Tissue Tuesday

Het leed dat RS heet

Huisartsenpost

“Het is 21 december 2018 en mijn kleine meisje is 6 weekjes jong. In de nacht begon ze met slecht drinken. Helaas bleef ze slecht drinken en maakten we in de middag een afspraak bij de huisartsenpost. Ze is ziek maar nog geen koorts. Even goed in de gaten houden is het advies en bij koorts direct bellen. In de avond ging ze nog minder drinken. Weer naar de hap, weer hetzelfde advies. Zaterdag middag had ze sinds de avond ervoor 18:00 niks meer gedronken. We gingen dus maar wéér naar de hap. Wat daar gebeurt snap ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Mijn meisje, zichtbaar ziek en erg moeite met ademhalen is nog steeds niet ziek genoeg volgens de arts want: ze heeft geen koorts. Ik ben altijd vriendelijk maar verlies nu mijn geduld. Ik vertel haar dan ook dat zij een enorme fout maakt en ik hier over een uur weer zit.”

Spoedeisende hulp

“Eenmaal thuis krijgt Bo koorts ik bel meteen weer naar de huisartsenpost maar nu mogen we niet eens langskomen want: dit hoort bij ziek zijn. Mijn moederhart breekt en ik weet niet meer wat te doen. Mijn man brengt Saar alvast bij oma en opa want we voelen allebei dat dit helemaal de verkeerde kant opgaat. Als hij weer thuis is rijden we weer naar de hap. De receptioniste is klaar met haar dienst en wij zitten maar te wachten… Ik blijf vriendelijk want ik geloof altijd dat je daar het verst mee komt. Een fijne avond zeg ik tegen haar. Haar ogen glijden langs de maxi-cosi en ik zie de schrik in haar ogen. De arts die binnenkomt om zijn dienst te beginnen roept ze er meteen bij. We mogen meteen naar binnen en weer weg, op naar de spoedeisende hulp! Daar aangekomen krijgen we een kamer. Eindelijk komt iemand ons helpen, tenminste dat dacht ik. Maar nee hij komt kijken omdat zijn collega heeft gezegd echt Bo te moeten zien omdat ze nog nooit zulke buikintrekkingen gezien hebben. Bo heeft zo een moeite met ademen dat ze haar hele buikje intrekt.”

Geen kracht meer om te hoesten

“Maar dan eindelijk komt de kinderarts, we moeten Bo een fles geven om te kijken wat ze gaat doen. Na twee slokjes verslikt ze zich, ze is de afgelopen dagen zo verzwakt dat ze geen kracht meer heeft om te hoesten. Ze hangt voor dood in mijn armen ik gil naar mijn man iemand te halen. Het lijkt zo lang te duren voordat er iemand komt.

Ondertussen raak ik compleet in paniek met Bo die maar niet bijkomt, hangend in mijn armen. De artsen komen binnen met een grote rode koffer. Ik kijk er maar niet naar. Ze kijken Bo na en gelukkig komt ze weer bij. Het is drie uur ’s-nachts als we worden opgenomen op de kinderafdeling. Ach, denk ik, dit komt goed. De artsen gaan haar medicijnen geven en over een paar dagen zitten we met zijn allen onder de kerstboom. Of toch niet?”

Te zwak om te huilen

“Het is zondag ochtend Bo ligt aan het zuurstof en heeft inmiddels een sonde gekregen. Ik hou bij alles wat haar pijn doet haar handjes vast en fluister haar in dat ze een grote meid is. Een grote meid van maar 6 weekjes jong. De hoop die ik had om nog voor kerst thuis te zijn vervaagde ook al snel. Bo is ziek, echt heel ziek. De rs heeft te lang huisgehouden in haar kleine lijfje en ze is erg verzwakt. De maandagochtend komt en mijn gevoel zegt dat het slecht gaat. Het is acht uur en de nieuwe diensten beginnen. Ik druk op de knop voor de zuster. Ze komt binnen en ik vertel dat ik alleen maar bel op moedergevoel ze kijkt naar Bo en ik zie aan haar ogen dat het niet goed is. Ze zet het kamer licht aan en drukt meteen nogmaals op de bel. Dat is slecht denk ik meteen. Ik ga zitten op de klapstoel in de hoek terwijl de hele kamer zich vult met doctoren en zusters. Er wordt geprobeerd bloed te prikken maar dit lukt niet. Haar zuurstof moet omhoog en nog meer omhoog. Ik hoor de intensive care gebeld worden. Daar zit ik dan op mijn klapstoel de grond die inmiddels ver onder mij verdwenen is. Wat voel ik mij vreselijk klein hier. Mijn kleine meisje omringd door allemaal mensen die iets van haar willen. Ze is te zwak om te huilen, te zwak om zich te verzetten. De dagen verstrijken.. Kerst gaat voorbij, onze eerste kerst met zijn vieren. Helaas zit ik nog steeds op mijn klapstoel in onze kamer van 6 bij 6. Mij man zorgt thuis voor Saar en we laten alle kerstactiviteiten voor haar doorgaan. Mijn hoop is nu om met oud en nieuw thuis te zijn. We gaan ervoor! Maar de vooruitgang van Bo gaat traag. De zusters blijven maar zeggen dat ze de bocht nog doormoet.”

Oudejaarsdag

“Na een lange week gaat het een stukje beter en mag ik haar dan eindelijk even vasthouden. Maar direct zakken de zuurstof waardes weer. Het is oudejaarsdag we zijn nog in het ziekenhuis. Al bijna 2 weken. Ik ben op en zie als een berg op tegen deze dag. De zusters komen hun ronde doen en tijdens haar verhaal vertelt ze dat Bo haar conditie te goed is geworden voor dit ziekenhuis. Over vijftien minuten staat de ambulance klaar om ons naar Gouda te rijden. Ik stort in. Ik pak snel alle spullen in en app mijn man. Vanavond is oudjaarsavond en ik wil bij Bo blijven want ik kan het niet aan om haar alleen te laten.

Het is avond en ik staar naar buiten. Een grote flat met allemaal gezellige gezinnen staart me aan. Tv’s staan aan en families komen samen. Een lieve zuster komt naast me zitten. Ze vraagt waarom ik niet naar huis ga. Ik kan het niet. Ik kan mijn lieve Bo toch niet alleen laten. Maar ik wil zo graag. Zo graag naar mijn man, mijn familie, mijn lieve Saar. Verscheurd door emoties moet ik toegeven dat dit niet gaat. Ze pakt mijn spullen en jas want ik durf niet mijn kamer op. In paniek bel ik mijn man op en hij komt mij halen. We steken om 22:00 bij mijn zus wat vuurwerk af. We gaan naar huis. Ik ga in bed liggen met Saar in mijn armen. Mijn grote meid, wat heb ik haar gemist. Ik val direct in slaap en Saar en Frits wachten tot twaalf uur om het vuurwerk te kijken.”

Naar huis!

“s-Ochtends stap ik snel in de auto op weg naar Bo! Uiteindelijk sterkt ze aan en gaat het drinken steeds beter. 4 Januari 2019 is daar eindelijk na twee vreselijk lange weken het verlossende woord. Jullie mogen naar huis! Eindelijk! We mogen naar huis. Ik mag mijn baby oppakken en knuffelen wanneer ik wil. Ik hoef niet meer toe te kijken hoe zusters haar luiers verschonen. Ik hoef niet meer op een bel te drukken als er iets is. Ik mag Bo weer knuffelen en wat heb ik dat gemist. De dagen erna komen we langzaam weer in ons ritme we moeten wel nog goed bijhouden wat ze drinkt maar verder geen zorgen. Helaas mogen we nog niet naar buiten maar we zijn thuis en dat telt.

Liefs, Kim @mamapret_

One Comment

  • Suzanne

    Hi,

    Wat ben ik blij het goede nieuws te lezen. Nu 3 dagen later hoop ik dat jullie met het gezin een beetje zijn bijgekomen.

    Ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen. En vooral dat ik het ook zo erg dat dokters soms zo naïef zijn alsof wij onze kleintjes niet kennen. Bij ons nooit zo ver gekomen, maar wel vaak er tegen aangelopen dat je niet altijd serieus wordt genomen. Daar zou in het geval van kinderen, ouderen en mensen die ziek zijn serieuzer genomen worden.

    Heel veel sterkte de komende tijd.

    Liefs mama Suus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *