Follow Friday

Annemarie | @mammavanzeven

Hoe zie je het leven voor je over 5, 10 en 25 jaar?

“Over vijf jaar verwacht ik dat ik weer langzaam mijn bedrijf ga oppakken. Over 10 jaar ben ik 54 en zal ik waarschijnlijk voor het eerst oma worden en is mijn jongste kind 10 jaar. Over 25 jaar zal het laatste kind uit huis zijn en zullen maarten en ik eindelijk wat meer tijd voor elkaar krijgen om te kunnen paardrijden en ritten op de motor te maken.”

Kan je een voorstelling maken wat voor beroep je kinderen later gaan uitoefenen?

“Ik denk dat Jim automonteur of boswachter zal worden, Sam gaat iets technisch doen, Juul wordt juf, Guus gaat iets met bejaarden doen, Saar en Suus waarschijnlijk samen een eigen bedrijf, Jet directrice van een bejaardenhuis of een basisschool en de nieuwe baby kan ik nog niet inschatten.”

Hoe beschrijf je jezelf als moeder?

“Een gezellige maar soms ook strenge moeder. Er kan hier heel veel maar wel binnen de grenzen die ik aangeef.”

Hoe hoop je dat jouw kinderen je herinneren? 

“Soms zie ik mij iets voor de honderdste keer doen en dan denk ik: Ja zo zullen ze mij zich later herinneren. Een moeder die altijd roept: “geen speelgoed aan tafel, ik bepaal hier de regels, hou nou eens op met dat geklier…” Soms zie ik voor mijn ogen een kinderherinnering ontstaan. Dan zegt mijn dochter van vijf ineens: “weet je nog wel toen ik vroeger klein was?” En dan volgt er een verhaal over waar ze eens is geweest en wat ze toen gedaan of gezien heeft. Toch weet ik zeker dat er een paar zaken zijn waarvan ik meen te kunnen voorspellen dat ze onze kinderen zullen bijblijven. Iedere zondag slapen we uit, dekken gezellig de tafel en bakken we croissants. Daarna mogen de kinderen in pyjama lekker spelen en drinken maarten en ik  sloten koffie, terwijl we genieten van de dag die nog voor ons ligt. Van die eindeloze zondagen weet ik bijna zeker dat onze kinderen ze nooit gaan vergeten. Misschien zakt het nog eens weg, maar als ze zelf ooit kinderen krijgen is de kans groot dat het ze weer te binnen schiet. Sliepen wij op zondag niet altijd uit? En wat deden we dan allemaal op zo’n zondag? Mochten we de hele dag in pyjama blijven? Zo zullen ze ons herinneren, de rest lijkt mij vooralsnog volstrekt onzeker.”

Wat vind je het leukst aan het ouderschap en wat het zwaarst.

“Juist omdat we met zoveel zijn, hebben ze samen veel lol, kunnen onze kinderen zichzelf of elkaar goed vermaken, leren ze van de grotere kinderen, helpen ze meer en zijn ze tolerant naar elkaar en anderen. Ik ben onderhand een expert in het verzorgen van baby’s, dus dat betekent minder stress en meer tijd om van mijn baby te genieten. Daarnaast heb ik altijd een babysitter en het nest raakt nooit leeg. En ja er zijn ook nadelen. Mensen hebben vaak behoorlijke vooroordelen tegenover grote gezinnen. Ze vinden het zielig voor onze kinderen dat ze al die aandacht moeten delen en niet alles krijgen wat ze willen. En inderdaad ze delen kamers, dragen elkaars kleding af en moeten de aandacht en de schaarse ruimte met elkaar delen. De oudste balen soms flink omdat ze niet fatsoenlijk huiswerk kunnen maken door het gegil van de jongste. Ook financieel hebben we na de komst van elke baby een stapje terug moesten doen. Maar onze kinderen worden echt niet slechter zonder de nieuwste Nike’s of  Playstations om op te Fortniten.

Een groot gezin vergt soms wat aanpassing en incasseringsvermogen, dat is inderdaad soms weleens niet zo leuk. Maar vooral dat is de beste levensles die je kinderen mee kunt geven. Het leven is niet altijd leuk en als je groot gebracht wordt door ouders die alles wat eventueel niet leuk voor je zou kunnen zijn voor je oplossen of van je weghouden, ben je later zeer slecht bewapend tegen niet leuke collega’s, niet leuke opdrachten, niet leuke opmerkingen, niet leuke beoordelingen, niet leuke relaties of welke niet leuke situatie dan ook. En dat is pas echt zielig…”

Favoriete kledingstuk.

“Tuinbroek natuurlijk.”

Wat vind je het fijnst aan de corona tijd en wat het ergst.

“Ik vind het fijn dat we niks moeten en veel bij elkaar zijn. Maar voor mijn zwangerschap is het minder leuk. Noodgedwongen zit ik thuis. Geen moeders op het schoolplein waar ik trots mijn buik aan kan laten zien, zelfs mijn eigen moeder heeft mijn buik nog niet eens aangeraakt (iets wat alleen zij ongevraagd mag doen). Waar een ziekenhuis eerst voor mij synoniem stond voor rust en veiligheid, ga ik mij nu ineens afvragen waarom ik als gezond persoon vrijwillig naar het ziekenhuis zou gaan.

Mijn bezoeken aan de verloskundige zijn ingetrokken en als ik mag komen is het alleen voor de hoog noodzakelijke controles. Krijg ik een snotneus? Dan gaat de afspraak niet door en Maarten mag sowieso niet mee… alles om er voor te zorgen dat mijn verloskundige overeind blijft om mij überhaupt straks te kunnen assisteren bij de bevalling.

Ik zou graag zorgeloos willen genieten van deze periode, maar dat lukt me niet. Bij een zwangerschap is elke fase omgeven door onzekerheden maar deze had ik gewoon niet op mijn lijstje staan.”

Ben je anders gaan kijken naar je leven door deze situatie?

“Nee eigenlijk niet. Wij waren als gezin al erg op elkaar gericht en gelukkig. Ik denk wel dat veel gezinnen nu beseffen dat je drie auto’s op de stoep kunt hebben staan en een bankrekening vol geld maar als het thuis niet goed is, je dus doodongelukkig kunt worden als je ineens niks met dat geld kunt.”

Had je voorkeur voor het geslacht?

“Ja ik had echt gedacht een jongen te krijgen. Ik zag al een kleine teun in onze tuin rondlopen.

Nu het een meisje is moet ik echt even schakelen. Eigenlijk maakt het mij niet zoveel uit. Dochters opvoeden verschilt nauwelijks van zonen. Bij beide moet er een eindeloze hoeveelheid geprakte banaan en liefde in. En verder slopen beide soorten in gelijke mate je huis, eten net zo lief stenen en lijmen hun vingers aan elkaar vast. Het had alleen voor het evenwicht leuk geweest. Nu zijn de dames in de meerderheid.”

Fotograaf kopfoto: Claudia Kamergorodski

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *