Tissue Tuesday

Meredith (35): “Getrouwd met een hele lieve man met een extra smaakje”

Ik zal mezelf eerst even voorstellen; ik ben Meredith ik ben 35 jaar en getrouwd met een hele lieve man met een extra smaakje zoals ik dat noem op mijn insta. Wat bedoel ik met dat extra smaakje, ja ik vind ik ergens toch leuker klinken dan handicap. Maar toch gebruik ik handicap veel op mijn Instagram, want ja ‘’man met extra smaakje’’ klinkt ook zo lang. Goed ik wijk uit, ja dit ben ik ook, ik kan lekker lang lullen…  

PGD-ICSI

Mijn man en ik zitten al 9 jaar in een fertiliteitstraject (PGD-ICSI). Waarom? Nou, vanwege mijn man zijn handicap zijn wij al vrij snel doorverwezen door zijn arts naar het ziekenhuis. Om het even makkelijk te verwoorden, hij heeft een coördinatiestoornis. Dat houdt in dat zijn hersenen veel dingen verkeerd of te traag doorgeven. Het verloop van de ziekte kunnen we niet voorspellen. Het is nog onzeker of hij blijft zoals nu, of dat hij langzaamaan achteruit zal gaan of dat hij snel achteruit gaat. Zijn aandoening is voor 50% overdraagbaar op ons nageslacht. En dit wilde wij eigenlijk wel voorkomen, de ziekte is ook zo onbekend en best ingrijpend. Dat we onze kinderwens graag via het ziekenhuis wilde doen, naja het klinkt natuurlijk gek dat ik graag schrijf. Want ik gun het niemand zo’n fertiliteitstraject. In het begin was ik enorm naïef , met vrienden zaten we te grappen dat ik die maand erop vast wel al zwanger zou zijn. Ik dacht even een maandje die verschrikkelijke prikken in m’n buik en die nare punctie en dan zijn we ‘’klaar’’. Ik kan me voorstellen dat als je dit leest dat je dit misschien een beetje gek vind. 

Maar begrijp me niet verkeerd, ik kijk er nu heel anders tegen aan. Na verloop van tijd ging ik hier ook heel anders mee om, ik vond het ook echt bizar dat ik nog niet zwanger was. Aan het begin van al onze onderzoeken vertelde onze arts dat ik een hele mooie baarmoeder had. Nu denk ik als die baarmoeder dan zo mooi was, waarom ben ik nu dan niet zwanger… Of naja waarom blijf ik dan niet zwanger, ja je leest het goed blijf. Daar vertel ik je later iets over.

Ik heb toen 5 puncties gehad, ja 5 via mijn verzekering kregen we er 3 en als we zouden overstapen naar het UMC verzekering zouden we er nog 2 bij krijgen. Ja we wilde er alles uit halen. Helaas was de uitslag niet goed bij punctie 4, er waren 0 embryo’s overgebleven dus geen terugplaatsing. En ja wat nu?

KID traject

We konden nog verder in een KID (kunstmatige inseminatie donor) traject, maar eerst moest mijn man hier niks van weten. Ik hier liet ik het ook bij, ik wilde hem niet gaan pushen voor iets waar hij niet achter staat. Maar na een paar maanden kwam mijn man uit zichzelf met het bericht dat hij toch wilde gaan voor het KID traject. Dus we hebben dit eerst samen goed besproken en vervolgens planden we een afspraak in met onze KID-arts. We werden op de wachtlijst gezet en dit zou dan 2 jaar duren maar helaas werd dat iets langer(vanwege omstandigheden in het ziekenhuis).

Eindelijk mochten we van start! Eerst moesten we in een boek onze donor uitzoeken, niet aan de hand van een foto maar met details en kenmerken van de persoon. Uiteindelijk, na de 3de wissel van donor en bij volgens mij de 12de iui, raakte ik zwanger. Dit was na een acupunctuur behandeling. Helaas werd dit een miskraam met 6 weken en 2 dagen. Toen gebeurde er even niks en ineens was daar weer een positieve test! Ik was gestopt met acupunctuur en ging verder met een fertiliteitsmassage en ik was gewoon weer zwanger! We waren zo blij en het voelde ook zo goed. Dit keer hebben we het heel vroeg aan de familie verteld, we konden het namelijk niet voor ons houden. Maar helaas met 7 weken en 1 dag (3 dagen voor m’n eerste echo) kreeg ik bloedverlies.

Ik wist meteen dat het niet goed zat. Ik mocht die dag erna gelijk komen voor een echo, ik was heel zenuwachtig want de vorige keer dat ik zo’n echo kreeg was er niks te zien. Ik ging liggen en lag meteen te huilen en te trillen. De arts zei ook: ‘’Ik kijk eerst even zelf’’, en daar kwam het verlossende woord; ze zag hem of haar zitten. Ook met een mooi kloppend hartje! Door alle corona maatregelen was ik alleen en ik was zo blij en ging direct naar huis. Maar helaas, 1 dag later verloor ik het alsnog….

We hebben 2 maanden geleden onze laatste 1 iui gehad met hormonen. Maar wat super fijn was, een vriendin van mij die ik via Instagram ken is vorig jaar een crowdfundig voor ons gestart. Met de crowdfunding is er een deel van het bedrag opgehaald wat we nu kunnen gebruiken voor onze ivf behandeling!! Wil je meer weten of lezen over dit onderdeel van ons leven kijk dan gerust eens op onze pagina…

www.huisjeboompjehandicap.nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *