Sexy Sunday

Anoniem: “Ik ben man van een lieve vrouw waarmee ik al anderhalf jaar geen seks heb”

“Het is zaterdagavond en onze zoon logeert bij vrienden. Wij kiezen ervoor om thuis te blijven, om wat aan die hoognodige man-vrouw-tijd te werken. Gezellig samen koken, glaasje wijn erbij, genieten om even stil te staan in de drukke tijd van het mama-en-papa-zijn. De avond valt, we kruipen wat dichter tegen elkaar aan. Wat stuntelig ‘voelen’ we een beetje. We proberen wat genegenheid te tonen. Een kus, een knuffel,… Alles wat we ‘meer’ willen doen, voelt onwennig. Voelt ‘verplicht’. Het gevoel van ‘moeten’ overvalt ons. De zin is over. We gaan dan maar slapen. Naast elkaar, in hetzelfde bed, maar met kilometers afstand tussen ons beide.

Onze zoon is ondertussen 15 maanden. Deze avond was geen uitzondering. De afgelopen 15 maanden ging het telkens zo. Ik ben papa van een prachtige zoon. Ik ben man van een lieve vrouw waarmee ik al anderhalf jaar geen seks heb. Mijn vrouw had bij de geboorte van mijn zoon een keizersnede nodig. Hup, de eerste aanslag op haar lichaam en zelfbeeld was een feit. Ze heeft het sowieso al moeilijk om zich goed te voelen in haar vel, maar die keizersnede heeft er wel extra stevig ingehakt. De eerste maanden was het voor ons een zoektocht om elkaar terug te vinden. In onze relatie, maar zeker op vlak van affectie en genegenheid. De verliefdheid is er wel, maar elkaar teder en passioneel aanraken blijft achterwege.

Pas op, het is niet dat ik het niet geprobeerd heb hoor! Kaarsjes, een zachte ontspannende massage, lieve geruststellende woorden,… Ik probeer alles uit de kast te halen om haar op haar gemak te stellen. Zij moet zich goed voelen, voordat ze zich lichamelijk opnieuw zou openstellen voor mij. Dat besef ik wel, dat respecteer ik en daar heb ik geduld voor! Al is het wel ontzettend moeilijk om reeds anderhalf jaar geen écht intiem fysiek contact meer te hebben. 

Ik probeer de goede raad van vele mensen op te volgen: “probeer erover te praten.” De laatste weken lijkt dat wel te werken. We kunnen er nu toch al over praten… De wil om er iets aan te veranderen is er wel. De weg hebben we nog niet gevonden. Momenteel zweven we tussen het besef dat er dringend iets moet veranderen en het besef dat we het zeker niet mogen forceren. Wanneer we het proberen, komt het al snel geforceerd en kunstmatig over. Wat helemaal niet bevorderlijk is natuurlijk. Het gevoel van ‘moeten’ waar ik eerder over schreef. Dát overheerst nu ons seksleven. En dat is zwaar. En zelfs soms pijnlijk.

Voor de komst van onze zoon was seks voor haar nooit prioriteit. Ze heeft heel vaak het idee gehad dat ze mij seks moet ‘geven’.. Daar verontschuldigt ze zich vaak voor.. Vreselijk om dat te horen, want dat is niet hoe ik seks zie. Seks moet je samen beleven, omdat je er samen zin in hebt. Zij had voor en tijdens de zwangerschap zelden zin vanuit zichzelf.. Ik moet haar telkens ‘opwarmen’, in de stemming brengen.. Dan kon ze zich wel laten gaan.. Uit zichzelf gebeurde dat nooit of héél uitzonderlijk.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *