Tissue Tuesday

Kim: “De klok slaat drie uur, ik zie een hartje kloppen en mijn zus ontwaakt uit haar curettage..”

Het is 2014 als ik samen zwanger mag zijn met mijn tweelingzus! Omdat we met zijn allen op vakantie gaan en ik zo misselijk als wat ben besluiten we het al snel te vertellen aan mijn ouders en zussen.

Wat een wonder samen zwanger!

Wij zijn net terug van vakantie. Onze spullen liggen merendeel nog in de auto en we rollen net ons bed uit. De telefoon gaat en direct sta ik met beide benen op de grond. Mijn lieve tweelingzus in tranen, ze konden geen hartje horen en moeten nu naar het ziekenhuis. Ik duik mijn bed in, kan de wereld even niet aan. Later in de middag komt er duidelijkheid.

Het kleine, lieve en zo onschuldige hummeltje in mijn zus haar buik is overleden aan de vijfde ziekte. S ’avonds krijg ik plotseling de schrik in mijn lijf…. Wat is er met mijn hummeltje. Wij zijn drie weken met elkaar op vakantie geweest. Snel bel ik de verloskundige wat ik moet doen. Maandag om drie uur maken we een echo. Ok, en nu dan. We gaan een verschrikkelijk weekend in. Mijn zus weet dat maandag om drie uur haar curettage zal plaatsvinden. En ik… ik heb precies om drie uur mijn echo. Het is niet te bevatten.

Dankbaar door het verdriet

De maandag komt, mijn zus gaat vroeg naar het ziekenhuis en ik vind mijn afleiding bij een vriendin. De klok slaat drie uur en ik huil mijn weg naar binnen bij de verloskundige. Mijn man houdt mijn hand vast als ze zegt dat er een hartje klopt. Een hartje! Zo gehoopt en daar is het. De klok slaat drie uur, ik zie een hartje kloppen en mijn zus ontwaakt uit haar curettage.. De klokt slaat vier uur. De wereld draait verder. In mijn handen de echo met het hartje.. Een hartje om van te houden maar hoe…. De zwangerschap volgt met zoveel verschillende gevoelens, emoties en gedachte dat ik er wel in moest verdrinken. Hoe pak je de draad op na zoveel verdriet? Ik heb gelachen, een super babyshower gehad, gehuild, ben boos geweest, heb hoop gehad op een zwangerschap voor mijn lieve zus en ook heb ik echt wel genoten. 

Mijn zwangerschap was juist door al het verdriet ook dankbaar. Dit leven mocht leven. Hoop geven in deze verdrietige tijd. Saar wordt geboren en ik verzink in een depressie die ik voor iedereen verborgen hou. Iedereen heeft toch die zuurstokroze wolk, dan moet ik die ook vast ergens hebben.  Maar iedere keer komen de vragen in mijn hoofd, of ik wel genoeg van haar hou, kan ik wel van haar houden, houdt zij wel van mij… Ik trek een masker op dat ik echt heel gelukkig ben. Ik kan toch niet anders dan gelukkig zijn? Ik heb wel een kind, mijn zus, zij is degene die mag huilen, zij zit met lege handen. Ik zit met een baby.

Als mijn zus maar zwanger word dan komt alles goed

Dan ‘mag’ ik ook genieten. Met kerst liep ik met een buik en zij niet. De kerst daarop liep ik met een dochter en zij niet. Altijd met oud en nieuw hield ik die hoop, volgend jaar wordt ze zwanger en wordt alles goed. Het voorjaar komt en toen was het zover: mijn zus zwanger! Hang de slingers maar op en trek die roze wolk maar uit de kast! Zij is zwanger, alles waar ik op hoopte! Maar ik was moe, doodmoe. Ik kon niet meer genieten. Laat staan slingers ophangen.

Saar werd 1 en mijn zus zat zwanger op de bank te genieten. En ik… ik besefte hoeveel ik van Saar haar eerste jaar gemist heb. Slik, daar ging mijn masker. Op naar de psycholoog, diagnose was een postnatale depressie, PTTS en door dit alles weg te stoppen een burn out. Gelukkig heeft EMDR therapie mij ontzettend goed geholpen. Ik geniet nu volop van Saar en natuurlijk van Julia!

Het delen van geluk

Zo bijzonder was het dan ook toen bleek in 2018 dat wij weer samen zwanger waren. De eerste weken waren erg spannend. Maar al snel groeide onze buiken samen en mochten we nu wel samen zwanger zijn. Zo ontzettend dankbaar voor de zwangerschap van Bo en Jenthe. Voor de liefde, voor het geluk en voor het mogen delen van al dit geluk.

Liefs, Kim @mamapret

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *