Tissue Tuesday

Louise: “Genoeg mannen die graag een kale, zieke vrouw willen doen.”

‘Zie ik het nou goed? Heb ik ineens een deuk in mijn borst?’

Of ik even een fotootje door wil sturen van mijn borsten op verzoek van een Tinder-scharrel. Maar ineens staat alles helemaal stil en suist het bloed in mijn oren. Laat ik even uitleggen hoe en wat.

Het is najaar 2017. Ik ben moeder van twee hele lieve draken van bijna 3 en ruim 4. Single sinds 1,5 jaar en in goedlopend co-ouderschap met de ex. De kinderen zijn mijn alles. Het was pittig om de boel weer op de rails te krijgen maar ik ben er trots op hoe zij het doen en hoe we het met zijn drietjes weten te redden. Soms voel ik me schuldig, dat ze niet in één huis wonen met 2 ouders die gelukkig zijn samen. Maar ik zie hoe blij ze ondanks alles zijn, hoe ze groter en wijzer groeien. Er komt ook meer ruimte voor mijzelf, ik leid een wild leven vind ik zelf. In mijn vrije tijd (als de kinderen bij hun paps zijn en ik niet hoef te werken) Tinder ik. Ook andere datingapps vind ik interessant. Leuk voor de aandacht, lekker voor de seks, gewoon omdat ‘t kán! Soms eenmalig met iemand, soms wat langduriger. Soms heel intens en diepgaand, soms oppervlakkig. Sommigen zijn blijvertjes op vriendschappelijk gebied en anderen vergeet ik weer heel snel. Kortom, ik vlinder rond en ben met niemand exclusief. En ik geniet er van!

Borstkanker

Terug naar de foto. Terwijl ik mijn borsten een beetje pront probeer te fotograferen voor mijn tijdelijke bewonderaar zie ik van bovenaf ineens een deuk. Rechts aan de binnenkant. Ik voel ook een harde plek onder de deuk. Ik val nog net niet flauw, ik zal toch geen borstkanker hebben? Wat is dit voor misselijke grap? Van binnen weet ik direct dat dit foute boel is.
En zo blijkt ook, enkele dagen later in het ziekenhuis. ‘Het is niet goed en waarschijnlijk kunnen we niet borstbesparend opereren.’ Ik? Ziek? Borstkanker? Hoe dan? Ik ben 34. Ik heb 2 kinderen, ik heb net alles op de rails. Er kan me nog niet gezegd worden in welk stadium ik zit. Daar is meer onderzoek voor nodig. In de tijd tot de volgende onderzoeken heb ik mijn uitvaart al 100 keer van bovenaf bekeken. De kinderen op de eerste rij. Die lieve, onschuldige snuitjes, betraande oogjes omdat ze het niet begrijpen waar mama nu dan is. Die gedachte is zo intens dat ik hem telkens probeer weg te drukken maar hij popt iedere keer weer op in mijn hoofd. Dat ik blijkbaar behoorlijk ziek ben vind ik niet het ergste, dat mijn kinderen misschien op zullen groeien zonder moeder is te groot om echt te bevatten en dat doet het meeste pijn van alles. Ja, ze hebben een lieve vader die het grandioos zou overnemen, 24/7. Maar ik kan en wil hen nog helemaal niet loslaten. Dat kan een moeder nooit, maar nu zeker nog niet. Ze hebben mij nodig, ik hoor ze die 50% van hun kern mee te geven. Nachtenlang lig ik er van wakker en áls ik in slaap val ontwaak ik vrij snel daarna met een bonzend hart en meteen paniek in elke vezel van mijn lijf.
Gelukkig blijkt het allemaal relatief mee te vallen na wat uitgebreide onderzoeken. Ik ben een gevalletje ‘pech’. Niet erfelijk belast, niet genetisch bepaald, geen meest agressieve vorm. Ik zal chemo krijgen en uiteindelijk amputatie aan één kant.

De boze beestjes

De dag vóór mijn eerste chemo zit ik met de kinderen in de auto. Hoe klein ze ook zijn, ik wil ze uitleggen wat er gaat gebeuren. Ik vertel het verhaal van de boze beestjes die in in mama’s borst zitten. Mijn jongste valt al snel in slaap op de achterbank. De oudste luistert aandachtig. Mama krijgt een middeltje om te zorgen dat de boze beestjes gaan slapen. En als ze dan allemaal slapen dan gaat de dokter ze weghalen. Van het slaapmiddel gaan de haren van mama uitvallen en wordt mama ook heel moe. In de achteruitkijkspiegel zie ik hem knikken en de tranen springen in mijn ogen. Och manneke toch, wat vind ik het erg dat jullie dit mee moeten maken. Dat jullie tijdelijk niet de moeder zullen hebben die jullie zo verdienen. Ergens werkt het ook helend voor me om dit op deze manier te vertellen. Hoe klein ze ook nog zijn, toch wil ik het met ze delen.

De ex en ik hebben een goed systeem gevonden in de periode van de chemo. Er is een zwarte week, een grijze en een witte. Elke 3 weken een chemokuur. De kinderen zijn bij hem in mijn zwarte week en de helft van de grijze. Dan komen ze weer bij mij en gaan ze de dag voor een nieuwe chemo weer naar hun vader. De kinderen doen het hartstikke goed, ze lijken de nieuwe, tijdelijke verdeling prima te vinden. Na de eerste chemo ben ik al vrij snel een hond in de rui. Helaas heeft de coldcap die ik geprobeerd heb om haarverlies tegen te gaan niet het gewenste effect. Bij thuiskomst na mijn 2e chemo laat ik mijn haar afscheren. Liever kaal en overduidelijk ziek dan telkens in de stress om rondvliegende plukken haar. Die avond komen de kinderen even langs met hun vader. Ze vinden het beiden spannend en ook een beetje gek. Gelukkig vinden hun knuffeltjes het minder eng en die mogen dan ook al gauw even voelen. Het is verdrietig dat mijn eigen kinderen angstig zijn van mij, om hoe ik er uit zie. De volgende keer dat ik ze zie zijn ze er aan gewend, wordt mijn hoofd geaaid en zeggen ze dat het zo lekker zacht voelt. Vanaf dat moment is het ‘normaal’ dat mama even geen haar heeft.

Genoeg mannen die graag een kale, zieke vrouw willen doen

Zo gaat mijn leven bijna een half jaar voort. Chemo’s, afgewisseld met intense tijd met de kinderen. En, als mijn energie het toelaat, weet ik ook nog tijd te vinden om te Tinderen. Raar maar waar, genoeg mannen die graag een kale, zieke vrouw willen doen. Misschien is het wel een vinkje voor op hun bucket list. Het maakt me weinig uit, het leidt me af van mijn ziek zijn en het brengt wat lucht in mijn leven en het stukje vrouwelijkheid wat ik mis wordt wat gecompenseerd. Tot het moment dat ik, met nog één of 2 chemo’s te gaan, met mijn kale hoofd midden in de nacht weer eens mijn bed sta te verschonen na een avontuurtje. Er breekt iets in mij en ik kan niet meer stoppen met huilen. Ik wil gewoon na een goed potje seks tegen iemand aan kruipen en in slaap vallen. Dat iemand er onvoorwaardelijk voor me is, of ik me nou goed of kut voel. Iemand die ook voor mijn kinderen gaat. Die het totaalpakketje wil van 3 voor de prijs van één. Die niet weggaat.

En daar is ‘ie dan ineens..net mijn laatste chemo achter de rug. Over een week of 6 mijn amputatie met start van de reconstructie. Het klikt meteen. Op alle fronten. Dat ik nog een halve kankerpatiënt ben en 2 kinderen heb schrikt hem niet af. Op date 2 ziet hij mij zonder make-up, dus zonder wenkbrauwen en aan elk oog 3 wimpers. Het lijkt hem weinig te kunnen schelen. Als ik 2 weken na mijn amputatie en beginnende reconstructie een flinke ontsteking krijg en sta te trippen van de koorts in de douche droogt hij mij af. Hij ligt naast mij terwijl ik ijlend op bed lig. Enkele weken later ziet hij de kinderen voor het eerst. Ook dat zit vrij snel snor.

Inmiddels zijn we bijna 2 jaar samen. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het getroffen heb. Heel erg getroffen. Hij is er onvoorwaardelijk voor mij, en voor mijn kinderen. Ik ben helemaal genezen, mijn borst is gereconstrueerd en er is eindelijk rust in mijn leven. Het voelt soms als het verhaal van iemand anders. Heb ik dit werkelijk beleefd en meegemaakt?Maar dan kijk ik naar die 2 lieve gezichtjes in het hier en nu en bedenk ik me dat de hele reis die ik heb afgelegd was om te komen waar ik nu sta. In een stabiel leven met de draakjes en samen met iemand die voor ons 3en gaat. En daar ben ik enorm dankbaar voor!

2 Comments

  • Maaik

    Wat een herkenbaar verhaal.
    Mijn zoontje was net 1 jaar en ben ik nog wel samen met zijn papa.
    Ik voelde een knobbel, nadat een collega van mij, 27 en 2 kleine kids, de diagnose had gekregen.
    Deed nooit onderzoek en die avond voelde ik voor het eerst. Dan denk je eerst: ik zie spoken, dat komt vast omdat mn collega het net heeft. Nou niet dus. Ik had wel een hele agressieve vorm, maar Goddank geen uitzaaiingen en niet genetische onderlegd.
    Ik was 31 en dat is nu 5 jaar geleden. Ik ben er nog en gelukkig met mijn man, zoon van 6 èn zoontje van nu 16 maanden. Iets wat onmogelijk was, werd ons toch gegund.
    En jou ook. Iets wat zo ver weg leek is jou ook gegund. Een nieuwe liefde.
    Wat fijn om te lezen dat hij jou nu al, in goede en slechte tijden steunt en dat het ook goed gaat met jouw kinderen.

    Alleen 1 vraagje, waarom amputatie? Bij mij in het AVL doen ze dat alleen maar als je een genetische afwijking hebt.

    Geniet van het leven, want het is veel te kort!

    Liefs, Maaike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *