Tissue Tuesday

Anoniem: “Dit waren geen leuke reacties. Nee, dit waren doodsbedreigingen.”

De schrijfster van dit verhaal wil graag anoniem blijven om zo een nieuwe discussie uit te sluiten.

“Spanning en angst is wat door mijn lichaam gaat op het moment dat ik dit voor jullie typ. Doe ik het voor jullie of toch voor mijzelf? Persoonlijk gok ik op het tweede. Dit is iets waar ik nooit of haast nooit over praat. Iets wat ik heb verdrongen in mijn leven maar het heeft mij gemaakt hoe ik op dit moment ben. Normaal gesproken zou je denken dat ik een hekel heb aan social media maar nee, dat is niet het geval. Sinds 3 jaar leer ik juist de andere kant kennen; dat het oprecht heel leuk kan zijn en er echt wel vriendschappen uit voort komen. Stiekem hoop ik oprecht dat jullie dit lezen. Dat jullie beseffen wat mij is aangedaan. Dat er toch nog spijt komt mochten jullie die niet al hebben gehad… 

Het eerste jaar van de middelbare school zou een jaar moeten zijn waar iedereen met trots op terug kan kijken. Je kent het wel een brugpieper met een net iets te grote mond en een te grote tas. Eigenlijk stel je he-le-maal niks voor maar hey je zit op de middelbare dus in je eigen hoofd ben je echt al heel volwassen. Dat gevoel is voor eens en voor altijd van mij afgenomen. Ergens in het eerste jaar begon het en het heeft geduurd tot minimaal 3 jaar daarna.

Kennen jullie nog de tijd van Hyves? Toen had zo ongeveer elke stad ook zijn eigen social media site. Leuk joh, foto’s delen en maar spammen bij vrienden dat ze even een R&R moeten geven. Voor diegene die dat niet kennen. Jullie hebben niks gemist want hier begon mijn ellende. 12 jaar jong was ik en ook ik zat uiteraard op hyves en op DE social media site van mijn stad. Ergens ging het fout en tot op de dag van vandaag weet ik het nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat ik in het weekend wakker werd en ik inlogde om te kijken of er nog reacties waren op mijn foto.. tot mijn grote verbazing had ik meer dan 300 meldingen in één nacht. Hier ging iets fout.. zo snel als ik kon ben ik gaan lezen en de angst nam mij per direct over. Dit waren geen leuke reacties. Nee, dit waren doodsbedreigingen. Waarom kreeg ik die want ik had toch niets fout gedaan? Ergens in die week is er iets gebeurd in een privé situatie van een meisje die ik niet kende. Volgens iemand anders had ik daarover een berichtje gestuurd. Helaas kan ik niet teveel uitwijdden over wat er is gebeurd bij haar aangezien ik niet wil dat ik weer shit over mij heen krijg. Zonder na te denken hebben mensen dat doorgestuurd en ik was het slachtoffer van de grootste nachtmerrie die je je kan bedenken. Ten einde raad heb ik uitgelogd en ben naar mijn kamer toe gegaan. Ik heb op dat moment niks tegen mijn ouders durven zeggen omdat ik bang was dat ze teleurgesteld waren. Het laatste wat je als 12 jarige wilt is je ouders teleurstellen. Niet nadenkende dat mijn zus op precies diezelfde site zat en ook trots bezitter was van MSN. Jep, jullie kunnen het al raden zij kreeg het te horen. Wijs al dat zij was is zij wel naar mijn ouders gestapt die per direct een gesprek met mij aangingen. Ondertussen bleven de reacties binnenstromen, de ene bedreiging nog heftiger dan de andere. Het kwam niet meer alleen vanuit ons stadje maar ondertussen vanuit half Nederland.

Zoals elke ouder zou doen is de wijkagent gebeld en daar is meteen mee overlegd.. vooral mij niets laten lezen en de aankomende week niet alleen naar school. Nee, niet alleen is een logische reactie maar door de heftigheid van alles wat er binnenkwam was zelfs politie in burger noodzakelijk die ons begeleidde van en naar school. Daar sta je dan als 12 jarig meisje. Je hoort de tijd van je leven te hebben maar kan alleen je dagelijkse dingen doen onder politiebegeleiding. Je kan niemand meer vertrouwen want zelfs je ‘vriendinnen’ keren zich tegen jou omdat niemand jouw kant van het verhaal aanhoort. Ze gaan mee in de kudde. Is het dan angst om hetzelfde over zich heen te krijgen? Is het om erbij te horen? Het kon mij niks meer schelen want ik had al niemand meer over. School, politie en mijn ouders hielden mij enorm goed in de gaten. Wat logisch is want het is niet niks. Ze waren bang dat ik mijzelf wat aan zou doen. Precies een week later heb ik zelf ALLES gelezen en ik brak pas bij het moment dat ze over mijn familie begonnen. Heb het allergrootste keukenmes gepakt die ik kon vinden en ben de tuin in gerend. Wat ik ging doen? Geen idee, ik wou ze wat aandoen. Wie? Geen idee want ik kende ze eigenlijk helemaal niet. School had een veilige plek moeten zijn. Dat was weg. Op dat moment kon ik nergens meer heen zonder mijn ouders of wie dan ook. Even de stad in? Dat kan niet met vriendinnen ik moest met mijn ouders gaan. Tot het een paar maanden later beter ging en ik toch met vriendinnen even de stad in kon. Jup, je kan het al raden, ik kwam een groepje tegen. Alle scheldwoorden die je je kan bedenken kreeg ik naar mijn hoofd en ik werd achtervolgd met als reactie dat ik ben gaan rennen. Mijn ouders heb gebeld en ben opgehaald. Nog steeds kon ik geen kant op. Meer dan een jaar later op koningsdag ben ik naar de stad gegaan waar ik weer een groepje tegen kwam en meteen een vuistslag in mijn gezicht kreeg.. ik werd ingesloten en voelde mij enorm klein. Deze meiden waren genadeloos. Op dat moment draaide mijn mindset. Nu was het mijn kans, mijn beurt om te spreken en duidelijk te maken dat ik er niks mee te maken had. De reactie? Excuses.. of die oprecht was? Werkelijk waar geen idee. Ik denk eerder dat zij bang was voor een aangifte vanaf mijn kant. Sorry papa & mama als jullie dit lezen. Ik heb dit nooit eerder tegen jullie gezegd omdat ik geen zin had om opnieuw alles kwijt te zijn. Hierna is het behoorlijk rustig geworden. Ja, ik kreeg nog regelmatig scheldwoorden naar mijn hoofd als ik ergens liep en als ik iemand leerde kennen kreeg ik als eerste te horen ‘ben jij niet die ene die dat heeft gedaan?’ Nee, ik heb niks gedaan. Mijn jeugd is kapot gemaakt om niets. Ja, om iets maar iets wat niet klopt. 

Neem ik het ze kwalijk? Ja en nee. Ik denk dat ik zelf ook mijn vriendin onvoorwaardelijk zou steunen maar dit ging wel erg ver. Niemand heeft de moeite genomen om met mij te praten. Mijn kant van het verhaal te horen. Uiteraard is er direct contact geweest met de andere partij. Maar dat werd een welles nietes verhaal..

Ongeveer 5 jaar geleden had ik één van die meiden in de winkel. Uiteraard hielp ik haar gewoon. Na een minuut of 10 keek zij mij aan en zei ze ‘ken ik jou niet ergens van?’ ‘Nee, geloof het niet’ is alles wat ik kon uitbrengen. Voor deze meiden bestond het hele verhaal al niet meer. Waarom zou ik het gaan oprakelen? Het heeft op mij meer indruk gemaakt dan op hun. Kan ik ermee leven? Jazeker, het heeft mij gemaakt tot wie ik op de dag van vandaag ben.

Wat ik mijn kinderen en vooral ook jullie mee wil geven is dat social media een onderwerp is waar goed over gepraat moet en mag worden. Hou je kids in de gaten en begeleid ze hierin.

– Anoniem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *