Tissue Tuesday

Melanie was 27 weken zwanger toen een heftige bloeding kanker bleek te zijn.

Melanie | @melani__e

Photos: Marieke Zomerdijk

We stellen Melanie en haar gezin even aan je voor. Melanie is 28 jaar en werkzaam als kapster. In november 2015 is zij trotse mama geworden van dochter Jaidey en in december 2017 kwam daar zoontje Jake bij. Vanaf augustus 2016 is zij getrouwd met haar man Ferry.

Toen ik 27 weken zwanger was van Jake kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik kreeg een enorme bloeding wat later baarmoederhalskanker bleek te zijn.

We hadden altijd wel als wens, mocht het ons gegund zijn, de kindjes redelijk dicht op elkaar te krijgen. Jaidey was geen gemakkelijke baby en echt een huilbaby. Later bleek dat zij een erge vorm van reflux had én koemelkallergie. De wens voor een tweede bleef dus ook wel even uit, maar toch begon het ook wel vrij snel weer te kriebelen. De nachten waren nog steeds gebroken dus zeiden we tegen elkaar ‘ach, we zitten er nu toch nog middenin.’

Vrij snel daarna raakte ik zwanger van Jake, ons geluk kon niet op!

Ik vond de zwangerschap nu veel zwaarder als bij Jaidey. In het begin was ik erg misselijk, moe en later kreeg ik er ook nog bekkeninstabiliteit bij. Bij Jaidey had ik nergens last van dus dat viel even tegen. Maar ach, dat neem je voor lief.. Het hoort erbij! Er loopt nu namelijk ook nog een vrolijke drukke peuter rond te huppelen, dus rusten wanneer ik wilde zat er toch niet in.

Toen ik 27 weken zwanger was kreeg ik de schrik van mijn leven, ik kreeg een hele heftige bloeding. Ik belde gelijk mijn man op en die kwam meteen. Hij belde de ambulance en die bracht mij naar het ziekenhuis. Gelukkig voelde ik Jake wel bewegen in mijn buik en daardoor was ik redelijk rustig. Het ging voor mijn gevoel dus ook gewoon goed met hem. Een echo in het ziekenhuis bevestigde dat. Maar waar komt dan de bloeding vandaan? Ze keken in mijn baarmoeder en zagen ‘iets’ maar wisten niet wat het was. Dus moest dat ‘iets’ op kweek gezet worden, mét hoge spoed. Ik moest 2 nachtjes blijven in het ziekenhuis omdat ik geen bloed meer mocht verliezen, maar toen ik naar huis ging was er nog geen uitslag. Dus dacht ik: ‘geen bericht, goed bericht’. Ik voelde mij totaal niet ziek, er was niks aan de hand. Maar helaas, een week later belde het ziekenhuis met het nieuws dat de uitslag van de kweek niet goed was. Meteen stroomde de tranen over mijn wangen. Jaidey stond me aan te kijken en vroeg: ‘Mama? Mama? Wat is er?’

Ik had een kwaadaardige kanker in mijn baarmoeder, maar omdat de vorm en behandelbaarheid nog onbekend waren, konden ze nog niks doen. Twee lange onzekere weken van onderzoeken, scans en nog veel meer.. Na deze twee verschrikkelijke weken kwam het nog verschrikkelijkere nieuws. Baarmoederhalskanker. Gelukkig zonder uitzaaiingen.

Vanaf toen werd ik geleefd. Er waren verschillende optie’s. We konden de baby meteen halen. Maar hoe groot is dan de kans dat hij het overleeft en blijvende schade overhoudt? Chemo’s tijdens de zwangerschap? Maar wat zijn daar de consequenties van? Uiteindelijk in overleg met alle artsen zijn we tot de conclusie gekomen dat chemo het beste leek voor ons allebei, om de baby langer te laten groeien in mijn buik, wat tenslotte toen de beste plek was voor hem.

Ik heb 2 chemo kuren gehad, ook zijn daardoor mijn haren allemaal uitgevallen.

Jake is uiteindelijk met 36.4 weken gehaald door middel van een keizersnee. Gelukkig heb ik zijn geboorte heel bewust mee gemaakt. Er was even paniek omdat ze de placenta hadden geraakt maar al snel bleek het gelukkig goed te gaan met Jake. Ook hebben wij alles vast laten leggen door een fotograaf. Een half uur na zijn geboorte ben ik onder narcose gegaan en hebben ze mijn baarmoeder verwijderd. Het was een pittige operatie die 5 uur heeft geduurd maar alles was volgens plan gegaan. Ik werd ontzettend moe wakker maar was blij dat Jake en Ferry gelijk op de verkoever waren. Ferry is dus bij Jake zijn eerste uren geweest. Ook daar heb ik gelukkig foto’s van zodat ik terug kon zien wat er toen allemaal is gebeurd en daar ben ik heeeel blij mee.

Daarna ging het eigenlijk heel goed. Misschien wel te goed? Op tweede kerstdag liep ik al wat rond in de kamer om trombose ook te voorkomen. Maar toen viel ik plotseling flauw, vlak voor Ferry’s ogen. Ik bleek een dubbele longembolie te hebben. Ik heb 4 uur lang in kritieke toestand op de IC gelegen. Wat ben ik blij dat die prop is doorgeschoten, anders was ik voor Ferry’s ogen dood neergevallen. Mijn hart brak toen ik dat hoorde.

Ik was het vertrouwen in mijn lichaam wel even compleet kwijt geraakt, maar na 10 dagen ziekenhuis mochten we dan eindelijk naar huis. Helaas bleek het thuis weer niet gelijk helemaal goed te gaan. Ik dacht dat ik urine bleef verliezen, dus de volgende dag konden we opnieuw naar het AMC. Het bleek wondvocht te zijn. Na 7 dagen kreeg ik ineens een bult in mijn arm wat trombose leek te zijn en zo konden we dus wéér terug naar het ziekenhuis. Het vertrouwen werd steeds minder.

Met Jake ging het eerst heel goed, maar hij begon steeds meer en meer te huilen. Ook hij bleek een erge vorm van reflux én koemelkallergie te hebben. Na een week met hem in het ziekenhuis te hebben gelegen zij we andere voeding en medicatie gaan gebruiken. Hij is nu gelukkig een super vrolijk en lief mannetje.

Ik moet elke 3 maanden op controle blijven. Tot nu toe zijn die allemaal nog steeds goed. Ook blijft Jake tot zijn 18e onder controle in het Prinses Maxima ziekenhuis om te kijken of hij écht geen schade heeft overgehouden aan de chemokuren.

Wat voor invloed het heeft op ons gezin gehad en nu nog steeds?

Je wordt geleefd, je wereld staat écht op zijn kop! Ziekenhuis in en uit. We hebben heel wat ritjes gemaakt naar het AMC.

Gelukkig stonden er veel familieleden en vrienden voor ons klaar. Ze hielpen met het maken van eten, boodschappen doen, het huishouden en met Jaidey. Ik kon en mocht namelijk helemaal niks. Ik heb me daar netjes aangehouden. Ik heb niet getild, gebukt, maar echt heel rustig aan gedaan. En toen dacht ik dat het geen kwaad kon om eventjes een ballon op te ruimen en toen scheurde mijn keizersnee litteken open. Dat was natuurlijk ook heel erg balen. Zo zie je maar weer hoe belangrijk het is om dus ECHT niks te doen.

In de tijd voor de operatie mocht ik ook niet ver van huis, niet fietsen, niet ver lopen etc. Maar ik voelde mij gelukkig niet ziek. Ik had bijna elke dag wel vrienden of familie op bezoek en dat vond ik erg fijn en zorgde ook voor de afleiding zodat de tijd sneller ging. Je wilt de kanker zo snel mogelijk uit je lichaam, maar je wilt Jake natuurlijk zo lang mogelijk in je buik. Dat was zo gigantisch dubbel!

Gelukkig zijn Ferry en ik een sterk team samen. Het was in het begin wel heel erg zwaar met de gebroken nachten, 2 kleine kinderen en met Ferry die zijn eigen bedrijf heeft, dat natuurlijk ook gewoon door ging. Vooral toen Jake zo begon te huilen i.v.m. zijn reflux en koemelkallergie was het pittig. Jaidey is altijd al een slechte slaper geweest en wordt nog steeds elke nacht wakker, terwijl Jake nu vaker al doorgeslapen heeft.

Soms slapen we nog wel apart om duidelijk af te spreken wie ‘dienst’ heeft om het zo maar even te noemen, slaap is zó belangrijk! Anders gaan we er echt allebei aan onderdoor. Maar gelukkig gaat dit zo heel goed, en gebeurt dat steeds minder vaak.

Jaidey&Jake gaan nu allebei 2x in de week naar de opvang en ik ben nog niet aan het werk.. Ik slaap dan eigenlijk die dagen overdag altijd nog. Met de andere dagen lukt dat overdag niet want ze slapen bijna nooit tegelijk en als je dan wilt liggen word er alweer 1 wakker. Ik pak dan dus echt mijn rust en krijg steeds meer energie terug, maar ik ben er nog lang niet. Mijn benen doen vaak nog erg zeer (i.v.m. 25 lympfe die zijn weggehaald uit mijn benen). Ik hou nog veel vocht vast en ook heb ik soms tintelende handen.

1 uitstapje per dag is dus echt het maximale. En als ik wel een drukke dag heb, houd ik er rekening mee dat ik de volgende dag niet veel doe, anders krijg ik die klap later. Daar ben ik helaas al een paar keer achter gekomen, maar ook dit plannen gaat gelukkig steeds beter. Het is zo dubbel omdat je geest meer wil dan je lijf!

We proberen het allemaal positief te bekijken. We vinden dat deze zwangerschap dus écht mijn redding is geweest en dat het allemaal gewoon zo had moeten zijn, ook al is het pittig. Maar in ons geval, áls wij dus langer hadden gewacht was ik misschien wel te laat geweest? Als ik op mijn 30e pas een uitstrijkje had laten maken, was ik te misschien wel te laat?

Ik besef nu echt heel goed dat het leven dus écht zomaar over kan zijn. We genieten daarom echt van elke dag!

Wil je meer lezen over Melanie haar strijd tegen de kanker en haar gezin?

www.watmooihadmoetenzijn.nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *