Tissue Tuesday

D-TSR whut ?

Ik wil het ergens over hebben..

Daar was hij dan eindelijk, James, na een goede 41 weken zwangerschap en een 5-dagen durende bevalling, was hij er! Hoewel ik over de bevalling, het in verwachting raken en de zwangerschap ook nog het een en ander aan het verwerken ben, 3 jaar later, wil ik vertellen over iets anders. Iets dat minder bekend is, maar kennelijk wel een ervaring is die veel vrouwen meemaken. 

Zoals veel moeders zullen herkennen, had ik van tevoren een aantal dingen die ik graag wilde of juist niet wilde als moeder. Een speen kon absoluut niet (ja, hoe dan meid?), maar borstvoeding geven was een van die dingen die ik absoluut wél wilde doen. De speciale momenten samen, die wilde ik niet missen! Zo gezegd, zo gedaan. Toch?

Op 26 juni 2017 werd de kleine man met een, uiteindelijk, spoedkeizersnede gehaald. Na alle controles werd James vrij snel aangelegd. Echt lekker ging dat niet, maar het lukte. De verpleging hielp mij met aanleggen, met en zonder toeters en bellen, de hele nacht door. 

Te kort tongriempje

De eerste dag werd geconcludeerd dat James een te kort tongriempje had en daardoor niet goed kon ‘happen’. Na een ingreep leek dit beter te gaan, maar helaas kreeg hij (ondanks mijn enorme melkproductie) onvoldoende binnen. Het plan om te kolven en met de fles te voeden werd gemaakt en hoppa, we waren er klaar voor.

Het kolven vond ik ongemakkelijk en onprettig maar alles voor het goede doel! Het geluid alleen al maakte dat ik me een koe in een melkfabriek voelde maar goed, je moet er wat voor over hebben.

De eerste 2-3 dagen voelde ik me over het algemeen wel oké. Moe door alle indrukken natuurlijk en het slaaptekort hielp ook niet. Daarna merkte ik verschil, ik was verdrietig, bang, somber, overmand door emoties, maar ook misselijk, het gevoel alsof ik in een zwart gat werd gezogen. Dit niet de hele dag, maar op vaste momenten op de dag.

Postnatale depressie?

De kraamzorg maakte zich zorgen, want het begon te lijken op een postnatale depressie. Door mijn verleden met depressies was dit een logische gedachten maar ik wist en voelde, dat dit het absoluut niet was. Ik was gelukkig, behalve op die beperkte momenten op de dag: de momenten dat ik kolfde.

Nadat ik dit hardop uitsprak en besprak met onder andere mijn lactatiekundige (a.k.a. reddende engel), stuurde zij mij een artikel. Ze hoorde me, geloofde me en herkende wat ik vertelde. Het artikel ging over D-TSR.

‘D-TSR is een verschijnsel dat plaatsvindt net voordat bij een borstvoedende moeder de melk toeschiet. Ongeveer zestig seconden voor de toeschietreflex voelt ze een stortvloed aan emotionele symptomen. Dit gebeurt tijdens het kolven, tijdens het voeden of bij een spontane toeschietreflex (buiten het voeden en kolven om). Vrouwen gebruiken allerlei verschillende woorden om te omschrijven wat ze voelen bij D-TSR. De meest voorkomende zijn: angst, treurigheid, verontrusting, naar binnen gekeerd zijn, nervositeit, schrikkerigheid, bezorgdheid, emotionele onrust, irritatie, gevoel van hopeloosheid, een raar gevoel in de maag, algemene negatieve gevoelens.’

DIT IS HET! Dit is precies wat het is. Het is D-TSR. Het gehoord voelen, dat mijn ervaring werd (h)erkend, zorgde al voor verlichting. Helaas was voor mij de enige oplossing om hier helemaal vanaf te komen, te stoppen met het geven van borstvoeding. Iets waar bij ons geen twijfel over mogelijk was.

EIN-DE-LIJK!

Nadat we de knoop hadden doorgehakt, begon het afbouwen. Dit heeft door die enorme productie nog 3 weken geduurd, maar omdat het afbouwen zorgde voor minder kolfmomenten, werd ik beetje bij beetje weer mezelf zonder ‘die’ momenten.

Dankbaar voor mijn reddende engel, wil ik dit verhaal delen. Natuurlijk is dit voor iedereen anders, maar ik begreep dat veel vrouwen worden bestempeld met een ‘postnatale depressie’ terwijl het D-TSR kan zijn waardoor ze geen juiste hulp krijgen. Daarom mijn verhaal, om D-TSR onder de aandacht te brengen en er wellicht voor te zorgen dat andere moeders ook de juiste hulp krijgen.

Dus nu, 3 jaar later, lukt het me eindelijk om mijn verhaal te vertellen. Mezelf niet te zien als falende vrouw en moeder, maar als iemand die hopelijk iemand kan helpen.

En laat ik eerlijk zijn, die flessen met AH-voeding, hebben prima gewerkt! 

Tot de volgende,

Liefs Joy, @mom.of.james

2 Comments

  • Miriam

    Wauw Joy, wat een verhaal en zo ontzettend fijn dat je weet wat het geweest is. Je bent een top mama en kijk toch wat die prachtige zoon van jullie mooi opgroeit! Trots op zijn!

    • Joy

      Wat een lieve reactie! We zijn onwijs trots op die kleine grote man en heel dankbaar voor de lactatiekundige die mij precies kon vertellen hoe of wat. Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *