Tissue Tuesday

Georgina (28): “3 jaar lang.. maand in, maand uit.. prikjes hier, pilletjes daar, gynaecoloog bezoekje hier en gynaecoloog bezoekje daar”

Op mijn 17e ben ik gestopt met de pil en ik dacht op m’n 18e wel zwanger te raken (ja, ik wilde vroeg moeder worden). Na 2 jaar proberen op de natuurlijke manier heeft het nog niet mogen lukken en zijn we naar de eerste dokter gegaan (uiteindelijk 1 van de velen, 2008-2010). Eerst heeft mijn man testen ondergaan, hij was in orde en dus goedgekeurd! Vervolgens kreeg ik testen en ook ik was in orde! Ik had enkel een overproductie van eicellen en op mijn eileiders had ik “vlindertjes”, je kan het niet beter vergelijken dan met kleine uitsteeksels die een beetje in de weg zitten maar dat kon geen kwaad zeiden ze! We kregen het advies om het verder te proberen maar nu mét medicatie om een eisprong uit te lokken, medicatie om mijn eicellen te vergroten zowel in grote als in aantal. (2010-eind 2014) 

Dit hebben we 3 jaar geprobeerd, 3 jaar lang.. maand in, maand uit.. prikjes hier, pilletjes daar, gynaecoloog bezoekje hier en gynaecoloog bezoekje daar..

Ondertussen zijn wij ook getrouwd. Ik voelde me nogal raar op dat moment dus ik dacht: “Kom laten we testen, je weet het overigens nooit”. Ik had testen liggen voor een heel leger, zowel ovaluatie testen als zwangerschap testen. Dus zo gezegd zo gedaan..

“Daar was het eerste streepje… en plots ineens een 2de streepje… euhmm ok, de test zal verkeerd zijn..”.

Nog een test gedaan maar nee hoor, ook hier verschijnen vrij snel 2 streepjes! De volgende dag heb ik gelijk de gynaecoloog en de huisdokter gebeld en ik mocht de volgende dag gelijk bij de huisdokter bloed prikken en 2 weken erna had ik een afspraak bij de gynaecoloog! 2 dagen later kreeg ik een telefoontje van de huisdokter met de woorden: “proficiat Georgina, je bent 8 weken zwanger!”.
Onze klok stond even een minuutje stil! Ongelooflijk! We waren beide super content! Na 2 weken mocht ik dus naar de gynaecoloog, daar aangekomen begon de gynaecoloog te kijken met een echo en zag ze inderdaad dat ik zwanger was maar toen werd het stil… Ik vroeg haar wat er was.. En ze zei: “Het spijt mij, maar het embryotje heeft geen hartslag…” 

Onze wereld stond stil.. Ze vertelde dat we een weekje konden wachten, je weet het overigens maar nooit.. Of we konden direct een curettage doen. We besloten een weekje te wachten en deze week was een hel voor ons.. Niet weten hoe of wat, verschrikkelijk..

Na die week kwamen we terug bij de gynaecoloog maar er was nog steeds geen hartje te horen of te zien. 3 dagen later moest ik mij melden bij het ziekenhuis. Eenmaal aangekomen kreeg ik een pilletje om de bloeding te starten en werd ons verteld om maar in de wachtzaal te blijven zitten. Wij dachten beide: “Wat?! Serieus?! Wij zijn ons kind kwijt, nu krijg ik een pilletje om de bloeding op te starten en mag ik nog wachten in de wachtzaal ook?!” Mijn kamer was dus blijkbaar nog niet klaar. 2 uur hebben we daar gezeten. De buikpijn die ik op een gegeven moment kreeg wens ik echt niemand toe! Ik liep naar het toilet omdat ik dacht dat ik moest plassen maar dit was eerder een bloedbad. Direct heb ik mijn man geroepen en hij riep naar de verplegers dat ik bloedde. Ik kreeg toen gelijk een kamer en 20 minuten later was het tijd voor de curettage. Daar lag ik op een koude kamer, bijna in slaap. Een half uurtje later was ik weer terug op de kamer, zowel lichaamlijk als geestelijk verdoofd. Toen we naar huis mochten hebben we beide gehuild.. Als 2 kleine kinderen, heel hard gehuild.

Weken lang ben ik depressief geweest, heb ik mezelf verweten dat het mijn fout was, ook al was dat natuurlijk niet zo. Mijn man heb ik “verwaarloosd” omdat ik gewoon zo depressief rond liep maar dit is gelukkig weer goed gekomen. We hebben 1 jaartje een pauze genomen om zwanger te raken, dus we waren inmiddels 6 jaar verder.

In 2016 zijn we naar een ander ziekehuis gegaan. Daar zijn we direct gestart met icsi / ivf behandelingen want het vorige ziekenhuis heeft te lang stil gezetten om ons écht verder te helpen. We begonnen weer aan de medicatie maar nu zwaarder. Zowel ik als mijn man moesten dit keer pilletjes innemen. Om zijn zaadcellen nog beter te maken en om mijn eicellen nog beter te maken. Ik moest daarbij ook prikken.

We moesten naar het ziekenhuis om de eicel en de zaadcellen samen te brengen. Ze hadden bij mij 8 eicellen kunnen nemen, daarvan zijn er 4 bevrucht via icsi en 4 en via ivf. 3 dagen later kregen we een telefoontje: “Er zijn 6 embryo’s goed voor terugplaatsing!”. Na 5 dagen moesten we terug en is er 1 embryo terug geplaatst, degene die bevrucht was via icsi. De andere 5 zijn nog in het ziekenhuis. Nu moesten we 2 maanden afwachten, wat een lange 2 maanden waren dit! Alle dagen heb ik nog prikken gekregen voor thuis, en veel medicatie maar alles voor het goede doel!

2 maanden later deden we een test. Ik gaf meer over dan anders en was een bitch van een vrouw geworden. We dachten dat het kwam door al de hormonen die ik al die jaren genomen had, haha!
Ik blijf mijn man super dankbaar dat hij het heeft volgehouden, zowel met mij als met de ziekenhuis bezoeken! Een man toont het misschien wat minder dan een vrouw maar ook hij heeft behoorlijk moeten afzien en ik ben hem heel dankbaar dat hij het vol heeft gehouden, mij steeds heeft weten op te peppen en steeds positief is gebleven in mijn gezelschap, dus dankje lieve schat! 

Maar even terug naar de test.. samen in spanning afwachten.. en daar waren de 2 streepjes! We hebben direct gebeld en mochten de week erna naar gynaecoloog. Ja hoor, daar was ons kleine wondertje! Beweeglijk en, nog beter, we zagen het hartje kloppen! Met de week voelde ik hem beter bewegen, wat waren we verliefd! Zowel weer extra verliefd op elkaar, want eerlijk al die ups en downs die we meegemaakt hadden die waren zwaar voor onze relatie ook. Maar dit.. dit maakte alles goed! Ons wonder was er!

9 maanden later was het zover, om precies te zijn 40 weken en 6 dagen later, meneertje zat heerlijk in mijn buik. Ik ben 23 uur bezig geweest en hij was uiteindelijk een sterrenkijker, zonder dat wij of de gynaecoloog dat wisten. Toch is het natuurlijk bevallen gelukt, wel met pijn en medicatie maar het is gelukt! Daar was eindelijk ons wondertje, een schat van een jongen: 52 cm en 3880 gram schoon aan de haak! 13 oktober 2017!

Nu bijna 3 jaar later loopt er hier een klein jongentje rond die bijna naar school mag en die alle dagen een lach op ons gezicht tovert! Dus aan alle mama’s en papa’s die het moelijk hebben om zwanger te raken kan ik maar 1 ding zeggen: Geef nooit op!! Ooit komt je droom uit! Laat al de reacties die je krijgt achterwege, ook al is het moeilijk! De reacties die wij veel hebben gekregen toen we zwanger probeerde worden: “uw tijd zal het nog niet zijn” / “neem anders een huisdier” / “moet je mijn “eitjes” hebben?” Iemand die dit niet meemaakt weet niet wat je allemaal voelt etc. Maar wees sterk blijf vechten voor dat wonder! In de tussentijd: praat veel met je partner, verlies elkaar niet, je moet er samen voor vechten om dat klein wondertje in je armen en hart te sluiten!

3 Comments

    • Meme’tje

      Ja schatjes de volhouder wint hè en ook ik stond altijd achter jullie en ja jullie heb ook mijn leventje veranderd en heel blij gemaakt want dat klein wondertje is op zijn oma’tje haar verjaardag te Voorschijn gekomen en ooo wat was ik fier en blij ik kom mijn blij heid van de daken roepen ❤️💋en nu nog steeds steels hij elke dag mijn hartje ons kleine vriend ❤️💋en ja jullie zijn top ouders waar we ook fier op zijn ❤️💋💋

  • Tanty

    Zware tijden die de dichte familie beleefde de tranen die we deelde samen met jullie en zoals ook de vreugde en te zien wat een sloeber rivano jullie nu hebben de schat van ons allemaal xxjes tanty anissa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *