Tissue Tuesday

Ilona & haar heftige zwangerschap

Ilona | @ilona.v.l

Ik heb een tijdje getwijfeld toen ik de oproep voorbij zag komen bij ‘perfnotsoperf’. Wat is heftig? Deed mijn verhaal er wel toe? Tot ik de oproep voor de tweede keer voorbij zag komen. Toen dacht ik, weet je waarom ook niet? Ik wil graag mijn heftige verhaal delen over de zwangerschappen van mijn beide kindjes

Vier jaar geleden (2014) zijn we net verhuisd en getrouwd. We hebben een grote kinderwens en 3 maanden na de bruiloft ben ik in verwachting! Alles gaat zoals verwacht, wat ochtendmisselijkheid en vermoeidheid, maar gezien ik werkeloos ben is dat niet heel erg. Ik ben zojuist gediplomeerd verzorgende geworden maar zwanger een baan vinden is lastig, zodra ze van de zwangerschap afweten is het einde gesprek.

In de 7de week van mijn zwangerschap spuug ik meer dan ik zou willen. Het houdt me erg tegen in mijn dagelijkse bezigheden, ik kan niets doen en nergens heen zonder te spugen. Uiteindelijk heb ik hiervoor medicatie van de huisarts gekregen. Met 15 weken ben ik gelukkig van het spugen af en heb ik ook nog eens een nieuwe baan!

Na het draaien van twee avonddiensten in het verzorgingshuis waar ik inmiddels werkzaam ben verga ik van de pijn in mijn heupen. Werken in de zorg is pittig, al helemaal als zwangere en nog pittiger als je een tijd stil hebt gezeten. Ik verwijt de pijn aan het ineens weer vele werk en besluit wat meer rust te nemen.

Een week later gaat het mis na een ochtenddienst. Ik ben in bad gegaan en het lukt me niet om er uit te komen. Inmiddels 18 weken zwanger en ik kan geen kant op. Huilend bel ik mijn man.

Ik bel de verloskundige op en zij raadt mij een fysiotherapeut aan, waar ik gelukkig na een paar dagen al terecht kan. Zij komt erachter dat ik hypermobiel ben, dat houdt in dat ik soepeler in mijn gewrichten ben. Door de hormonen zijn mijn gewrichten nu nog soepeler. Mijn bekken is dus al klaar voor bevalling, zó verweekt. Ze drukt mij op mijn hart om te stoppen met werken. Niet meer bukken, tillen en trappen lopen is haar advies. De fysiotherapeut stelt voor om mij te masseren. Hierdoor is alles iets beter vol te houden.

Met 20 weken krijg ik een groei-echo in het ziekenhuis in verband met mijn overgewicht. De metingen worden gedaan, alles lijkt in orde en we krijgen te horen dat we een jongetje verwachten. Wauw! Wat een goed en fijn nieuws na al dat gedoe.

De pijn is uit te houden met een paracetamol en rust. De misselijkheid is weg en ik geniet met volle teugen van de schopjes en bewegingen in mijn buik. Omdat het goed met me gaat wordt de echo met 28 weken gedaan bij de verloskundige in plaats van de gynaecoloog. Vol vertrouwen gaan we naar de afspraak, maar tijdens de echo worden er meerdere metingen telkens overnieuw gedaan, het voelt alsof ze twijfelen. Na de echo krijgen we te horen dat de baby klein is. De verloskundige zal ons later die dag nog bellen.

Ik raak in paniek, vooral door die vaagheid. Wat is klein? Te klein? Is er iets mis? En het enige wat we kunnen doen is afwachten! Toen de verloskundige belde vertelde ze dat de baby inderdaad te klein is, hij groeit niet hard genoeg voor het termijn en ik moet 2 dagen later naar het ziekenhuis voor een nieuwe groei-echo. Ik kan 2 nachten niet slapen en ben bang, dit is mijn eerste kindje en het ging nu net zo goed!

Tijdens de groei-echo horen we dat de baby inderdaad klein is, maar niet schrikbarend. Hij is afgebogen maar nog niet te erg dat ze moeten ingrijpen. Ingrijpen? Wat? Huh?
Ik krijg na 4 weken weer een echo en tot die tijd nog meer rust houden. Een week later kom ik voor controle bij de verloskundige. Mijn bloeddruk is te hoog. Het hele rataplan begint weer. Terug naar het ziekenhuis voor controle. Terug naar huis, bloeddruk acceptabel. Dit gaat zo 2 weken door.

De volgende groei-echo was goed. Alles prima in orde. Gelukkig! Met 33 weken beland ik toch in het ziekenhuis omdat mijn bloeddruk te hoog blijft en de groei minimaal is. Het is te laat voor longrijpingsprikken dus kom ik onder scherpere controle. Ik heb geen flauw idee wat mij allemaal te wachten staat en ik word gek van de onwetendheid. De volgende dag krijg ik te horen dat ik pre-eclampsie heb.. Oftewel zwangerschapsvergiftiging. Google is mijn beste vriend maar ik kan me niet vinden in de symptomen die hierbij schijnen te horen, ik voel me prima! Er wordt een rondleiding ingepland op de couveuse afdeling en bijna elke avond praat ik met een dienstdoende verpleegkundige tot huilens aan toe. Die rondleiding is er niet meer van gekomen…

FB_IMG_1531970984047

Als ik 35 weken en 3 dagen zwanger ben word ik wakker met buikpijn bovenin mijn buik, net onder mijn borsten. Ik ga rustig douchen en thee drinken, na een uur alarmeer ik. Er wordt direct bloed en urine afgenomen en mijn man wordt van zijn werk gebeld. De baby is nog steeds niet gegroeid en wordt geschat onder de 2 kilo. We moeten rekening houden met ingrijpen. Uren gaan voorbij en dan, net nadat ik mijn man naar huis gestuurd heb, komen er 3 mensen mijn kamer binnenlopen. De dienstdoende verpleegkundige (oké, niets geks), de dienstdoende verloskundige (oké, dat snap ik ook nog) én de kinderarts. Shit. Over een uur gaat de inleiding beginnen, binnen 24 uur heb ik een baby in mijn armen.

Ik bel natuurlijk meteen mijn man maar hij neemt niet op. Gelukkig nemen mijn schoonouders direct op en ze komen er meteen aan. Ik ga dit niet alleen doen! Mijn man is er zodra ze gaan beginnen. Gelukkig! De volgende dag om 19.45 ben ik, na een pittige bevalling, op een natuurlijke manier bevallen van ons zoontje. Hij komt er gillend uit, zijn longen doen het goed!

Hij woog bij geboorte 1900 gram en was 44 cm. Ze hebben nooit een oorzaak gevonden voor de groeiachterstand. Inmiddels is hij 3 jaar, weegt hij 12 kg en is hij een vrolijke peuter met eigen wil. Van de bekkeninstabiliteit was ik verlost zodra ik bevallen was en van de bloeddruk heb ik ook geen last meer gehad. Ik heb een gezond jongetje, wat een geluk!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *