Tissue Tuesday

Anouk: “Ik viel soms weg en kwam steeds moeilijker uit m’n woorden”

PCOS

Het was een zonnige dag, we zouden naar Beverwijk gaan maar ik was misselijk, niet lekker en totaal niet mezelf. Een zwangerschap was echt niet het gene wat in me op kwam. Nog niet zo lang geleden waren we in het ziekenhuis en kregen we nog een keer de bevestiging van de diagnose die op m’n 16 al gegeven was: POCS. Die dag toch maar een test gehaald; 2 hele duidelijke strepen. Vanaf dat moment is mijn avontuur begonnen.

Het was 2 april, het begon als een gewone dag. Ik was 13 weken zwanger en had geen kwaaltjes meer. In de middag was de klassieker Ajax-Feyenoord, deze wedstrijd gingen we gezellig bij de buren kijken. Ik was moe en voelde me niet helemaal mezelf. “Ach, het zullen de hormonen wel zijn”, dacht ik nog. Na de wedstrijd zijn we naar huis gegaan en ben ik op de bank gaan liggen. Vrij snel ging mijn hoofd bonken en kreeg ik een raar gevoel in m’n rechterarm. Ik nam een paracetamol in de hoop dat het af zou zakken. Helaas was dit niet het geval, het trok door naar mijn linkerbeen. Ik voelde me alles behalve goed. Toch maar even de HAP gebeld, want het ging na een uurtje alleen maar slechter. De rechterkant van mijn gezicht was wat gaan hangen. Ik moest gelijk naar het ziekenhuis komen want ze wilden me direct zien. Aan de telefoon was ik nog goed aanspreekbaar, dus we gingen met eigen vervoer. In de auto ging het steeds slechter. Ik viel soms weg en kwam steeds moeilijker uit m’n woorden. Mijn partner bleef tegen me praten, maar die heeft een lange rit gehad hij voelde zich zo machteloos!

In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik voorrang op iedereen, omdat mijn partner aangaf dat hij snel veranderingen zag. Ik was zo bang, want ik had geen controle meer over m’n rechterarm en lopen ging ook niet want ik voelde nu ook mijn linkerbeen niet meer. Na wat onderzoeken ben ik vrij snel over geplaatst naar de SEH. Ik wist bijvoorbeeld niet eens meer wanneer ik geboren was… Daar lag ik dan aan allemaal slangetjes. Er werd een hartfilmpje gemaakt, bloed afgenomen en toen was het wachten op de uitslag. De zorg om ons kleintje in mijn buik kon ik geen moment los laten. Tegen elke arts heb ik geprobeerd te zeggen dat ik zwanger was en dat ik een echo wilde. Dit lukte natuurlijk niet, maar mijn partner snapte gelukkig wat ik wilde vertellen. Ondanks dat de onderzoeken goed waren op dat moment, had ik wel een afwijkende bloeduitslag. Opgenomen worden was de volgende stap. WAT? Nee, ik wil niet slapen in het ziekenhuis. Ik wil naar huis! Ik werd gek, maar de juiste woorden kwamen er niet uit, veel tranen, hoe frustrerend!

Hersenverkramping

Ik had lieve zusters, maar de kopzorgen om ons kleintje bleef. “Een echo dat komt morgen wel”, zeiden ze. “We maken ons meer zorgen om jou, dat kleintje zit daar wel veilig.” We kregen te horen dat er in mijn hoofd toch eventjes kortsluiting is geweest, een beroerte, maar als je zo jong bent (25 jaar) willen ze het niet zo noemen. Ze noemen het dan een hersenverkramping. WAT? Hoe dan? Waarom ik? Word ik weer de oude? Kan ik straks wel zorgen voor ons eerste kindje? Kan ik over 13 weken wel trouwen? Ik was onwijs verdrietig en voelde me zo machteloos. Ik kon niks, echt niks.. nouja huilen, heel veel huilen!! Met naar de wc gaan moesten ze me helpen, de eerste dag moest ik gevoerd worden. Uit mijn woorden kwam ik nog steeds niet. Mijn partner ging naar huis om er de volgende dag weer voor mij te zijn en ik moest natuurlijk rusten. De volgende dag was mijn spraak nog steeds slecht en m’n kracht werd ook niet beter. Maar eindelijk kreeg ik een echo! Halelujaaa! Hoe was het met mini? Gelukkig was er een springlevend kindje te zien dat gelukkig niks mee kreeg van deze achtbaan. Er werden onderzoeken gedaan om te kijken of er vooruitgang was. De arts gaf aan dat het wel een tijdje kon duren voor ik weer de “oude” zou zijn. De volgende dag kreeg ik de kracht in mijn arm en been terug, langzaam maar het kwam. M’n spraak was heel sloom en het kostte me onwijs veel energie om de juiste woorden te vinden, als ik al de juiste woorden vond. Ik heb de meest rare zinnen gemaakt en stotteren kon ik opeens als de beste. Maar ik kon weer lopen, nouja, me voortbewegen is een beter woord. Ik kon beetje bij beetje mezelf weer verzorgen, ondanks dat het me veel energie kostte. Maar ik deed er alles aan om weer mezelf te worden. Keihard blijven oefenen!

Aan einde van een goede middag na 4 lange dagen in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ik naar huis mocht om verder te herstellen, maar dat ik wel heel rustig aan moest doen. De week erna moest ik op controle komen bij de neuroloog. Het terugkomen van mijn spraak heeft lang geduurd. Zeker voordat ik weer helemaal goed kon praten. Soms als ik moe ben, maar echt moe en hoofdpijn heb, kost het moeite de juiste woorden te vinden. Wat ben ik bang en verdrietig geweest. Mijn lichaam was eventjes een vreemde en niet meer van mij. Gelukkig is alles goed gekomen en kan ik volop van het leven genieten en in het bijzonder van ons zoontje. Een echte oorzaak voor de verkramping is er nooit gevonden. Genieten, dat kon ik nu gaan doen! De bruiloft voorbereiden want die was gepland op 26 weken zwangerschap. 

Aanrijding

Tot ik aangereden werd met 25 weken. Ik vroeg aan m’n vriend of we nog even een lekker rondje gingen wandelen. Een beetje de zenuwen van de bruiloft onderdrukken want die was over 5 dagen, dat vond hij een goed idee. We namen de vuilniszak mee om die in de ondergrondse container te gooien aan het einde van de straat. We waren wat aan het kletsen en staken de weg over. Voor ik het wist zag ik een auto aan komen die niet remde. Me vriend kon aan de kant springen gelukkig. Maar ik niet en uit reflex sprong ik op de auto. Daar lag ik dan op de motorkap. De auto bleef doorrijden, remde niet af niks. HELP!! Stop! Stop! M’n vriend rende achter de auto aan en probeerde de deur open te trekken maar dit lukte niet. Er kwam een bocht aan en het enige wat ik dacht was de bocht gaat naar links dus ik moet er rechts voorzichtig afrollen. Dit heb ik dan ook gedaan en daar lag ik huilend op de grond vol adrenaline. De auto is nooit gestopt.

Inmiddels waren er mensen naar buiten gekomen die een harde klap hadden gehoord. M’n vriend vroeg gelijk hoe het ging en of ik geen buikpijn had. Alles was goed, ik had wat last van m’n enkel en was natuurlijk enorm geschrokken. Omstanders wilden een ambulance bellen, dat is niet nodig hoor zei ik. We liepen rustig terug naar huis, het was tenslotte om de hoek. Toch maar even de verloskundige bellen om te vragen wat ik moest doen. Die verwees me gelijk door naar het ziekenhuis voor een CTG en een echo. In het ziekenhuis besefte ik dat het ook anders had kunnen aflopen. Ik dolde nog wat met m’n vriend: “aaaagjha het leven met mij is nooit saai, die kleine beleeft veel in mama haar buik.” Daarna werd ik verder gecontroleerd. Ik had een blauwe enkel en een paar schrammen, verder geen breuken en andere letsel. Uiteindelijk hebben we een super mooie trouwdag gehad.

De weken tikten voorbij en ondanks alles genoot ik onwijs van mijn zwangerschap tot het na 34 weken weer heel spannend werd. Mijn bevalling begon, help nee niet nu al! Het kindje mocht komen dus er werd niks gedaan maar de weeën zakten af, pfff fijn blijf nog maar even veilig in mama d’r buik. Daar liep ik dan rond met 2 cm ontsluiting, de woorden “rustig aan doen” heb ik dan ook vaak gehoord. Er volgden veel ziekenhuis controles en ctgs.

34 weken

Op 1 nov zitten wij gezellig op de verjaardag van me schoonvader. Het begon weer te rommelen, druk maakte ik me niet meer, het zullen wel weer de oefen weeën zijn. In de nacht werd het toch wat pijnlijker en sneller op elkaar en hebben we de verloskundige gebeld. Toen de verloskundige ging controleren zat ik op 3 cm! Zal het dan nu beginnen met 37 weken? De weeën namen weer af maar ik was er nu wel een beetje klaar mee. Daarom besloot de verloskundige samen met mij naar het ziekenhuis te gaan. Daar had ik inmiddels 4 cm ontsluiting, yess er zat weer vooruitgang in. Een uurtje later zat ik op 5 cm, als het zo door zou zetten was ik blij. Het was op zich goed te doen maar de grootste motivatie was de vooruitgang waardoor ik het beter kon dragen. Bij 5 cm bleef het hangen dus mijn vliezen werden gebroken, wat een gek en raar gevoel. Niet veel later kreeg ik een weeën storm en opnieuw werd er onderzoek gedaan want ze zagen dat ik persdrang had. Het verlossende woord kwam: mevrouw bij de volgende wee mag u mee persen, u heeft volledige ontsluiting! Ik heb gehuild van blijdschap, YES ik kon het op eigen kracht en ik heb straks mijn zoontje in m’n armen. Na 3 kwartier werd en nogmaals even gecheckt om te voelen of het hoofdje vooruitgang had: “Sorry mevrouw, ik heb een foutje gemaakt. U zit pas op 6 cm.” FOUTJE…. Dat is 4 cm verschil! Ik ben vanaf toen in een bubbel gekomen, ik was zo boos, moe en verdrietig. Ik kon niet meer. Niemand was meer leuk (behalve mijn partner, daar ben ik bijzonder lief tegen gebleven), ik kon de weeën niet meer gewoon weg puffen want voor mijn gevoel waren het persweeën. Ik heb toen gekozen voor een ruggenprik, wat een verademing. Ik kon de anesthesist wel zoenen. Ik kon adem halen zonder pijn. Even wat eten en rusten want door alles waren m’n weeën volledig weg, hiervoor kreeg ik dus ook weeën opwekkers.

18:45 uur, allemaal piepjes en kamer vol artsen want het ging mis met de kleine. Er was lichte paniek. Mevrouw, als wij het zeggen moet je persen want je hebt volledige ontsluiting. Ik geloofde er niks van maar deed wat ze vroegen. Helaas daalde de hartslag van ons zoontje steeds bij elke wee. Om 19:15 zeiden ze dan ook: “Mevrouw, het wordt een spoedkeizersnede als het binnen 5 minuten niet lukt. De vacuümpomp werd erbij gepakt, 3 gynaecologen en 2 co-assistentes stonden aan m’n bed op mij te duwen en aan m’n kind te trekken maar we waren vooral aan het lachen, want ik voelde echt 0,0% van alles en ondanks het dalende hartslagje bleef iedereen rustig. Dat was mega fijn, daardoor besefte ik niet goed dat het echt niet goed ging met ons zoontje. Net toen de kinderarts binnen kwam was daar het huiltje van onze zoon. Wat heb jij veel beleefd klein mannetje, maar ondanks dat je dysmatuur bent geboren met een gewicht van 2860 deed jij het fantastisch. En konden papa en mama je eindelijk knuffelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *