Tissue Tuesday

Melody: “Ik trok dit niet meer. Die baby moest nu komen, want ik kon dit kindje niet verliezen.”

Mijn zwangerschap van Jace ging vanaf het begin al niet zo lekker en eindigde in zwangerschapscholestase. Ik was al vanaf week 4 kotsmisselijk in combinatie met duizeligheid en extreme honger. Na weken ging dit gelukkig over maar vanaf 10 weken begonnen de harde buiken al. Hoe dan? Je ziet niet eens een buik! Maar mijn baarmoeder vond het blijkbaar nodig om al vroeg te oefenen met samentrekken. Dit verergerde zo dat ik al na 5 maanden met verlof moest. Daar zat ik dan, op de bank. Ik kon amper een paar meter lopen of ik kreeg harde buiken. 

Ik werkte al 4 jaar op dezelfde locatie en ondanks dat ik eigenlijk nooit ziek was en er altijd stond, begonnen er nu praatjes achter m’n rug om. Hier was ik echt verdrietig over. In de 7 maanden dat ik thuis was heb ik bijna niks van mijn werk gehoord. Ik had het gevoel alsof ik helemaal geen team had. Een teleurstelling, maar ach ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. Ik kreeg namelijk jeuk vanaf week 30. Vreselijke jeuk over mijn hele lichaam. Ik herkende dit van mijn vorige zwangerschap. Toen moest ik bloed prikken en zat bijna tegen zwangerschapscholestase aan. Ik belde zelf de verloskundige met het verzoek om bloed te prikken. 

Zwangerschapscholestase

Zwangerschapscholestase is eigenlijk galstuwing. Het ontstaat door het vertraagde vervoer van gal. De galzuren kunnen door de placenta bij de baby komen en dit zijn schadelijke stoffen voor je baby. Zonder dat ze er eigenlijk de reden precies van weten komt het voor dat de baby opeens kan komen te overlijden in je buik. Vooral met extreme waardes en boven de 37 weken zwangerschap.

Een normale waarde is onder de 10. Ik werd terug gebeld en kreeg te horen dat mijn waarde 11,7 was. Dit was dus weer tegen zwangerschapscholestase De zorg werd direct overgenomen door de gynaecoloog en de volgende ochtend moest ik gelijk komen. Ik maakte me sinds dit telefoontje enorm druk. De echo zag er gelukkig goed uit. Ik kreeg medicatie om de waardes naar beneden te krijgen en volgende week moest ik opnieuw bloed prikken. 

Bloeding

Alsof ik me al niet genoeg zorgen maakte, kreeg ik dat weekend ook nog eens een bloeding. Ook dat nog.. Wij gingen gelijk naar het ziekenhuis; echo, CTG, alles erop en eraan maar gelukkig was alles goed met de baby! Toen we bijna weg mochten viel ik opeens flauw. Ik had nog maar een bloeddruk van 64 over 32. Uiteindelijk trok ik weer bij en met het advies dat ik vooral niks moest doen en heel goed het leven van de baby in de gaten moet houden, konden we naar huis. Met twee kinderen thuis lukte niks doen natuurlijk fantastisch, maar niet heus. En het was gelukkig helemaal niet stressvol dat zodra ik dacht dat ik de baby minder voelde, ik met spoed naar het ziekenhuis moest. Wat een hel. Gelukkig kwam mijn moeder me elke week met het huishouden helpen, heel erg lief!

Pas na 2 weken kwam de uitslag van de zwangerschapscholestase, en dus mijn galzouten: 23,4! Oke, de medicatie deed dus niet genoeg. Maar volgens de artsen nog geen reden tot paniek (nee joh, dit maakte me echt niet paniekerig) want de kritieke waarde is boven de 40. De medicatie werd opgehoogd, er werd opnieuw bloed geprikt en ik moest het leven van de baby goed in de gaten houden. We moesten gelijk komen als ik maar iets van vermindering van leven voelde. Het enige wat je dan dus doet is heel de dag de baby voelen en als het even niet beweegt, drukte ik paniekerig tegen z’n lijfje of beentje aan, zodat hij uit reflex terug schopt of wakker werd. 

Ziekenhuis

Een paar dagen later waren we onderweg naar familie. De baby was altijd erg druk, maar vandaag was hij rustig. Ik maakte me dus gelijk vreselijk zorgen. Toen we een uurtje onderweg waren, had ik de baby helemaal niet meer gevoeld. Zelfs niet wanneer ik hem van buitenaf m’n buik probeerde wakker te ‘drukken’. Ik zei dit tegen m’n vriend en hij maakte gelijk rechtsomkeert naar het ziekenhuis. Er was een kenau als verpleegkundige en toen alles goed bleek te zijn, leek ze te doen alsof het onzin was dat ik naar het ziekenhuis kwam. Ik werd hier helemaal onzeker van. Ik had dus torenhoge waardes, wat levensbedreigend kon zijn voor dat kleine hummeltje in m’n buik, ik moest op het leven letten en nu kreeg ik weer zo’n reactie. 

4 dagen later kreeg ik de uitslag van de nieuwe zwangerschapscholestase waarde: 37,3! Ik schrok enorm en de secretaresse wilde direct weer ophangen. Ho eens even, en nu? Kritieke waarde is 40 en jij belt me met alleen deze info? Tja, zij was ook maar een secretaresse. Helemaal leuk voor je meid, maar ga maar even heel gauw overleggen met de gynaecoloog en bel me maar terug met een plan. 

34 weken

Ik was inmiddels 34 weken zwanger, zat tegen kritieke waardes aan en ging richting de levensgevaarlijke 37 weken. Ik wilde dat er iets zou gaan gebeuren maar ik moest wederom bloed prikken en kreeg een echo. Godzijdank was de baby gezond. We bleven medicijnen slikken en hopen dat de waardes zouden dalen. Met 37 weken mocht de baby gehaald worden, want het hoogste risico is er dan vanaf. Gelukkig schopte hij de aankomende dagen volop. Toen kreeg ik de nieuwe waarde: 47!!

Ik trok dit niet meer. Die baby moest nu komen, want ik kon dit kindje niet verliezen. Ik hield er al met heel mijn hart van. Ik was zo bang. Maar de artsen deden niets, ook al was hun eerdere belofte: boven de 40 gaan we wat doen. Ja, niks doen zul je bedoelen. Het beleid is pas halen met 37 weken, zeiden ze. Ik werd gek en schold iedereen huilend verrot. Kut hormonen en natuurlijk hielp dit niks, dat wist ik ook wel. Deze twee laatste weken waren een hel. Ik sliep niet, had extreem veel harde buiken en was op van de zenuwen. 

37 weken

Eindelijk was ik dan 37 weken zwanger. De avond ervoor werd ik om 21.00 uur opgenomen. Ze wilden een ballontje plaatsen, maar ik bleek al 2 cm ontsluiting te hebben. Ik bleef de nacht in het ziekenhuis samen met mijn vriend. Ondanks een temazepam, habben we niet geslapen. Voordeel: we konden het seizoen van Penoza afkijken, haha! ’s-Ochtends zouden we om 6.30 uur aan de beurt zijn, maar natuurlijk kregen we toen het nieuws dat de uitzonderlijke situatie had plaatsgevonden dat alle verloskamers door spoed bezet waren. Ach, we wachten al zo lang, dan beginnen we toch aan een nieuw seizoen Penoza, zucht… Ze konden er natuurlijk ook niks aan doen, maar het was wel even een domper. 

Hèhè, om 10.00 uur waren we aan de beurt. Mijn infuus werd geprikt, maar ik viel weer flauw. Omdat ze bang waren dat ik niet sterk genoeg was op dat moment door m’n lage bloeddruk werd er gewacht met het aanzetten van het infuus. Wel hadden ze gelijk elektroden op hoofdje van de baby geplaatst, waardoor mijn vliezen braken. 

Jace

Mn moeder was inmiddels ook aangekomen dus we kletsten dan maar onze tijd weg met z’n 3en. Om een uur of 12 werd het infuus aangezet maar er gebeurde helemaal niks! Ze durfden het niet hoog te zetten, door m’n vorige twee extreem snelle bevallingen. Een uur later hebben ze het infuus toch hoger gezet en toen begon het eindelijk. 3 uur en 3 pers weeën verder was hij daar dan eindelijk. Jace ligt op mijn buik en hij ademt! Tranen van opluchting, jou laat ik nooit meer los!

Geboorte Jace na zwangerschapscholestase

Inmiddels is Jace een gezond jongetje van 2 jaar. Ik ken mezelf als een vrij relaxte moeder, maar bij Jace is het toch een beetje anders. Ik heb al twee keer gehad dat toen hij ziek was, ik flauw viel van blinde paniek. Dit heb ik nooit gehad bij Jinan en Joella. Natuurlijk wel het erg zorgen maken, maar die paniek die ik voel als Jace ziek is niet. Terwijl ik evenveel van ze allemaal hou. Als iemand Jace pijn doet, ben ik ook veel bozer. Er kwam een keer meisje van 5 spelen bij Joella. Ze tilde Jace zomaar op en hij viel! Ik ben enorm tegen dat meisje uitgevallen en heb haar naar huis gestuurd. Echt vreselijk gemeen, ik weet het, maar kom niet aan mijn Jace, heb ik dan in een waas. Ik ben extreem beschermend naar hem.

Zou ik dit over hebben gehouden aan de stressvolle zwangerschap? Ik weet het niet. Het enige dat ik weet is dat ik intens van dit jongetje hou. En voor jullie; krijg je jeuk? Hou dit verhaal over zwangerschapscholestase in je gedachte!

Liefs, Melody

Lees hier de andere blogs van Melody:

“He pap en mam, ja ik ben 15, maar ik ga jullie nu al opa en oma maken, yeah, hang de slingers maar uit”
“Ik heb vaak moeten horen: Ik wil dit kind niet.”

4 Comments

  • Marcia

    Jeetje, ik voel de opluchting met je mee!
    Ik had tijdens m’n zwangerschappen ook last van veel jeuk, maar als ik dat zei tegen de mensen om me heen dan keken ze allemaal vragend aan… “jeuk?! Ja hoor, hoe kan dat zou..”
    Pas ruim na m’n tweede zwangerschap kwam ik er achter wat het zou kunnen zijn geweest en hoe gevaarlijk dit kan zijn voor de kleine.
    Buiten dat ik het heel fijn vind om te lezen dat alles goed is gekomen, vind ik het ook fijn dat je er wat kenbaarheid aan geeft!

  • Jo

    Hoi Melody,
    Ik heb ook 2x zwangerschapscholestase gehad. Al heb ik het niet zo erg ervaren zoals jij schrijft gelukkig. Ik kreeg ook jeuk rond 32 weken bij de 1e, ik dacht hoort erbij maar toen ik ‘s nachts mijn voetzolen met een vork aan het openhalen was dacht hmm dit is wel gek. Verloskundige stuurde mij door en bleek galzure zouten van 127 te hebben. Dus begonnen met medicatie, er kwam een lichte daling maar al snel bleef ik steken bij de 80. Ook ingeleid met 37 weken en 2 dagen later een kerngezonde dochter. Het schijnt dat je 70% kans hebt bij een 2e. Dus ook bij haar was het inderdaad zo. Gelukkig toen maar waarden rond de 20 en ook ingeleid met 37 weken. Fijn dat je meer bekendheid geeft aan dit verschijnsel al vind ik het naar mijn idee iets te heftig overkomen.

  • Melody

    @jo
    De heftigheid is ook niet perse de cholestase zelf, maar het is mijn beleving die zo heftig was. Als je zwanger bent dan zijn je hormonen zo hoog. En als door de gyn. Tegen je wordt gezegd. Je moet heel goed het leven van je kindje in de gaten houden want het is gevaarlijk, dan ben ik niet meer zo nuchter hoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *