Tissue Tuesday

“Postnatale depressie met psychoses…”

Eén op de 10 vrouwen krijgt na de bevalling te maken met een Postnatale Depressie. 

We gaan even terug in de tijd.. 
Ik was 21 jaar en ongepland zwanger van mijn toenmalige man waar ik al ruim 4 jaar samen mee was en al een aantal jaar een koophuis mee had. Toen we eenmaal van de schok waren bekomen, waren we dolgelukkig met de komst van ons kindje. Ondanks de vervelende zwangerschap (maar dat is een heel verhaal opzich) beviel ik van een kerngezonde, en al zeg ik het zelf, prachtige zoon genaamd Cenn. 

Cenn was een voorbeeldige en tevreden baby. Ik wilde graag borstvoeding geven en ook dat ging haast vanzelf. Vanuit mijn moeder instinct wilde ik hem veel bij me hebben en hij sliep dan ook voor lange tijd bij ons op de kamer. Zo’n 3 weken na de bevalling ging zijn papa weer werken en stond ik er overdag alleen voor. Enorm spannend vond ik dat, zoals veel van jullie dat vast wel zullen herkennen… Maar ook dat ging soepel. Toch merkte ik dat ik niet helemaal mijzelf was.

Ik was enorm uitgeput, vergeetachtig en snel gefrustreerd. En voor iemand die mega positief in het leven stond en niet snel boos werd, had ik ineens wel een héél kort lontje. Maar ik verklaarde het allemaal aan mijn nieuwe rol als moeder en de slapeloze nachten. Ik kon het goed verbloemen naar mijn man toe en omgeving. Een Oscar was wel op zijn plaats geweest voor al dat “mooi weer” spelen. 
Na zo’n 3 maanden kwam een omslagpunt. Ik weet nog dat ik bij mijn man in huilen uitbarstte. Dat ik hem nodig had en of hij een afspraak wilde maken bij de huisarts voor mij, die stap voelde voor mij zo groot om zelf te zetten. Ik was mezelf kwijt en enorm wanhopig opzoek naar rust. Het is niet echt dat ik mezelf wat aan wilde doen, maar ergens hoopte ik als ik de straat overstak dat er een auto hard de hoek om kwam sjeezen als één of andere Max Verstappen en mij onderschepte en ik daardoor even voor een aantal weken met coma in het ziekenhuis zou komen. Of zoals in tekenfilms er een piano vanuit de lucht kwam vallen en ik voor een tijdje degene was waarvoor gezorgd moest worden. Alles voor rust! Maar ik denk dat door het vrolijke masker wat ik een lange tijd had opgezet dat mijn man het minder serieus nam dan het eigenlijk was, hij vroeg namelijk de maanden daarna niet één keer hoe het met mij ging. Maar ik denk dat ik hem dat niet echt kwalijk kan nemen. 
Een half jaar na mijn bevalling had ik zelf de moed verzameld en een afspraak gemaakt bij de huisarts. Die mij vervolgens heeft doorverwezen naar een psycholoog. Alleen was de wachtlijst 3 tot 4 maanden! Dat dat uiteindelijk veel te lang duurde voor mij, bleek toen ik ineens kortdurende psychoses kreeg. 

Ik weet alleen nog dat ik die ochtend op play-date was geweest met een vriendin en onze baby’s en ik ineens een enorme dip kreeg onderweg naar huis. Ik moest mijn best doen om niet in huilen uit te barsten. Eenmaal thuis had ik Cenn beneden bij zijn vader gelaten en zei dat ik even in bad ging, tijd voor mezelf! Eenmaal in bad, verdoofde ik ineens. Ik kon niet praten, niet bewegen… Ik heb bijna 3 uur in dat (inmiddels afgekoelde) bad gelegen. Hoe ik de kracht vond om eruit te komen? Geen idee, maar ik ben toen op bed gaan liggen. Het werd zwart voor mijn ogen en zag alleen maar een donker filmpje dat zich herhaaldelijk af bleef spelen in mijn hoofd, hoe ik mijn baby van de trap af gooide. Ik was enorm in paniek, maar kon niet om hulp roepen. Toen mijn vriend boven kwam en de baby aan mij gaf omdat hij naar de w.c. moest, heb ik zo hard gehuild en met halve zinnen gesmeekt dat hij hem bij zich hield. Doodsbang voor mijzelf, mijn zoon en dat filmpje in mijn hoofd! Hij ging verbijsterd naar beneden met Cenn en riep nog: “Kleed je maar aan en kom dan maar beneden om te praten…” Wat er vanaf dat moment allemaal is gebeurd is voor mij vaag en weet ik alleen vanuit het verhaal van Cenn zijn vader. Volgens hem leek ik wel een dementerend vrouwtje.. Ik zag/voelde beestjes over mijn lichaam, had een lege blik in mijn ogen, probeerde mijn broek achterstevoren aan te trekken en via de onderkant van de pijpen, wilde op blote voeten het huis uit lopen, klopte mijzelf op de borst terwijl ik zei: “dokter, dokter, dokter..” Uiteindelijk ben ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht toen mijn schoonmoeder er was om op Cenn te passen. In het ziekenhuis kwam ik uiteindelijk weer bij na heel wat beschamende momenten en opmerkingen daar. 
Vanaf dat moment zat ik bij de crisisdienst van de GGZ. Ik kreeg de diagnose ‘Postnatale Depressie (PND) met kortdurende psychoses’. Ik kreeg elke dag een psychiatrische verpleegkundige over de vloer, ik mocht en durfde niet meer alleen te zijn met Cenn, kreeg verschillende medicatie en (groeps)therapieën. Inmiddels is het bijna 4 jaar later en is mijn PND veranderd in een chronische depressie maar is het goed onder controle door mijn medicatie die ik de rest van mijn leven zal moeten slikken en voel ik mij enorm sterk.

Helaas was mijn toenmalige huwelijk niet sterk genoeg om dit te door staan…
Wat ik heb geleerd en vooral andere vrouwen wil meegeven die zich mentaal niet goed voelen is; trek op tijd aan de bel! Schaam je niet voor de dingen die je voelt of denkt en zoek professionele hulp! Ik ben ervan overtuigd dat als ik eerder met mijn klachten de juiste hulp had gezocht, het allemaal heel anders was gelopen.

Marieke, 26 jaar

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *