Tissue Tuesday

Kim: “Ik deed het licht aan en besefte dat hij helemaal niet lag te slapen, hij lag daar met bloed om zijn mond”

Dinsdag 18 December ’18, de dag dat mijn leven voor even op zijn kop stond.

Mijn ouders gingen scheiden toen ik ongeveer 3 jaar oud was. En door omstandigheden bleef ik bij mijn vader wonen. Mijn vader en ik zijn altijd met z’n tweetjes geweest. Samen met mijn opa en oma heeft hij de volledige zorg voor mij op zich genomen. Mijn opa overleed al toen ik 17 jaar was en mijn oma overleed 3 jaar geleden. Toen ik uiteindelijk op mijn 25e uit huis ging heb ik dan ook wel even moeten slikken. Voor mijn gevoel liet ik mijn vader alleen achter. Ik ging nog geen 15 minuutjes verderop wonen en zag mijn vader een paar keer per week en we belden elke dag wel eventjes. Dat laatste heeft uiteindelijk zijn leven gered.

Het was 18 december ’18, ik ging nog even de laatste kerst inkopen doen. Ik belde rond 11:15 mijn vader om zijn schoenmaat te vragen omdat ik mooie sokken had gezien. 10 minuten later belde ik hem weer omdat ik nog iets vergeten was te zeggen. Ik grapte nog dat ik hem nu niet meer zou bellen. 

Rond 17:00 uur belde ik nog even naar mijn vader om te vragen hoe zijn dag verder was. Hij nam zijn telefoon niet op. Ik keek daar in eerste instantie niet heel erg van op. Misschien is hij eventjes naar de winkel. Over het algemeen is mijn vader altijd thuis, mocht hij echt iets bijzonders gaan doen dan laat hij dat eigenlijk altijd even weten. Mijn vader is niet iemand die heel actief is met zijn mobiele telefoon dus als hij niet opneemt vind ik dat ook niet vreemd. Doordat ik die avond met een vriendin uit eten ging en ik druk was om me klaar te maken om de deur uit te gaan, heb ik hem niet meer voor die tijd gebeld.

Rond 21:30 was ik onderweg naar huis en probeerde mijn vader nogmaals te bellen.  Weer reageerde hij niet op mijn telefoontje. Opeens kreeg ik een heel naar gevoel van binnen, ik voelde dat er iets niet klopte. Ik probeerde een vriendin van hem te bereiken in de hoop dat hij daar onverwachts zou zijn en hij het mij vergeten te vertellen was. Toen zij vertelde dat hij daar niet was raakte ik lichtelijk in paniek. Als laatste optie belde ik mijn oom en tante, die wonen bij hem in het dorp. Mijn tante nam op en vertelde dat hij ook daar niet was. Inmiddels was ik al onderweg naar het huis van mijn vader. Mijn tante vroeg of ik haar misschien op wilde halen zodat ze mee kon naar zijn huis. Onderweg pikte ik mijn tante op en gingen we naar het huis van mijn vader. Daar aangekomen stond zijn auto voor de deur en brandde er geen licht in de woonkamer. Toen mijn tante de deur opende en we zijn schoenen en jas zagen wisten we zeker dat hij in huis moest zijn. Met een gevoel van angst voor wat we zouden aantreffen gingen we naar binnen. Toen we hem beneden niet aantroffen, gingen we naar boven. In eerste instantie was er een opluchting, in het donker leek mijn vader gewoon op bed te liggen slapen en hoorden we hem ademen. Gelukkig hij leeft nog! 

Totdat ik het licht aan deed en besefte dat hij helemaal niet aan het slapen was. Hij lag daar met bloed om zijn mond. Hij was buiten bewustzijn, ik probeerde op alle manieren contact met hem te maken. Maar dat lukte met geen mogelijkheid. Opeens veranderde alles in een nachtmerrie. Binnen no-time kwam de ambulance en was inmiddels mijn oom ook gekomen.

We probeerden te achterhalen hoelang hij daar gelegen zou hebben. Zelf denken we dat hij er ongeveer 5,5 uur heeft gelegen totdat we hem vonden. Nadat de ambulance medewerkers een tijdje met hem bezig waren geweest ging ik met de ambulance mee richting het ziekenhuis.

Opeens lag hij daar op een ziekenhuis bed, kreeg allemaal scans, onderzoeken etc. Na een paar uur kregen we de mededeling dat mijn vader een hersenvliesontsteking bleek te hebben. Het enige dat op dat moment door mijn hoofd ging was dat dat geen goed teken was. Ik wist er niet alles van af maar wel dat dat dodelijk kon zijn. Wat voelde ik mij in eerste instantie schuldig dat ik hem niet eerder heb gebeld. Iets wat ik normaal wel gedaan zou hebben. Maar doordat ik de deur uit ging was dat er bij ingeschoten. Het idee dat mijn vader daar uren alleen heeft gelegen brak mijn hart. We kregen te horen dat we nu de eerste 48\72 uur moesten afwachten of hij zou bijkomen. En wat de eventuele gevolgen zouden zijn als hij het zou overleven. Ook zou er uitgesloten moeten worden of hij de besmettelijke variant zou hebben. In dat geval zouden mijn zoontje en ik ook behandeld moeten worden. Dat zouden ze pas na testen met zekerheid kunnen zeggen. Geluk bij een ongeluk had ik toevallig mijn zoontje een paar weken daarvoor laten inenten tegen de meningokokken. Hij kwam daar niet voor in aanmerking want hij was toen bijna 4. Ik ben speciaal naar een andere gemeente gegaan waar ze hem het wel wilde geven. Mijn vader werd opgenomen op de IC. Wij gingen naar huis, de nacht leek niet voorbij te gaan. Het voelde alsof ik in een nachtmerrie was beland. Het enige wat in mijn hoofd omging is wat als… mijn vader het niet zou overleven? Mijn oma was ik al kwijt, wat als ik ook nog mijn vader zou verliezen. Ik zou mijn basis kwijt raken. Mijn vader en mijn oma vormden de basis van mijn leven. Wat moet ik tegen mijn zoontje vertellen als zijn opa met wie hij 2 handen op 1 buik is er straks niet meer is. ‘S ochtends brachten we mijn zoontje naar de peuterspeelzaal waar hij die dag zijn afscheid zou hebben omdat hij een paar dagen later 4 jaar werd. 

Die dag lag mijn vader op de IC. Hij lag aan allerlei slangetjes en apparatuur. Het was vreselijk om hem zo te zien. De arts verzekerde ons dat het heel normaal was bij dit ziektebeeld dat hij nog buiten bewust zijn was en dat dit nog niets hoefde te betekenen. De volgende dag om 13 uur zouden ze een bespreking hebben om te kijken of mijn zoontje en ik ook behandeld zouden moeten worden. Die dag bleef de situatie hetzelfde. Totdat ik de volgende dag om 13:30 gebeld werd. In eerste instantie ging ik ervan uit dat het ziekenhuis belde om te vertellen of we behandeld zouden moeten worden. Niets vermoedend nam ik de telefoon op. Ik kreeg een verpleger aan de lijn met de mededeling dat mijn vader mij wilde spreken! 

Helemaal in shock hoorde ik mijn vader aan de andere kan van de lijn. Tranen rolden over mijn wangen. Mijn vader was bijgekomen, hij had het overleefd! Vanuit het ene uiterste kwamen we terecht in het andere uiterste mijn vader die normaal gesproken een hele rustige man is had praatjes voor 10. Zo snel mogelijk reden we naar het ziekenhuis, daar zat mijn vader rechtop in bed. Dat moment zal ik nooit meer vergeten. Mijn vader heeft van dit alles niets mee gekregen, hij kan zich zelf hier niets van herinneren. De volgende dag mocht mijn vader van de IC af. De verjaardag van mijn zoontje en kerst vierden we in het ziekenhuis. Met oud & nieuw mocht hij een nachtje naar huis. Uiteindelijk op 2 januari kreeg hij ontslag uit het ziekenhuis. Mijn vader leek er vrij weinig aan over te houden. Behalve zijn gehoor en geheugen had hij nauwelijks ergens last van. 2 weken heeft hij bij ons gelogeerd. Het moment dat hij voor de eerste keer naar huis ging vond ik heel angstig. Op een gegeven moment moet je die angst leren loslaten. Nu bijna een jaar later bel ik hem nog steeds 3x per dag om te kijken of alles nog goed is. Zijn gehoor en geheugen is zo goed als bijgetrokken en is hij er al met al goed uitgekomen. Het heeft mij nog meer doen beseffen dat het leven zo in 1 keer over kan zijn. Dat je écht moet genieten van alle kleine dingen die er zijn!

@healthyymom

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *