Tissue Tuesday

Anoniem: “Het was officieel, we waren niet meer zwanger”

“Zwanger!! Of toch niet.. Van positieve zwangerschapstest naar een echo bij de verloskundige. En vervolgens met een gebroken hart de praktijk te verlaten. Het overkwam ons meerdere malen een aantal jaar geleden.

Het begon toen mijn man en ik samen besloten hadden om voor een kindje te gaan. Gelijk begon ik op het internet te zoeken over zwangerschappen, newborns, alle benodigdheden etc. En vanaf die dag ging ik elke maand een test doen. Ik trok alles uit de kast om ook maar het lichtste streepje te kunnen zien naast de controle streep. Maand na maand had ik of een negatieve test in mijn handen of een licht streepje op de test maar met een menstruatie een aantal dagen erna. Elke maand was ik teleurgesteld maar we gingen door. Maar we wachtten verder rustig af, want we hadden vol vertrouwen in onze liefde en lichamen.

Na een paar maanden was het zover, eindelijk een twee duidelijke streepjes. Ik wachtte niet langer en belde de dichtstbijzijnde verloskundige praktijk op. We mochten kiezen tussen een inwendige echo (rond de 8 weken) of de tien weken echo. Deze hoefde dan niet inwendig. Ik kon uiteraard niet wachten en had een afspraak gemaakt voor de 8 weken echo.
Na een aantal weken was het zover, ik was de 8 weken gepasseerd en ging zenuwachtig met mijn man naar de afspraak. De dame die de echo voorbereidde was erg lief en tegelijkertijd ook erg voorzichtig. Ze bereidde ons voor om zo min mogelijk te verwachten maar vertelde er ook bij dat er rond deze termijn niet altijd wat te zien valt. Ze begon de echo en mijn hart begon te kloppen. “Dit is het” dacht ik, en kneep in de hand van mijn man. De dame was erg stil en begon mijn baarmoeder van binnen van alle kanten te bekijken. Ze drukte een paar knoppen in en toen was het zover. “Ik zie nog geen hartje kloppen” zei ze, “Ok” zei ik met een brok in mijn keel. “Maar dit kan nog komen”, zei ze geruststellend, “kom maar met tien weken terug. En dan bekijken we het opnieuw”.

Met tien weken gingen we terug, dit keer was het nog spannender dan de vorige keer. Want dit is een “make it or break it”-moment. Dit keer hoefde de echo niet inwendig. Krampachtig lag ik op de stoel. Ik kreeg de gel op mn buik en de dame ging weer in mijn buik kijken. Mijn ogen rolden heen en weer, zoekend naar een kloppend hartje. Nadat we met zijn drieën tien minuten lang gekeken hadden naar het scherm, was de dame tot de conclusie gekomen dat het geen succesvolle zwangerschap zou zijn. Ze vertelde dat elke vrouw dit wel meegemaakt heeft en dat het vaker gebeurt dan je zou denken. Mijn tranen probeerde ik binnen te houden en we stonden binnen no time weer buiten. Eenmaal de frisse lucht geroken te hebben, barstte ik los in de armen van mijn man. Mijn hart was gebroken, ik wilde het zo graag! Het voelde als falen, alsof ik mijn lichaam niet meer kende. Waarom leek het bij anderen zo gemakkelijk? Of waren mensen na 1 keer intiem te zijn al zwanger? Ik snapte er niks meer van en vroeg me af wat er mis was met mij. Er moest toch wel iets mis zijn met mij na zoveel mislukte pogingen?

In onze omgeving hadden wij toentertijd weinig meegemaakt wat miskramen betreft. Onze vrienden waren er ook nog niet echt met kindjes bezig. Het gebeurde in mijn hoofd alleen als je ongezond zou leven of lichamelijk iets zou hebben. Maar dit zou ons toch nooit gebeuren, dacht ik. Want wij zijn kerngezond. Maar dat is natuurlijk allemaal onzin, dit kan het meest gezonde en meest liefdevolle stel gebeuren. Ook al doe je zo hard je best of ben je zo voorzichtig als je kan, je hebt er totaal geen grip op. Na een aantal dagen voelde ik inderdaad de menstruatie krampen en begon het bloedverlies. Het was officieel, we waren niet meer zwanger.

Met mijn man heb ik toen veel gesprekken gehad in deze periode, waarin we vooral bespraken hoe we ons hierover voelden. Want niet alleen ik heb een kindje verloren, hij net zo hard.  Hij was mijn steun en toeverlaat. Zonder hem zou ik nu heel anders in het leven staan. Vanaf toen heb ik, met behulp van mijn man, de knop in mijn hoofd omgedraaid, mijn lichaam heeft een zwangerschap stop gezet omdat er gewoon iets niet goed was met de kleine. Tot zover het lichaam dit kan uiteraard. Ik zou juist wel op mijn lichaam moeten vertrouwen, en dat “ze” op tijd in zou grijpen als er iets niet zou kloppen aan de baby. Stel dat “ze” de zwangerschap door zou laten gaan, of “ze” zou later in de zwangerschap pas “ingrijpen”, dat zou mentaal en fysiek een veel grotere impact hebben op jou en je lichaam. Hoe hard het ook klinkt, op dat moment moet je gewoon voor jezelf kiezen. Want hoe kan je anders voor anderen zorgen?

Miskramen komen helaas veel voor. En alhoewel je als vrouw nog niks “voelt” van de baby in de vroege periode, is het absoluut oké om er verdrietig over te zijn. Je voelt je waarschijnlijk eenzaam, machteloos, gebroken en vooral onbegrepen. Er veel over praten is erg belangrijk, ook al heb jij je verhaal voor je gevoel al tientallen keren verteld. Ook met je partner je gevoelens delen zal voor hem/haar fijn zijn. Het is belangrijk om het eerst een plekje te kunnen geven voordat je ruimte in je hart kan maken voor een nieuwe zwangerschap. Neem de tijd en laat je vooral niet opjagen door anderen. Uitspraken zoals “jullie zijn nog zo jong” of “het komt wel een keer” zijn lief bedoeld, maar helpen jou niet verder. Probeer je te focussen op het positieve. Op je lichaam kan je blind vertrouwen. “Zij” zal voor jou vechten en je klaarmaken voor de komst van een kerngezonde baby. Wanneer het daar tijd voor is? Als jij en lichaam er klaar voor zijn, mentaal en fysiek.”


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *