Tissue Tuesday

Anne (28): “er zijn momenten dat ik heb gedacht: ik haal dat baby’tje eruit, ik beëindig de zwangerschap, ik wil dit niet meer voelen..”

Als de zwangerschap niet zo gaat als gehoopt.

Toen Senn 1 jaar werd besloten wij om voor een broertje of zusje te gaan. Na 3 maanden proberen hadden wij een positieve test in handen. Ons geluk kon niet op, wat waren we blij.

Die misselijkheid, vermoeidheid en duizeligheid nam ik voor lief want dat hoort er nou eenmaal bij en dat gaat vast wel over na de eerste 9 weken of toch na de 12 weken en zo gingen wij nog een aantal weken door. De duizeligheid werd steeds erger en had regelmatig dat ik bijna flauwviel maar mijzelf net op tijd naar de bank of stoel kon helpen. Zowel de huisarts als de verloskundige hadden geen idee waar die hevige duizeligheid vandaan kwam, achteraf gezien kwam dat door de andere bijkomende klachten. 

Negatieve gedachtes

Namelijk.. mijn gedachtes werden steeds negatiever. Ik huilde dagen lang, was oververmoeid, had geen eetlust, veel stress en werd steeds minder blij van het baby’tje in mijn buik en zag het vooral als een ‘last’ en er zijn momenten dat ik heb gedacht: ik haal dat baby’tje eruit, ik beëindig de zwangerschap, ik wil dit niet meer voelen.. Hierdoor had ik ook een schuldgevoel tegenover mijn gezin. Ik heb dit (te) lang voor mij gehouden en had continu een masker op.

Tot mijn moeder op een dag vroeg: Maar Anne, hoe voel jij je écht? Wat gaat er in jouw hoofd om? Toen heb ik alles eruit gegooid in het bijzijn van mijn moeder en man. Ik was intens verdrietig en ongelukkig. Ik haatte mijn zwangerschap en kon er niet van genieten. Schuldgevoel tegenover Senn omdat ik hierdoor niet de moeder was die ik voor hem wilde zijn en heel veel schaamte want ik kon zwanger worden binnen een korte tijd terwijl andere stellen er al jaren mee bezig waren of helemaal nooit zwanger konden worden.. de zwangere vrouwen die super ziek waren 9 maanden lang of zelfs hun kindje moesten laten gaan. En ik? Ik kon niet eens blij zijn van de gezonde baby in mijn buik. Wat bezielde mij? 

‘POP’ poli

De volgende dag heb ik mijn verloskundige een hele lange eerlijke mail gestuurd. Die adviseerde mij om met mijn huisarts te gaan overleggen, ik had al een afspraak staan met een praktijkondersteuner, maar ik moest dat niet afwachten er moest actie ondernomen worden want dit ging zo niet langer. Dit was de allereerste keer dat ik van de ‘POP’ poli hoorde. Dat was volgens de verloskundige en de huisarts de beste plek om mij te helpen. Ik kreeg een verwijzing en kon binnen een aantal dagen terecht. De ‘POP’ poli is er speciaal voor zwangere vrouwen die kampen met psychische klachten.

De dag van de eerste afspraak was ik onwijs zenuwachtig en gespannen, ik vond het dood en dood eng want ik wist totaal niet wat mij te wachten stond en ging er eigenlijk toch al vanuit dat ik de enige was want welke debiel is nou niet blij met een gewenste zwangerschap? 

Prenatale depressie

Na een mega heftig gesprek is er bij mij toen een prenatale depressie vastgesteld. whut?! Bestaat dat ook nog? Ik kende alleen de postnatale. 

En dit is precies de reden waarom ik deze blog schrijf. Er is nog zo onwijs onduidelijk over deze vorm van depressie en geloof me, je bent écht niet de enige. 

Ik moest medicatie gaan slikken. Na duizend vragen gesteld te hebben over of het niet kwaad zou kunnen voor de baby etc. Heb ik toegezegd tegen medicatie want als ik beter in mijn fel zou gaan zitten was dat beter dan dat ik zo door zou gaan. Dat zou  nog veel schadelijker zijn voor zowel mij als het kindje. Door de medicatie werd ik wel ineens verplicht om in het ziekenhuis te bevallen en om een aantal dagen na de bevalling hier te blijven. (Ik zal hier verder nog een andere keer op in gaan).  Dit nam ik voor lief. 

2 dagen later moest ik starten met de medicatie, het zou zo eerst 2 weken nog slechter gaan maar daarna zou ik mij zeker beter gaan voelen. En poeh, wat waren die weken zwaar. Ik zakte nog dieper in de put en het ging zeker slechter. Na 2 weken voelde ik mij nog net zo en is mijn medicatie verhoogd.

Verbetering

Hier merkte ik na een tijdje eindelijk verbetering. Ik kon weer genieten van het kindje in mijn buik. Had meer energie voor die lieverd die al rondhuppelde. Maar ik was nog lang niet mijzelf. 

Naast de medicatie had ik ook wekelijks gesprekken met mijn behandelaars. Mijn vaste aanspreekpunt was een psychische verpleegkundige en wat heb ik veel aan haar gehad. 

Rond de 34 weken kreeg ik helaas weer een hele erge dip. (Wat achteraf te wijten is aan een hormoonverhoging tijdens de zwangerschap). Ik kon niet meer. Het kindje moest en zal eruit asap. En ondanks dat er geen medische oorzaak was en het psychisch blijkbaar nog steeds vaak wordt onderschat hebben mijn behandelaren mij geholpen om een inleiding datum te krijgen. (Dit is echt een hele erge uitzondering geweest en ze hebben zich ook erg hard moeten maken). Het was op dit punt namelijk zo erg dat zowel mijn omgeving (man, familie, behandelaren) als ik bang waren dat ik te kapot en vermoeid zou zijn om uberhaupt een bevalling te doen. Dit was dus de beste keuze voor zowel de baby als mij. 

Opluchting

Ik had een datum, 24 februari 2020, ik kon gaan aftellen tot de ‘hel’ voorbij was. Dit was een onwijze opluchting. Helaas hoe dichter we bij die datum kwamen hoe banger ik werd dat ik (ook) niets voelde voor het kindje wanneer de baby op mijn buik werd gelegd. De kans was namelijk groot dat ik ook een postnatale depressie zou hebben. 

Doordat ik al maanden slecht sliep en nul energie had werd ik op 22 februari een nachtje opgenomen in het ziekenhuis, ik kreeg slaapmedicatie zodat ik energie kon sparen voor de bevalling die eraan zat te komen. Hiervoor moesten de baby en ik wel onder toezicht worden gehouden die nacht. De dag daarna zou ik in de avond een ballon krijgen om de bevalling op te wekken. Tenminste dit was het plan..

De ochtend van 23 februari kwam mijn vaste gynaecoloog met een vervelende mededeling, het was te druk en er waren te weinig kamers om mijn inleiding te gaan doen. Het zou 1 dag verschoven worden. Ik was intens verdrietig en gefrustreerd, ik heb de hele dag aan een stuk lopen huilen en voelde mij dood ongelukkig. 

Achteraf denk ik: Pff, wat is nou 1 dagje. Maar op dat moment leek het veel langer. Zoals mijn man het omschreef: het is net als wanneer je een kind een snoepje voorhoud en zegt je mag hem over 5 minuten, ohnee toch niet, ik eet hem zelf. Dat gebeurde er dus op dat moment tussen mijn oren, dat deed die depressie met mij.. 

Noah

24 februari om half 7 savonds mochten wij ons dan eindelijk melden. Ik kreeg een ballon katheter en een slaappil voor de nacht waardoor ik de nacht goed kon doorslapen. 

De volgende ochtend op 25 februari 2020 werd ik ingeleid en is om 11:15 onze prachtige zoon Noah geboren en weetje? Ik was intens gelukkig en blij met hem. Iets wat ik nooit had durven dromen. 

Wij hebben in totaal 2 nachtjes in het ziekenhuis geslapen maar alles was goed met hem en met mij ook. 

Mocht je je herkennen in dit verhaal en op dit moment zwanger zijn. JE BENT ECHT NIET DE ENIGE, onthoud dat. Je mag mij altijd om advies vragen of even van je af praten tegen iemand die je als geen ander begrijpt. 

Liefs, @annelieman_

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *