Tissue Tuesday

Melody (29): “Ik heb vaak moeten horen: Ik wil dit kind niet.”

Niet gepland, maar wel gewenst? Dat overkomt je toch maar een keer. Tja, eigenlijk is dit het geval bij alle drie mijn kinderen. 

De eerste zwangerschap zou overduidelijk ongepland moeten zijn, maar je wilt niet weten hoe vaak ik gevraagd ben of deze zwangerschap gepland is. Even voor je beeld: Ik was 15 toen ik zwanger raakte, kende mijn toenmalige vriendje nog geen half jaar, zijn ouders waren enorm gereformeerd en we zaten op een gereformeerde school. Toch heb ik zo vaak de vraag gehad: ‘Was het gepland?’ Het hangt een beetje van mijn stemming af wat ik antwoord. Meermaals heb ik geantwoord: “Jazeker, ik wilde heel graag moeder worden en ik dacht nu is het wel tijd. Als het nou niet lukt, gaan we voor behandeling naar het ziekenhuis.” De blik die je dan terugkrijgt is onbetaalbaar. 

Maar nee, deze zwangerschap was zeker niet gepland. We waren jong en naïef. We deden het met een condoom, maar hoe zoiets nou precies werkte, we deden maar wat. Dat was duidelijk, want na drie maanden bleef mijn ongesteldheid uit. Ik wist het vanaf de dag dat mijn menstruatie zou moeten beginnen. Mijn cyclus was altijd precies 28 dagen en bijna op de minuut af te voorspellen. Elke weekend waren we samen. Of bij mijn ouders of bij zijn ouders. Het was eigenlijk het weekend om naar zijn ouders te gaan, maar ik had gevraagd of we bij mijn ouders konden zijn dit weekend, omdat mijn menstruatie altijd best heftig en pijnlijk is. Zaterdagochtend verwachte ik mijn menstruatie, maar deze bleef uit. ’s Middags was er nog niks aan de hand en toen vertelde ik direct aan mijn toenmalige vriend. “Ik weet niet wat ik moet zeggen, maar mijn menstruatie blijft uit.” Zo ook de volgende dag. Ik wist direct dat ik zwanger was, er was gewoon geen andere optie. 

Na het weekend leefden we gewoon verder alsof er niks aan de hand was. We gingen naar school, ik deed gewoon mee aan gym, zelfs met de salto’s bij turnen dacht ik er niet over na. Mijn buik zag je niks aan en ik was niet misselijk. Pas na 16 weken had mijn moeder iets door en kwam het uit. Eigenlijk heb ik dus een hele korte zwangerschap gehad voor mijn gevoel. Zodra het eruit was, begon mijn buik in no time te groeien. Op mijn 16e werd ik moeder van mijn prachtige eerstgeboren zoon: Jinan. 

Jinan is in de laatste week van de zomervakantie geboren en 4 weken later ging ik weer naar school, het laatste jaar van de Havo. Na de Havo ben ik direct aan het HBO begonnen. Op mijn 21e haalde ik mijn diploma en ging ik aan het werk. Toen begon het eigenlijk wel te kriebelen, maar bij Jinan zijn vader totaal niet. Ik dacht zodra ik een vast contract ergens heb, wil ik ervoor gaan. Mijn verlangen naar een 2e kindje werd steeds groter, maar ik stond hier alleen in. 

Na een jaar zat mijn laatste contract er bijna op en zou ik binnenkort te horen krijgen of ik een vast contract zou krijgen. Ik zat met Jinan (inmiddels 5 jaar) op de bank en opeens legt hij zijn hand op mijn buik en zegt: “Mama, je bent zwanger”. Ik dacht, nou dat is raar ik ben gewoon aan de pil en hoe komt hij daar opeens op? Ik moest erom lachen en heb er verder niet meer aan gedacht. Tot een week later mijn menstruatie uitbleef. Ook na mijn zwangerschap was mijn cyclus weer op de minuut te voorspellen. Dit heb ik eerder meegemaakt…

Een paar dagen later deed ik een test. Ja hoor! Positief! Ik was, ondanks dat ik er niet op gerekend had, heel erg blij. Mijn verlangen naar een 2e kindje speelde al maanden. Ik kocht direct een zwangerschapsboekje en maakte een afspraak met de verloskundige. Ik was zo blij. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Jinans vader daarentegen was er niet blij mee, en bemoeide zich dan ook nergens mee. Ik voelde me goed, te goed eigenlijk achteraf. De dag voordat ik naar de verloskundige moest, kreeg ik een bloeding. In paniek belde ik mijn moeder. Samen zijn we naar de huisarts gegaan. Na zo’n vreselijk eendenbek vertelde de dokter mij dat mijn baarmoedermond al is gaan openstaan en mijn lichaam zich voorbereid op een miskraam. Ik was zo enorm verdrietig. Al meer dan 4 weken fantaseerde ik over het krijgen van dit kindje. Wat zal het worden, hoe is het om twee kinderen te hebben, hoe gaat Jinan reageren, hoe ga ik het nieuws vertellen, wat ga ik allemaal kopen? In een klap was dit allemaal weg. 

Jinan zijn vader was natuurlijk niet zo treurig. Het was zo’n klap voor mij dat ik mij er mentaal niet toe kon zetten om weer aan de pil te beginnen. Nu ik geproefd had van de vreugde van een tweede kindje, wilde ik dit niet meer kwijt. Jinan zijn vader was het er niet mee eens, maar ik negeerde dit. Natuurlijk was dit super egoistisch van mij, maar ik kon voor mijn gevoel niet anders. Ik ben gewoon niet meer aan de pil begonnen. Na een keer weer mijn menstruatie te hebben gehad, bleef deze de volgende maand uit. We waren aan het verhuizen en die dag zou ik ongesteld moeten worden. Jinan zei die dag uit het niets tegen mij: ‘Mama, als ik een zusje krijg, dan word ik haar grote broer.’ Bij elk toiletbezoekje hoopte ik op niks, in tegenstelling van de vader. Een aantal dagen later had ik een positieve test in mijn hand. Het werd een eenzame zwangerschap. Ik was de enige van het stel die blij was en ik heb vaak moeten horen: Ik wil dit kind niet. 

Toen onze mooie dochter Joella gezond ter wereld kwam, was dit gelukkig klaar en heeft hij zelfs een aantal maanden later zijn excuses gemaakt dat hij dit over haar heeft gezegd. Na de geboorte van mijn dochter dacht ik. Het is goed zo. Ik heb twee prachtige kinderen, een jongen en een meisje, ze zijn beide gezond, en de zwangerschappen waren niet makkelijk, ik vind bevallen verschrikkelijk en daarbij kwam: ik was weer single met een baby van 7 weken en een kind van 6. 

Toen Jinan 8 en Joella 1,5 jaar was, ontmoette ik mijn huidige vriend. Hij had ook al een jong zoontje uit een eerdere relatie. We hebben best even gestruggled om onze weg te vinden samen na alles wat we hebben meegemaakt en onze kinderen ook. We hadden het wel eens over samen misschien nog een kindje te mogen krijgen. Omdat ik eigenlijk nooit heb meegemaakt hoe het is om samen naar een zwangerschap toe te leven en samen de vreugde te delen op het langverwachte kindje, wilde ik dit graag nog eens meemaken. Toen we een jaar met elkaar hadden, spraken we af: Over een jaar gaan we kijken waar wij en ons gezin staan en een besluit nemen of we er voor gaan of niet. 

Een aantal weken later, dezelfde zomer dat we deze afspraak maakte, moest ik na een stopweek weer met de pil beginnen. Ik slikte hem ’s ochtends. Na mn laatste zwangerschap kon ik niet meer goed tegen anticonceptie en ben ik erg vaak geswitched. De pil die ik nu had was wel redelijk, maar had nog wel tussendoor bloedingen af en toe en was erg ziek tijdens de stopweek. Ik kwam er die ochtend achter dat ik helemaal geen nieuwe strip had. Ik moest werken komende twee dagen, dus ik kon ook niet naar de apotheek. Als ik 3 dagen te laat zou slikken, dan moet je eerst 7 dagen slikken voordat het weer betrouwbaar is. Ik zei tegen mijn vriend. Weet je wat ik doe, ik slik deze maand gewoon niet. Ik begin weer als ik mijn menstruatie heb. Dan kan ik even uittesten of ik dan ook zo ziek word of dat het aan deze pil ligt. En wat kan er nou in 3 weken gebeuren? Mensen doen er maanden over om zwanger te worden. 

Tja…. Ik geef toe, dit was nogal naïef om te denken. 3 weken later hadden we een positieve test, oeps sorry. Mn vriend pest me nog steeds dat ik hem erin heb geluisd. Na een helse zwangerschap, kwam met 37 weken zwangerschap, Jace op de wereld. Het missende puzzelstukje in ons gezin, ons donderstraaltje. 

Dus nu zeg ik echt, voor mij geen kinderen meer. Ook al betekent dit dat ik dus nooit zal ervaren hoe het is om samen toe te leven naar een kindje. Dat je met grote spanning met een test zit en samen een gat in de lucht springt. Ach ik moet niet zeuren, als ik denk aan alle mensen waar het moeilijk is om kinderen te krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *