Tissue Tuesday

Marlinde: “Na thuiskomst kwam alles pas bij me binnen. En hard. Flashbacks, geuren, geluiden, beelden. Alles kwam binnen en deed pijn.”

“Tja, waar te beginnen? Misschien met hetgeen dat ik al sinds mijn 17e kamp met psychische klachten. Het ging jaren op en af. Depressie, of op het randje van, en momenten dat ik de wereld aan kon. Toen ik zwanger werd ging het goed met me. De verloskundige zei dat ik, gezien mijn geschiedenis, een grotere kans zou hebben op depressieve klachten tijdens of na de zwangerschap. ‘Komt goed’, zei ik.

Bij de 20 weken echo zagen ze al dat ons zoontje wat klein was. We moesten vaker op controle, maar geen alarmbellen. Bij de 27 weken week hij toch teveel af van de lijnen en moesten we naar het academisch ziekenhuis in Maastricht voor meer onderzoeken. Wat bleek? Mijn placenta gaf niet genoeg voeding door slechte doorbloeding, en het zou een kwestie van weken of dagen worden voordat hij geboren zou worden. Ik moest direct stoppen met werken. De dag erna (precies 28 weken zwanger en de 1e dag thuis) kreeg ik vreselijke steken in mijn buik. De verloskundige kwam en zij was bang voor zwangerschapsvergiftiging. Na veel pijn, morfine, echo’s en uiteindelijk een MRI bleek het een blinde darm ontsteking te zijn. Ik moest meteen geopereerd worden. Dit moest onder volledige narcose en het risico daarvan was vroeggeboorte of het verlies van ons kindje. Maar een keuze was er niet.

Alles ging goed en na een paar dagen kon ik naar huis. Ik moest 2 keer per week blijven komen voor een CTG (hartfilmpje) om ons kindje in de gaten te houden. Precies een week na de operatie waren er zorgen over de CTG, met als gevolg dat ik met de ambulance naar Maastricht werd gebracht. Er waren zorgen dat ons kindje heel snel zou komen. Uiteindelijk heb ik daar 5 weken gelegen. Minimaal 1 uur bij vrienden en familie vandaan, waardoor ze niet zomaar even op bezoek konden komen. In die weken zo ontelbaar veel CTG’s, onderzoeken, echo’s en vooral zorgen gehad.

Precies met 34 weken is ons zoontje Scott geboren. De CTG van die ochtend was zo slecht dat ze konden zien dat hij het moeilijk had. Waar ze eerst nog dachten de keizersnede tot de middag uit te kunnen stellen, werd het een spoedgeval. Het ging allemaal zo snel, dat mijn vriend er niet eens bij kon zijn. Hij was op de snelweg (mijn vader reed) toen hij via videobellen Scott geboren zag worden. Ik kan oprecht zeggen, dat dit het ergste is wat ik ooit mee heb gemaakt! Zo ontzettend eng, moeilijk en eenzaam. Scott woog 1346 gram bij zijn geboorte en was 40 cm. Prematuur en dysmatuur dus. Hij heeft 6,5 week in het ziekenhuis gelegen. Hij kreeg daarvan 5 weken ademondersteuning, heeft 2 hersenbloedingen gehad en hij had verborgen reflux. Daar ligt je kleine mannetje dan. Machteloos sta je daar met 2 handen in de couveuse. ‘Niet aaien, dat is te gevoelig. Je handen stil op zijn lichaampje leggen.’ Bij alles voelde ik me onzeker. Het voelde alsof iemand anders me moest zeggen wat ik wel en niet kon en mocht doen bij mijn eigen kind. Mijn eigen kind. Dat gevoel was er niet vanaf het begin. Het klopte allemaal niet. De klik was er niet. Het hoorde niet zo te gaan.
Het eerste jaar heb ik niet kunnen genieten. Alle zorgen, alle onderzoeken, zo’n kwetsbaar klein hummeltje. Ik was er voor Scott, ik was er alleen maar voor hem. Ik ging er bijna aan onderdoor, maar ik was er. Hij had me nodig.
Na thuiskomst kwam alles pas bij me binnen. En hard. Flashbacks, geuren, geluiden, beelden. Alles kwam binnen en deed pijn. Ik begon meteen aan traumatherapie. Ik wilde voorkomen dat het erger werd en dat Scott er wat van mee zou krijgen.

Scott wordt nu bijna 2. Ik zit nog in de ziektewet (mijn contract werd ook nog eens niet verlengd toen ik in het ziekenhuis lag). Ik begon in juni 2018 met EMDR en gesprekken over het trauma. Maar een depressie sloop erin. Een gezinscoach kwam langs, ik wisselde van psycholoog, probeerde accupunctuur, ging naar een magnetiseur. Bovenop de zorgen voor Scott, de onzekerheid die ik had, de slapeloze nachten, had ik dus ook nog mezelf. Heb ik mezelf. Want ik ben nog bezig. Ik krijg nu schematherapie, gecombineerd met EMDR. Ik heb een intake gehad voor een psychiatrisch onderzoek, want er zijn vermoedens van een persoonlijkheids probleem, een sociale angstoornis en hypersensitiviteit. Eerlijk.. Het is maar goed dat ik dit niet wist voor de zwangerschap. Scott is het meer dan waard. Scott is degene die mij op de been houdt. De liefde die ik krijg van dit mannetje, onvoorstelbaar. En hoeveel ik van hem hou, hoe trots ik ben, hoe blij ik met hem ben. Ik zou voor hem door het vuur gaan. En het voelt alsof ik dat ook doe.”

3 Comments

  • Mariettedirksen@hotmail.com

    Jee meid, je krijgt het wel voor je kiezen. Al deze ervaringen die zo in je zitten. Een hele weg te gaan. Maar niet alleen! Met scott, je vriend, familie en vrienden.
    Je bent heel sterk en je weet waarvoor je het doet. Je kan het, want je zet door. En je weet lieverd, je bent altijd welkom.
    Heel veel sterkte en ik volg je xx

  • Anja Geurts

    Lieve Marlinde en ook Tom,

    Wat ontzettend dapper dat je dit nasr buiten brengt. Je bent een topper en doet het heel goed zo trots op jou ( jullie).
    Dikke knuffel xxxxx

  • Giel Hofmans

    Lieve Marlinde,

    Wat mooi geschreven, echt uit het hart. Wij zijn blij dat wij jullie hebben leren kennen, de situatie met Scott & Anna heeft ons bij elkaar gebracht. Ik zie dat Scott het fantastisch doet, dat geeft houvast voor jou/jullie. Anna & ook Jolien zijn maar al te trots dat Scott hun vriendje mag zijn. Lieve groet, Roos, Anna, Nicole & Giel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *