Tissue Tuesday

Ivanka: “De uitlag van het bloed liet zien dat mijn lever er mee was gestopt.”

30 maart 2018, mijn 29ste verjaardag en als ik om 05:00 uur wakker word weet ik het meteen; de weeën zijn begonnen. Ik ga even naar de wc en kruip weer terug in bed. De weeën zijn nog niet heel sterk en er zit nog best lang tussen. Ik probeer nog wat te slapen maar dat lukt natuurlijk niet helemaal want ineens besef ik me dat ik waarschijnlijk vandaag op mijn eigen verjaardag voor het eerst moeder ga worden.

Ook voel ik opluchting. Mijn zwangerschap was met 36 weken extreme misselijkheid absoluut geen feestje en de afgelopen weken kwamen er steeds meer vage klachten bij. De verloskundige kwam met enige regelmaat aan huis de laatste 3 weken omdat ik mij elke keer niet goed voelde. Toch was er voor alle klachten telkens weer een verklaring te vinden en als je voor de eerste keer zwanger bent geloof je het oordeel van je verloskundige. Ergens in mijn lichaam was er toch een hele sterke stem die zei dat ik niet langer dan 40 weken zwanger moest zijn. Dit besprak ik een dag eerder met mijn verloskundige en omdat ik 31 maart was uitgerekend en het daarna pasen was had ze me beloofd dat als het er na de pasen niet zou zijn dat ik naar het ziekenhuis mocht. Ik was blij dat het nu een dag voor de uitgerekende datum vanzelf op gang was gekomen en mijn lichaam er klaar voor was. 

Zwangerschapsvergiftiging

Rond 11:00 uur kwamen de weeën regelmatig en besloten we de verloskundige te bellen dat het nu goed op gang kwam. Ik had 2 cm ontsluiting toen ze om 12:00 uur kwam kijken en kon de weeën goed opvangen. Ik ging in bad en luisterde een rustig muziekje. Het voelde ontspannen en rond half 3 zou ze weer terug komen. Om half 3 had ik 3 cm ontsluiting. Dat was wel even een tegenvaller want ik had toch gehoopt dat het sneller zou gaan. We spraken af dat ze om half 6 weer terug zou komen en dat we dan weer verder zouden kijken. Om half 6 zat ik op 4 cm en ze besloot mijn vliezen te breken om het wat meer op gang te brengen. Direct na het breken van de vliezen namen de weeën toe en werden ze behoorlijk heftig. Voor de zekerheid besloot de verloskundige mijn bloeddruk te checken en daarna liep ze weg. Op de gang hoorde ik haar overleggen met mijn partner en toen ze weer terug de kamer in kwam vertelde ze me dat mijn bloeddruk gevaarlijk hoog was en dat ze direct een ambulance ging bellen omdat ze dacht aan een zwangerschapsvergiftiging. Terwijl we wachten op de ambulance kreeg ik persweeën. Mijn hele lijf spande zich aan bij elke wee maar omdat ik nog steeds maar op 5 cm zat mocht ik niet persen. Van de slaapkamer naar de ambulance was een avontuur. Op elke trede van de trap had ik een perswee en de rit naar het ziekenhuis was een ramp. Alles deed zeer en ik voelde me alsof ik in een hele slechte film was beland. Weg rustige bevalling met een muziekje, kaarsjes en fijn in eigen bed. Ik kon aan niks anders meer denken dan pijnstilling. Dit ging ik zeker niet volhouden als ik qua ontsluiting pas op de helft was. Het was inmiddels vrijdag avond 19:30 en voordat er naar pijnstilling gekeken kon worden moest er eerst bloed geprikt worden om te zien hoe ver gevorderd de zwangerschapsvergiftiging was. Gelukkig kon ik nog een ruggenprik krijgen en deze werd om 21:30 gezet. Daarna kwam ik weer tot rust. De weeën waren nog aanwezig maar een lachertje vergeleken met de weeën die ik daarvoor moest opvangen. Ik kon herstellen en om 01:00 uur had ik volledige ontsluiting. 45 minuten later, en precies op de uitgerekende datum, kwam onze dochter Fauve Beaudille ter wereld. Met het persen mocht de ruggenprik aan blijven dus dat was een mooie en zo goed als pijnloze ervaring waar ik erg dankbaar voor ben. 

Paniek

We zaten direct op de roze wolk. Ze was prachtig, gezond en ik voelde me echt 5 minuten na de bevalling zo veel beter. Ik dronk een glas appelsap en kon me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst deed zonder misselijk te worden. Omdat mijn bloedruk nog steeds hoog bleef besloten ze om me toch nog zeker 24 uur te houden om het in de gaten te houden. Wij vonden alles prima en waren helemaal in de ban van ons kleine meisje. De volgende ochtend om 10:00 uur kwam het eerste bezoek. We hadden bijna niet geslapen die nacht maar we waren zo trots en vol adrenaline dat we de vermoeidheid nauwelijks voelden. Rond het middag uur kwam er nog wat familie en daarna konden we even rusten. Eind van de middag zou er familie van mijn partner komen. We probeerde even te slapen maar dat lukte mij helemaal niet. Toen de familie van mijn partner binnenkwam om 15:30 voelde ik me moe en slap. Terwijl mijn dochter werd vastgehouden had ik moeite om mij te concentreren op het gesprek. Ineens kreeg ik vreselijk rugpijn en dacht dat het kwam doordat ik al zo lang in bed lag. Ik weet nog goed dat de tante van mijn vriend me aankeek en zei: ”Het gaat niet goed he meisie?” Wat er daarna gebeurde is tot de dag van vandaag een roes.

Voordat ik het wist was het bezoek de kamer uit en stond de kamer vol met medisch personeel. Mijn bloeddruk bleek skyhigh en de uitlag van het bloed liet zien dat mijn lever er mee was gestopt. Dat betekende dus geen aanmaak meer van bloedplaatjes heb ik mij later laten vertellen en dat is een enorm risico voor een pas bevallen vrouw aangezien je dan geen bloedstolling meer hebt en een zeer grote kans op lever of hersenbloedingen. De gynaecoloog aan mijn bed pleegde overleg of ik op deze afdeling mocht blijven of dat ik naar de IC moest. Ik hoorde een andere dokter zeggen dat er geen tijd meer was en dat het hier nu moest gebeuren. Het leek op dat moment nog steeds of ik de hoofdrol had in een hele slechte film alleen zelf niks aan de regie kon bijdragen. De gynaecoloog vertelde dat ik een hele grote dosis magnesiumsulfaat via het infuus toegediend zou krijgen. Hij legde heel kalm uit dat dit heel naar zou gaan voelen en ik het gevoel kon krijgen dat mijn lichaam van binnenuit in brand stond. Dat had hij niet gelogen. Vanaf het moment dat hij begon met het toedienen van de magnesium in het infuus voelde het alsof er kokend water door mijn aderen liep. Ik was in paniek, wilde gillen en huilen maar er kwam niks. Ik lag daar maar en liet alles gebeuren. Kracht om te verzetten of te reageren had ik niet meer.

Gelukkig hielp de grote hoeveel magnesium en zakte mijn bloeddruk weer naar meer acceptabele waarden waardoor ik buiten levensgevaar was. Ik kreeg via het infuus bloeddruk verlagende medicatie en kleinere hoeveelheden magnesium toegediend. Die nacht sliep ik niet. Als ik mijn ogen sloot hoorde ik ambulances en zag ik alle artsen voor me die erbij kwamen toen het mis ging. Ik kreeg slaap medicatie maar nog steeds lukt het niet. De dagen erna knapte ik langzaam maar zeker op. Mijn bloeddruk werd door de medicatie goed onder controle gehouden en na een week mochten we met ons kersverse gezin naar huis. 

PTSS

Ik mocht alleen in bed liggen de komende tijd en moest mijn medicatie blijven slikken om de bloeddruk laag te houden. Met een pas geboren baby in huis een behoorlijke uitdaging. De eerste periode thuis waren we nog in een roes. Je wordt geleefd en heel af en toe mocht er bezoek komen. Niet te lang en niet te druk want bij het minste schoot mijn bloeddruk weer omhoog. De huisarts en verloskundige kwamen om en om aan huis om mij goed in de gaten te houden en elke dag werd er bloed geprikt om te checken hoe het met mijn lever en mijn nieren ging. Mijn kraamtijd kijk ik verdrietig op terug. Onze wolk van een baby deed het gelijk goed alleen wat had ik graag met familie en vrienden die beschuitjes willen eten. Je kraamtijd ziek en in het ziekenhuis beginnen is geen fijne start en heeft nog heel lang zijn nasleep gehad. Een paar maanden na mijn bevalling merkte dat ik totaal mijzelf kwijt was. Ik was bang, boos en ontzettend licht geraakt. Als er een hard geluid was raakte ik van binnen in volledige paniek en ik voelde me vreselijk labiel. Ik zocht hulp bij een psycholoog en deze gaf aan dat het kenmerken waren van PTSS. Ik dacht dat alleen militairen zoiets kregen en had er nooit bij stil gestaan dat dat mij zou kunnen overkomen. De psycholoog stelde een behandelplan op om met EMDR te werken aan het stukje trauma verwerking. Ik kan nu achteraf zeggen dat dat het beste is wat ik ooit heb gedaan. De heftigheid van de herinneringen nam met elke EMDR sessie af en als ik nu terug denk aan alles wat er is gebeurt tijdens, en na mijn bevalling vind ik het nog steeds lastig maar het vliegt me niet meer aan. 

HELPP syndroom

Toen ik 6 weken nadat ik uit het ziekenhuis kwam op controle ging bij de gynaecoloog die mij die dag zo goed heeft geholpen, was hij blij om me te zien. Hij gaf aan dat het HELLP syndroom wat ik had zeer zelden voorkomt. Een zwangerschapsvergiftiging is gevaarlijk voor moeder en kind. Het HELLP syndroom is weer een gevorderd stadium daarvan. Bijna bij alle gevallen van zowel pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) als bij HELLP is het probleem direct over wanneer de baby is geboren. Het lichaam herstelt direct en het gevaar is geweken. Bij een hele kleine groep vrouwen ontwikkelt het zich in het kraambed verder tot in mijn geval HELLP. Hij had het zelf nog nooit gezien maar was blij dat ik al in het ziekenhuis was. Als ik dit thuis had gekregen was de ambulance waarschijnlijk nooit op tijd in het ziekenhuis geweest en had ik dit verhaal niet meer na kunnen vertellen. 

Stichting Creatief Herstel

Het eerste jaar na mijn bevalling stond in het teken van mentaal en fysiek herstellen. Ik ging ziekenhuis in en uit en bezocht de psycholoog regelmatig. Nu 2 jaar later kan ik echt zeggen dat het weer helemaal goed met me gaat. De internist heeft me een paar weken geleden nog helemaal nagekeken en al mijn organen functioneren weer naar behoren. Ik wil niet zeggen dat ik blij ben dat dit mij is overkomen, ik had het allemaal veel liever anders gezien. Maar toch ben ik wel dankbaar voor de reis die ik hierdoor heb mogen maken. Inmiddels ben ik mede oprichter en financieel directeur van Stichting Creatief Herstel. Een stichting die ik samen met Marloes heb opgezet om andere vrouwen te helpen in hun herstel van psychische klachten. Met ons creatief herstelprogramma verbinden wij therapie met de werkelijkheid en helpen we vrouwen om weer met hun gevoel in aanraking te komen en weer stappen te gaan zetten in de toekomst. Heel dankbaar en mooi werk wat ik niet had kunnen doen als mij dit niet was overkomen. Iemand zei ooit tegen mij: “Je moet van je shit je mest maken.” Die zin is altijd blijven hangen en ik denk dat ik daar redelijk in ben geslaagd. 

liefs Ivanka

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *