Gastblog,  The Truth Thursday

Julië (25): “Een eigen kamertje vind ik een Westers luxe-probleem”

“Nu ben ik het echt zat. Dit trek ik niet meer. Geert, we moeten nu echt haar leren slapen in haar eigen bedje, zonder onze hulp.” Dat zei ik aan het begin van poging 1. Jaïra slaapt alleen maar in onze armen, aan mijn borst, met een muziekje, met speen, al heen en weer wiegend, al wrijvend over haar voorhoofdje. Na minstens 30 minuten lukt het, leggen we haar voorzichtig weg, om vervolgens een uur later hetzelfde riedeltje te herhalen. Het was slopend. De hele nacht door lag ze te mekkeren en alleen met hulp van mij (Geert slaapt gewoon door he, hoe dan?!) sliep ze verder. Wel 8 keer per nacht schoof ik haar aan de borst. Dit kon toch niet langer. We moesten haar nu echt gaan slaaptrainen.

“Na anderhalf uur koos ik voor de weg van de minste weerstand”

De eerste poging begon vol goede moed. Een badje, een schone luier, een volle buik en een mobile met muziekje. Allemaal onafhankelijke slaapassociaties. Speentje met knuffeltje, wegleggen zonder huilen en weglopen. Even laten huilen, teruggaan, lieve woordjes zeggen, vol overtuiging, aaien en weer weglopen. En dat driekwartier lang. Op een gegeven moment heb ik haar gewoon laten huilen in de hoop dat ze van vermoeidheid in slaap viel. Ik bleef tegen Geert zeggen: “er is niks aan de hand hè, ze is gewoon moe, ze heeft geen honger meer, geen pijn, geen volle luier, er is niks aan de hand.” Maar na anderhalf uur (met af en aan checken, speentje terug doen etc.) koos ik voor de weg van de minste weerstand: aan mijn borst.

De tientallen pogingen daarna duurden niet langer dan een halfuur. Ik kan het gewoon niet. Haar laten huilen. Ik heb dus blijkbaar liever een gebroken/geen nachtrust dan dat ik haar zo hartverscheurend hoor krijsen. Ze is een baby toch! Die heeft haar moeder toch nodig, en haar nabijheid. De regelmaat is hier ver te zoeken. Elke dag is haar bedtijd anders en ze gaat 1x per week mee onder de douche. Het muziekmobile vind ik vooral irritant en haar eigen kamer is te ver lopen (op de andere verdieping). Dus onafhankelijke slaapassociaties m’n reet. De enige slaapassociatie die zij heeft is haar dichtgenaaide slaapzak en mijn borst.

“Tegen alle verwachtingen in functioneer ik nog prima op 4 uur slaap”

Vandaag kreeg ik van een collega de tip het boekje Slaap kindje slaap te lezen. Ik kocht gelijk het E-book en las het in een klein halfuurtje uit. De strekking is steeds hetzelfde: je kindje leren slapen. Een slaapgewoonte aanleren. Jaïra slaapt wel, maar dus niet zonder mijn hulp. En volgens de schrijver moet je dat dus afleren. Al mijn haren, de postpartum babyhaartjes nog het meest, gingen er van overeind staan. Ik kreeg er een zenuwachtig gevoel van. Ik geloof oprecht dat de behandeling , zo wordt er over gesproken, zal werken. Maar voor wie leer ik die slaapgewoonten aan? Voor mezelf denk ik, want Jaïra heeft nergens last van. Zij is elke dag vrolijk, gezellig, lief, gezond, poept en plast nog altijd al haar luiers vol. Bovendien slaapt ze overdag, weliswaar met dezelfde inspanning als ’s avonds, wel 2-3 uur achter elkaar. Maar ik vind mijn eigen nachtrust dus

ondergeschikt. Tegen alle verwachtingen in functioneer ik nog prima op 4 uur slaap (of minder). Ons huwelijk lijdt er ook nog niet onder, dus wat doe ik mezelf aan. Mijn hart trekt die slaaptraining niet!

Ja, het zijn echt pittige nachten. Als Jaïra niet direct weer in slaap valt, dan leer ik ter plekke nieuwe scheldwoorden en is met veel geweld het dekbed op Geert gooien het meest agressieve dat ik op dat moment kan doen. Maar als de dag eenmaal op gang is, is het allemaal voorbij. Heb ik een blije baby, mega wallen, maar energie genoeg om de dag door te komen. En hoort het er ook niet gewoon een beetje bij? Nobody said it was easy, right?

“Een eigen kamertje voor een baby is een Westers luxe-probleem”

Toch voel ik dan de drang om het uit te leggen, waarom ik die slapeloze nachten pik, hoe ik het nog volhou, dat ik niet wil slaaptrainen, dat ik samen slapen met mijn baby gewoon het allerfijnste vind. Dat ze gewoon tussen ons in ligt, of in haar co-sleeper. Dat ik een eigen kamertje een Westers luxe-probleem vind. Want hoe doen ze het in de sloppenwijken in India?. Dat een baby in bed niet ten koste gaat van onze relatie. De laatste nachten gaat het beter en meldt ze zich nog 2 keer. Ik voel me als herboren. Net nu ik €9,- heb verspild aan het slaaptraining boekje wat het antwoord moest zijn op mijn wanhoop. Was het dan toch gewoon… een fase?

@vandaagiszaterdag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *