocht, spanning, verliefd worden en dingen niet meer vertellen aan ouders; allemaal doodnormaal. Probeer ze niet overal voor te behoeden, het is ook heel erg gezond om je kind fouten te leren maken. Het inlevingsvermogen wordt tijdelijk even ingeleverd, maar wees gerust; deze komt na de puberteit echt wel weer terug. Die band ook heus. Mocht je het leuk vinden om meer te lezen over het puberbrein? ‘Hier schreef Eveline Crone een boek over; ‘het puberende brein’. Door te begrijpen wat voor ontwikkeling je kind doormaakt kun je soms het gedrag ook beter snappen. Een aanrader dus. 

Ook al zet je puber zich af; diep in zijn of haar hart blijven ze je nodig hebben. Ze kunnen soms harde dingen zeggen, maar dit komt vaak door de gierende hormonen. Het is belangrijk om goed contact te behouden met je puber. Probeer oprechte interesse te tonen en nieuwsgierig te zijn, ook al heb je als ouder soms een andere visie. Vaste afspraken maken overtijden en mobiel gebruik kan helpend zijn, probeer je puber te betrekken in de afspraken. Probeer je niet om alles druk te maken, pick your battles carefully. Het is het niet waard om overal een strijd van te maken, dat levert vooral veel negatieve interacties op. Dit vraagt een balans, en dat is soms best zoeken. Net zoals het voor je puber zoeken is hoe hij zich moet verhouden tot jou, ze ontwikkelen zich gewoon als een razende. Humor kan positief bijdragen, door grapjes te maken kun je een gespannen lading nét even omzetten. Pubers zijn daar meestal vatbaar voor. Ondanks dat ze waarschijnlijk vinden dat je hele slechte humor hebt. 

Sterkte met de puber, geniet er toch ook een beetje van want voor je het weet zijn ze je huis uit 😊

Tot volgende keer weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *