Tissue Tuesday

Maar wie is dan de vader?

Toen wij elkaar leerden kennen via Tinder ging een van onze eerste gesprekken over onze kinderwens. Joann heeft geen draagwens en had altijd voor ogen later voor pleegkindjes te zorgen. Joëlle had wel een enorme draagwens en we zijn dan ook snel begonnen aan ons traject. Wij hebben gekozen voor een traject waarbij we de donor zelf leren kennen, dit heb je bij klinieken door middel van speed-dates en nog veel andere mogelijkheden!

Wij hebben meerdere mannen ontmoet, dit was enorm ongemakkelijk en vaak ook teleurstellend. Vooral ik kreeg er een heel naar gevoel bij, het is een soort date want je wilt alles weten maar dan met iemand die je vader had kunnen zijn.. Ik vond het erg moeilijk te kiezen na een aantal gesprekken wat de helft van ons kindje zou gaan worden. Wie ons kindje ging ontmoeten later en mijn enige hoop was dat ze zich op haar gemak zou voelen en alles zou kunnen vragen, dat ze haar mooie kanten zou kunnen vergelijken en een goed gevoel eraan zou overhouden. 

Waarom wij voor een ‘bekende’ donor hebben gekozen is omdat we niet willen dat als ons kindje vragen heeft, ze tot haar 16e moet wachten tot ze gegevens op kan vragen en het altijd de vraag is wie hij is en of hij een goeie vent is. 

Ook zijn we nare mensen tegen gekomen, uitspraken van een donor dat het op de natuurlijke manier veel beter zou zijn dan via een kliniek wat geld ging kosten en veel tijd etc etc.. En hij dit wel vaker heeft gedaan. Hier ben ik echt ziek van geweest, hoeveel vrouwen zouden het ervoor over hebben? Zouden niet meer weten hoe anders door hoge kosten of toelatingseisen? Ook zijn er weinig donoren.. Misselijk word ik bij het idee want onze wens was ook zó groot dat je er bijna alles voor over zou hebben.. 

Inmiddels hadden we naar 2 jaar zoektocht onze ‘match’ gevonden. 

Onze donor is ook al op kraambezoek geweest. We hebben veel gelachen en gepraat en we waren alledrie zo dankbaar. Hij omdat hij ons heeft mogen helpen bij onze droom uit te laten komen en omdat we hem om zijn persoonlijkheid hebben gekozen, en wij dat we iemand vonden die zo oprecht en puur was en het eindelijk gelukt was. En buiten dat we dankzij deze keus onze dochter zo perfect is geworden! (Geduld is een schone zaak)

Wel heerst er nog zo nu taboe op, vragen als ‘wie is de vader’ krijgen wij vaak. Ons kindje heeft geen vader, ze heeft twee moeders en een donor. We zijn echt niet zo moeilijk maar verbeteren wel omdat het gek voor ons is de donor een vader te noemen, hij heeft immers een aantal kinderen en daar is hij vader van. Ook de vraag of mijn vrouw er seks voor heeft moeten hebben is iets wat we vaak krijgen! We schrikken ons dan echt kapot, is er zo weinig bekendheid dat er ziekenhuizen en klinieken zijn? Of wordt het vaak zo gedaan om even naar een kroegje te gaan feestjes en mee te gaan met iemand? Ook merken we dat zelfs ons eigen familie het lastig vindt erover te hebben, wij vertellen vol trots over onze donor maar merken dat het toch een beetje gek blijft voor mensen.. Juist daarom heb ik een open instagram, waar mensen kunnen zien dat wij een gewoon gezin zijn zoals ieder ander. Dat ook wij dezelfde dingen tegen komen in opvoeding en het geen gek iets is! Met vaak ook de nodige negatieve commentaren, dat we aandacht trekken met kus foto’s of niet alle vuile was buiten moeten hangen maar ik ga er gewoon lekker mee door, wij hoeven ons niet te verstoppen omdat mensen er moeite mee hebben! Niemand zou dat hoeven doen! 

Veel liefs Jo&Jo!

@margje.joann

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *